ตอนที่ 320 โดดเดี่ยวเดียวดาย

“สหายนักพรตท่านนี้ ท่านรู้ข่าวคราวในตอนนี้ของหญิงลึกลับผู้นั้นหรือไม่” อันหลินเดินเข้าไป คำนับแล้วเอ่ยถาม

ชายวัยกลางขมวดคิ้ว พบกันครั้งแรกต้องเรียกว่าสหายร่วมรบไม่ใช่หรือ สหายนักพรตคืออะไร

แต่เขาก็ไม่คิดอะไรมาก เห็นแก่ที่เป็นเพื่อนของลูกสาว จึงตอบไปว่า “ข้ารู้เพียงว่าหญิงลึกลับคนนั้นเหาะไปทางตะวันออกของแคว้นต้าโจว รายละเอียดข้าไม่รู้”

“ขอบใจมาก” อันหลินพยักหน้า จากนั้นหันไปยิ้มให้ไป๋ซูเยี่ยน “ข้ายังมีธุระเร่งด่วน ขอตัวลา”

“แล้วพบกันใหม่ผู้อาวุโส!” ไป๋ซูเยี่ยนพอจะคาดเดาอะไรได้บ้างแล้ว จึงไม่เหนี่ยวรั้งเขาไว้

จู่ๆ ลำแสงสีดำก็ปรากฏใต้ฝ่าเท้า อันหลินย่ำลำแสงสีทะมึนลอยขึ้น พุ่งสู่ชั้นเมฆ

“นี่มัน…ขี่วัตถุเหาะเหิน! คุณพระ นี่มันความสามารถที่จะมีแค่ในผู้แข็งแกร่งตั้งแต่ระดับราชันสงครามขึ้นไปนี่นา!” ชายวัยกลางคนร้องเสียงหลง จากนั้นก็เบนสายตามองลูกสาวของตน “เยี่ยนเอ๋อร์ ผู้อาวุโสท่านนี้เป็นเพื่อนของเจ้าหรือ”

ไป๋ซูเยี่ยนมองร่างที่จากไปไกลแล้วส่ายหน้า พูดอย่างห่อเหี่ยวว่า “ไม่ใช่หรอก…ข้ากับเขาเพียงพบกันโดยบังเอิญเท่านั้น…”

…

บนท้องนภา อันหลินเปลี่ยนจากกระบี่เป็นขี่ก้อนอิฐ

ตอนนี้จิตใจของเขาว้าวุ่นอย่างยิ่ง ตอนแรกคิดว่ามีแค่ตัวเขาที่ทะลุมิติมายังต่างแดนที่พิสดารเช่นนี้ แต่ตอนนี้มีหญิงลึกลับโผล่มาอีกคน

ถ้าคนคนนั้นเป็นซูเฉี่ยนอวิ๋น อย่างนั้นความนัยแฝงนี้ มันจะแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

คิดได้ดังนั้น เขาก็เพิ่มความเร็วในการเหาะเหินขึ้นอย่างอดไม่ได้

แคว้นต้าโจวในยามนี้กำลังตกอยู่ในสภาวะโกลาหล

มือดีของราชวงศ์สิ้นชีพแทบเป็นศูนย์ ตำแหน่งปกครองจวนล่มสลาย เหล่าวีรชนของแต่ละสำนักชูสลอน บ้างคิดจะกู้สถานการณ์ บ้างกลับคิดจะก่อตั้งอำนาจใหม่ บ้างร่วมมือกับมือดีแคว้นเพื่อนบ้านลอบโจมตีหญิงลึกลับคนนั้น

แต่สิ่งที่น่าพรั่นพรึงคือ การลอบโจมตีสามครั้งล้วนล้มเหลว ซ้ำยังมีกษัตริย์สงครามตายถึงสี่คน

เรื่องนี้ถึงขั้นสั่นคลอนจักรวรรดิอ้าวซิน ต้องรู้ว่าแม้จะค้นหาทั่วอาณาเขตของจักรวรรดิ กษัตริย์สงครามก็นับว่าเป็นผู้แข็งแกร่งแห่งแดนดินแล้ว วายชนม์ติดต่อกันเช่นนี้ จะไม่ให้ผู้คนหวาดกลัวได้อย่างไร

