ตอนที่ 31 เจ้าหมาดื้อ ไปกันเลย!

ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม ตอนที่ 31 เจ้าหมาดื้อ ไปกันเลย! ตอนที่ 31 เจ้าหมาดื้อ ไปกันเลย!

ขณะที่อันหลินกำลังทะลวงขั้นเข้าสู่กายแห่งมรรคขั้นเก้า พลังประหลาดบางอย่างก็ไปกระตุ้นพลังภายในร่างกายของต้าไป๋เข้า

จากนั้น ต้าไป๋ก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดปานจะขาดใจจากภายในร่างกาย

‘พับผ่าสิ อันหลินเจ้าทำอะไรข้า!’

ต้าไป๋ตวาดในใจไม่หยุด เสียดายที่มันพูดไม่ได้ ทำได้แค่เห่า ‘โฮ่ง’ ไม่กี่ที

พายุหมุนปราณลูกใหญ่ก่อตัวกลางอากาศ จากนั้นก็หลั่งไหลเข้ามาในร่างกายของต้าไป๋อย่างป่าเถื่อน

ต้าไป๋น้ำตารื้นชื้น มันไม่เคยเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน

ภายในความเจ็บปวดเช่นนี้ การเตะของจางเฉินแลดูอ่อนโยนขึ้นมาทันที

พลังชีวิตจำนวนมหาศาลรวมตัวในร่างกายของต้าไป๋ หลอมเป็นหนึ่งเดียวกับพลังจิตของสรรพสิ่งที่หลั่งไหลเข้ามา

พลังที่สองเริ่มหลอมรวมกัน เชื่อมต่อกัน สุดท้ายกลายเป็นขุมพลังสัตว์ส่องแสงสีทองระยิบระยับ

ในชั่ววินาทีนั้น ต้าไป่เริ่มสัมผัสได้ว่าในร่างกายของมันมีพละกำลังและพลังชีวิตมหาศาล

ความเจ็บปวดค่อยๆ จางหายไป มันลุกขึ้นมา ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายแวววาว

อันหลินเองก็ลุกขึ้นมาอย่างเหงื่อที่เปียกโชก ขยับตัวยืดเส้นยืดสาย อุทานว่า “ทะลวงขั้นครั้งนี้ไม่ง่ายเลยจริงๆ!”

“นั่นสิ ข้าเจ็บจะตายแล้ว!” เสียงหนึ่งพูดอย่างคล้อยตาม

อันหลินได้ฟัง ก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง “นั่นสิ เจ็บจะตายแล้ว!”

เพียงชั่วพริบตา เขาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ…

“คุณพระ ใครคุยกับข้าน่ะ!”

อันหลินขนลุกขนชัน มีคนเข้าใกล้ตัวเองอย่างไม่มีสุ้มไม่มีเสียงได้อย่างไร ยอดฝีมือระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณหรือ!

“ตรงนี้ ข้าอยู่นี่!” เสียงดังขึ้นข้างกายเขาอีกครั้ง

อันหลินกวาดสายตามองรอบๆ อย่างหวาดกลัว มีคนที่ไหนกัน “บัดซบ เจอผีงั้นเหรอ”

“ข้าอยู่ตรงนี้ เจ้าดูถูกสุนัขหรือไง โฮ่ง!”

อันหลินชะงักไป ก้มหน้ามองลงไป พบว่าต้าไป๋กำลังมองตัวเองอย่างมีชีวิตชีวา กระดิกหาง แลบลิ้น

“ต้าไป๋?” อันหลินลองถามหยั่งเชิง

“ข้าเอง โฮ่ง!” ต้าไป๋ยกมุมปากขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มมีเลศนัย

ใครจะไปรู้ว่าอันหลินรู้สึกได้อย่างไรว่า รอยยิ้มของต้าไป๋นั้นมีเลศนัย อย่างไรเสียก็คือมีเลศนัยแบบที่สมจริงมาก

