ตอนที่ 416
ตอนที่ 416 ฝึกภาษาอนารยชน
October 31, 2026
“อสูรเพลิงสวรรค์สามตัว แบ่งคนละตัวได้พอดี”
ซ่างกวนอี้ชักกระบี่ออกจากฝั่ง ยืนตระหง่านอยู่หน้าสุด พูดด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์
อันหลินพยักหน้า “ข้ากับม่อไห่ยังไม่มีมายาเพลิงวิหคชาดชั้นสูงเลย ครั้งนี้พวกมันเป็นฝ่ายมาหาด้วยตัวเอง โชคดีใช้ได้…”
โชคดีใช้ได้งั้นหรือ ใบหน้าของม่อไห่กระตุกน้อยๆ ในใจนับถือฝีปากของอันหลินจริงๆ
อสูรเพลิงสวรรค์สามตัวที่อยู่ตรงหน้าพวกอันหลินขนาดไม่ถือว่าใหญ่ มีขนาดเพียงราวๆ หนึ่งจั้ง แต่กลิ่นอายของพวกมันกลับยิ่งใหญ่ชวนให้หยุดหายใจ
แบ่งออกเป็นมนุษย์เสือถือกระบองสีดำที่มีปีกเปลวไฟด้านหลัง นกเพลิงหกปีกที่ปกคลุมด้วยเปลวไฟสีน้ำเงิน กับมนุษย์หมาป่าที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเกล็ดสีขาว
อสูรเพลิงสวรรค์เห็นพวกอันหลิน ก็ไม่รีบเร่งลงมือ แต่เผยสีหน้าดูแคลนที่มีความคล้ายคลึงมนุษย์ เริ่มสนทนากันขึ้นมา
มนุษย์เสือแสยะยิ้ม “จีจีกูกูกโห่ววาวาเลีย!”
นกเพลิงส่ายหน้า “อิงลี่ลีกูลูกูอิงอิง…”
มนุษย์หมาป่าเปี่ยมด้วยจิตสังหาร “กรรซ์!”
“คุณพระ พวกเจ้าทนได้หรือ” ม่อไห่ถลึงตามอง
ซ่างกวนอี้กับอันหลินมองม่อไห่ด้วยความฉงน “เจ้าฟังออกหรือว่าพวกมันกำลังพูดอะไร”
ม่อไห่กัดฟันพูดว่า “ยังต้องพูดอีกหรือ ดูสีหน้าก็รู้แล้ว กำลังเย้ยหยันพวกเราแน่!”
ซ่างกวนอี้กับอันหลิน “…”
ติ้ง
จู่ๆ ระบบก็ดังขึ้นมา
อันหลินสะดุ้งในใจ รีบเปิดระบบภายในสมองโดยพลัน พบว่าด้านบนมีตัวอักษรยาวเหยียด
‘ตรวจสอบพบว่าโฮสต์คลุกคลีกับภาษาอนารยชน บัดนี้ให้เลียนเสียงหมูร้องโดยความดังไม่ต่ำกว่า 70 เดซิเบล ปลดล็อคมรดกภาษาอนารยชน’
“เวรตะไลเอ๊ย!” อันหลินอดสถบคำหยาบไม่ได้
ซ่างกวนอี้กับม่อไห่ได้ยินอันหลินคำรามเกรี้ยว จึงเผลอมองอันหลินกันอย่างพร้อมเพรียง
อันหลินฝืนสงบสติอารมณ์ มองอสูรเพลิงสวรรค์สามตัวที่ยังโต้เถียงกันไม่หยุด ในใจลังเลเหลือเกิน
ร้องหรือไม่ร้อง
ศักดิ์ศรีสำคัญหรือความรู้สำคัญ
คนที่รักการเรียนรู้อย่างเขาไม่มีทางเลือกเลย!
“หงิงๆ…”
อันหลินเริ่มเลียนเสียงร้องของหมูตามที่จำได้
ม่อไห่กับซ่างกวนอี้มองอันหลินด้วยความสนเท่ห์ทันที
ม่อไห่แคะหูของตน ประหนึ่งว่าหูฝาดอย่างไรอย่างนั้น
แม้แต่อสูรเพลิงสวรรค์สามตัวนั้นก็เงียบลงทันควัน หันหน้ามองอันหลิน
อันหลินอับอายจนหน้าแดงก่ำ เขาพบว่าระบบยังไม่แจ้งเตือนว่าภารกิจสำเร็จ…
ออกเสียงไม่ถูกเหรอ
“โอ้ก!”
เขาร้องลั่นอีกครั้ง เสียดายที่ระบบไม่ตอบสนอง
“บรู๊ว…”
“กุ๊กๆ!”
“ฮือๆ!”
…
“สหายอันหลิน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม” สีหน้าของม่อไห่หลากหลายมาก ไม่รู้ว่าควรขำหรือกลุ้มใจดี
“หรือหมอกพิษของแมงมุมก่อนหน้านี้ทำให้สติฟั่นเฟือน” ซ่างกวนอี้ขมวดคิ้วมุ่น พูดอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
อันหลินจวนจะเสียสติแล้ว มองสองคนข้างกายด้วยสายตาขอความช่วยเหลือแล้วพูดว่า “พวกเจ้าร้องเลียนเสียงหมูได้บ้างไหม สอนข้าทีเถอะ”