ปฏิบัติการลอบโจมตีครั้งที่สี่ ครั้งนี้แม้แต่จักรวรรดิอ้าวซินก็ส่งคนเข้าร่วมด้วย

ช่วยไม่ได้ เจ้าแคว้นบริวารของพวกเขาถูกสังหาร แถมเรื่องยังบานปลายใหญ่โตขนาดนี้ ควรจะวาดสัญลักษณ์ตัวหยุดให้กับหนังตลกเรื่องนี้แล้ว จำต้องประกาศให้โลกรู้ว่าจักรวรรดิอ้าวซินแตะต้องไม่ได้

เจ้าสำนักตวนมู่จวินแห่งสำนักมังกรเหลือง ประมุขหอต่งเทียนแห่งหอพันแปร เจ้าสำนักข่งหลิงแห่งสำนักหมื่นบุปผา เจ้าแคว้นติงม่าวแห่งแคว้นทิวาเพลิง ต้วนเทียนอวี่ทูตพิเศษจากจักรวรรดิอ้าวซิน กษัตริย์สงครามทั้งห้าเคลื่อนไหวพร้อมกัน

ต้วนเทียนอวี่เป็นผู้กล้าระดับกึ่งอริยะ ขอเพียงเจอตัวหญิงลึกลับ จะสามารถสังหารได้ทันทีแน่นอน!

พบเป้าหมายเป้าหมายออกจากเมืองแล้ว

เป้าหมายจับกระต่ายตัวหนึ่ง กำลังย่างอยู่

เป้าหมายย่างกระต่ายเกรียมแล้ว

สายข่าวที่จับตาดูส่งข่าวมาไม่ขาดสาย ทั้งห้าคนมุ่งหน้าสู่ตำแหน่งที่เป้าหมายอยู่

ดวงจันทร์ลอยเด่นกลางนภา

กลางผืนป่าเขียวชอุ่ม มีกองไฟสุมอยู่

หญิงสาวรูปโฉมงดงามกำลังอึ้งกับกระต่ายไหม้เกรียม

นางคิดถึงเสี่ยวเยว่ คิดถึงพี่ฉางเอ๋อ คิดถึงครอบครัวและเพื่อนพ้อง

ตลอดหลายวันนี้เป็นเหมือนฝันร้าย

ไม่ ฝันร้ายที่นางเคยฝันไม่ได้น่ากลัวปานนี้!

โลกที่แปลกหน้า ตัวคนเดียวโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง

ตอนแรกคิดว่าพบเจอบุรุษน้ำใจงาม แต่เมื่อนางเห็นความละโมบในตาของชายคนนั้น นางก็รู้แล้วว่าชายคนนั้นไม่มีเจตนาดี แม้นางจะไม่เจนโลก แต่ไม่ได้แปลว่านางโง่ นางแยกแยะชั่วดีได้ อ่านสีหน้าคำพูดเป็น

นางจึงตัดสินใจจะจากไป คิดไม่ถึงว่าชายคนนั้นจะใช้เวทมนตร์หมายขืนใจนาง อยากจะทำเรื่องที่ไม่ควรเอ่ยถึงกับนาง…ด้วยอารมณ์โทสะ จึงสังหารชายคนนั้น

แต่เพราะการลงมือในครั้งนั้น กลายเป็นต้นตอของปัญหาที่ไม่หยุดหย่อนของนาง

เหมือนว่าชายคนนั้นจะศักดิ์สูงในโลกใบนี้ ไม่นานนางก็ถูกกองทัพทั้งหลายแหล่ตามล่า

ฆ่าอย่างไรก็ฆ่าไม่หมด โผล่มากลุ่มแล้วกลุ่มเล่า นับวันจะยิ่งดุเดือดขึ้นทุกที

ประหนึ่งว่าหากนางยังไม่ตาย การไล่ล่าก็จะไม่มีวันจบสิ้น

ราวกับว่าโลกใบนี้เหลือเพียงศัตรูแล้ว

นางแหงนหน้ามองท้องฟ้า ดวงจันทร์เด่นสง่ากลางรัตติกาล ไร้ซึ่งความอบอุ่น ความหนาวเหน็บกัดกินร่างอันบอบบางของนาง นางรู้สึกกระบอกตาร้อนผ่าวอย่างไม่มีสาเหตุ ปากพึมพำว่า “ใครก็ได้บอกข้าที ข้าควรทำอย่างไร…”

ครืน…

กลิ่นอายลมปราณอันแก่กล้าม้วนตัวไปทั่วฟ้าดิน

นางลุกขึ้นยืน โยนเนื้อกระต่ายที่ไหม้เกรียมลงพื้น ใบหน้าเกลี้ยงเกลาฉายความเคร่งขรึม

มาอีกแล้วหรือ