“ต้าไป๋ เจ้าพูดภาษามนุษย์ได้ เจ้ากลายเป็นภูตแล้ว!” อันหลินไม่อาจสงบจิตสงบใจได้ สุดท้ายก็ตะโกนลั่นขึ้นมา

“ถุย เป็นภูตบ้าบออะไรกัน ข้าทะลวงขั้นเข้าสู่ระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณต่างหาก!” ต้าไป๋พูดเชิงเหยียดหยาม

ประโยคนี้น่าตะลึงยิ่งกว่าต้าไป๋ยอมรับว่าตัวเองเป็นภูตแล้วเสียอีก อันหลินได้ฟังก็ยืนเหม่อกับที่ทันที

ล้อกันเล่นหรือเปล่า!

ต้าไป๋ที่อ่อนแอยิ่งนัก ทะลวงขั้นเป็นยอดฝีมือระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณงั้นหรือ

เมื่อเห็นความตกใจและความสงสัยของอันหลิน ต้าไป๋ก็พูดว่า “การทะลวงขั้นของเผ่าพันธุ์สัตว์ของเรา กับวิธีทะลวงขั้นของมนุษย์อย่างพวกเจ้าไม่ค่อยเหมือนกัน อย่างไรเสียน่าจะต้องขอบคุณเจ้า พันธนาการบางอย่างในตัวข้าถูกทำลาย จากนั้นก่อตัวเป็นขุมพลังสัตว์ เข้าสู่ระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณได้สำเร็จ หากก่อตัวเป็นขุมพลังสัตว์แล้ว ข้าก็จะกลายเป็นสัตว์ภูต สามารถพูดภาษาภูตได้”

อันหลินมองต้าไป๋ที่อิ่มอกอิ่มใจ ในใจก็ผ่อนคลายลง ยอมรับความจริงประการนี้

แม้จะไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุอะไรของตัวเอง ที่ทำให้ต้าไป๋บรรลุเข้าสู่ระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณ

แต่มันเปลี่ยนจากสภาพใกล้ตาย เป็นสุขกายสบายดีเช่นตอนนี้ ก็ทำให้อันหลินรู้สึกปลาบปลื้มใจมากแล้ว

จู่ๆ ต้าไป๋ก็ระเบิดพลังอำนาจอันน่าตะลึงออกมาในพริบตา

ต่อมา ร่างของมันก็ขยายอย่างรวดเร็ว สุดท้ายกลายเป็นสุนัขตัวใหญ่ขนาดหนึ่งจั้ง

“คุณพระ ต้าไป๋สำแดงเดช!” อันหลินตาลุกวาว

ตอนนี้ขนทั่วทั้งตัวของต้าไป๋เป็นสีขาวสะดุดตา ดูอ่อนนุ่มเรียบลื่นอย่างยิ่ง ดวงตาคู่นั้นสุกใส บวกกับเขี้ยวแหลมคมของมัน ให้ความรู้สึกทั้งน่าเกรงขามและน่ารักในเวลาเดียวกัน

“หึ แน่นอน” ต้าไป๋กระดิกหาง กระหยิ่มยิ้มย่อง พูดต่อว่า “เจ้าช่วยข้าไว้ไม่น้อยเลย คราวนี้ข้าจะพาเจ้าไปเชือดนักเรียนคนอื่นเอง!”

อันหลินได้ยินก็ดีใจ แต่ก็เกิดลังเลในเวลาต่อมา “เหมือนกิจกรรมนี้จะมีกติกาว่า ห้ามร่วมมือกันต่อกรศัตรู ข้ากับเจ้าเคลื่อนไหวพร้อมกัน มันผิดกฎนะ!”

“อันหลิน เจ้าควรจะไปเสริมสติปัญญาหน่อยนะ…กติกากำหนดว่า อนุญาตให้ต่อสู้เพียงลำพังเท่านั้น แต่ข้าเป็นหมานี่นา! โฮ่ง!”