ตอนที่ 46 ไปแดนมนุษย์!

ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม ตอนที่ 46 ไปแดนมนุษย์! ตอนที่ 46 ไปแดนมนุษย์!

วันนี้ เป็นวันที่สำคัญอย่างยิ่ง

นักเรียกใหม่กลุ่มแรกจะเดินทางไปแดนมนุษย์แล้ว!

อันหลิน เซวียนหยวนเฉิงและสวีเสี่ยวหลาน นำโดยเซียนกระบี่หลิงเซียวอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเขา มาถึงประตูสวรรค์ทักษิณ

สำนักความร่วมมือบำเพ็ญเซียนตั้งอยู่ในแผ่นดินลอยฟ้า มันอยู่ในอาณาเขตของสรวงสวรรค์อยู่แล้ว เพียงแค่อยู่ในบริเวณที่ค่อนข้างไกลเท่านั้น

ดินแดนสำคัญของสรวงสวรรค์ อยู่บนแผ่นดินลอยฟ้าที่มีขนาดใหญ่กว่าอีกแห่ง

เมื่อเทียบกับสำนักความร่วมมือบำเพ็ญเซียนแล้ว ก็เหมือนเมืองกับชนบทล่ะมั้ง…

เพื่อมุ่งหน้าไปยังประตูสวรรค์ทักษิณที่มีค่ายกลทะลุมิติ พวกอันหลินเหาะเป็นระยะทางห้าร้อยลี้เต็มๆ

ภารกิจแดนมนุษย์ เป็นการเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับการพันธนาการหอมารแห่งหนึ่งในเทือกเขาคุนหลุน อีกประการหนึ่งคือสังหารภูตผีปีศาจในแดนมนุษย์ที่ได้รับรายงานในระยะนี้

ตัวประหลาดในแดนมนุษย์ มีสี่ชนิดคือมาร ปีศาจ ผีและสัตว์ประหลาด

มารกับปีศาจมีตัวประหลาดที่มีสติปัญญา แต่ผีกับสัตว์ประหลาดเป็นตัวประหลาดที่บิดเบี้ยวและวุ่นวาย

พวกมันแบ่งตามความสามารถ แบ่งเป็นพลทหาร แม่ทัพ อ๋องและจักรพรรดิ

ตัวประหลาดระดับพลทหาร เทียบเท่ากายแห่งมรรคขั้นห้า

ตัวประหลาดระดับแม่ทัพ เทียบเท่ากายแห่งมรรคขั้นสิบ

ตัวประหลาดระดับอ๋อง เทียบเท่าระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณ โดยทั่วไปเมื่อมาถึงระดับนี้แล้ว นักพรตในแดนมนุษย์จะรับมือได้ยาก เมื่อถึงเวลานั้นทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องในแดนมนุษย์จะรายงานสรวงสวรรค์ผ่านช่องทางพิเศษ

ส่วนตัวประหลาดระดับจักรพรรดินั้น อย่างน้อยก็มีพลังของระดับแปลงจิตอยู่ครึ่งหนึ่ง ตัวประหลาดประเภทนี้สิบปีก็ไม่มีให้เห็นสักครั้ง แต่หากว่าโผล่มา จะทำให้แดนมนุษย์เกิดความสั่นคลอนครั้งใหญ่หลวง

ภารกิจที่พวกอันหลินดำเนินการในครั้งนี้ เมื่อเทียบกับกลุ่มเล็กๆ ของพวกเขาแล้วไม่นับว่ายากเกินไป

เพราะมียอดฝีมืออย่างซวนหยวนเฉิงอยู่ เขาเป็นถึงคนที่เอาชนะได้แม้กระทั่งนักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นกลางของสำนักเชียวนะ อีกนัยหนึ่งคือ นักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลายในแคว้นจิ่วโจวก็อาจจะสู้เขาไม่ได้…

แน่นอนว่า อันหลินเป็นกัปตัน

หน้าที่ของเขาจึงเหนื่อยยากกว่าพวกซวนหยวนเฉิง แบกความรับผิดชอบที่หนักอึ้งกว่า!

ถูกต้อง เขาต้องหิ้วสินค้า!

…

ณ ประตูสวรรค์ทักษิณ เสาหยกลายมังกรสองต้นสูงทะลุเมฆ

ตรงกลางของเสาหยก มีม่านแสงหลากสีสัน ริ้วคลื่นเคลื่อนไหวเป็นระลอกๆ

เทพทวารบาลสององค์ถืออาวุธ เฝ้าประตูสวรรค์ทักษิณ

พวกเขาแต่ละคนต่างก็แผ่กลิ่นอายที่ทรงพลัง เมื่อเห็นพวกอันหลินมา ก็เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ ทีหนึ่ง

เซียนกระบี่หลิงเซียวยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้เทพทวารบาลองค์หนึ่ง ด้านในมีรายละเอียดของการทำภารกิจ รวมถึงพิกัดที่กลุ่มภารกิจจะร่อนลง

“ไปเทือกเขาคุนหลุนหรือ พิกัดคืออารามเมฆขาว ไม่มีปัญหา!” เทพทวารบาลองค์หนึ่งผงกหัว ใช้วิชาเซียนสร้างอินเตอร์เฟสโฮโลกราฟีขึ้นมา

ว้าว! ไฮเทคสุดๆ!

อันหลินมองตาปริบๆ

นี่มันฉากของหนังไซไฟนี่นา ใช้วิชาเซียนจำลองได้ด้วยเหรอ

“พวกเจ้าเข้าไปในประตูนี้ก่อนเถอะ!” เทพทวารบาลกวักมือเรียกพวกอันหลิน

อันหลันได้ฟัง ก็เข้าไปในประตูม่านแสงที่สาดแสงเจ็ดสี

หลังทะลุม่านแสงแล้ว เขาก็เห็นรอบข้างมืดสลัว ไม่รู้ทิศทาง แม้แต่พื้นดินก็หายไปแล้ว ราวกับอยู่ท่ามกลางสภาวะแรกก่อนกำเนิดโลก

หลังพวกเขาทั้งสามคนเข้าไปในประตูแล้ว เทพทวารบาลก็เริ่มกำหนดพิกัด

“ลำบากท่านเทพเสียแล้ว” เซียนกระบี่หลิงเซียวยกมือขึ้นประสานคารวะเทพทวารบาลทั้งสอง แสดงความขอบคุณ

“เป็นหน้าที่อยู่แล้ว หาต้องเกรงใจไม่” เทพทวารบาลที่กำลังสาละวนกับอินเตอร์เฟสตอบ

ต่อมา เขารู้สึกคันจมูกนิดหน่อย

จากนั้น เขาก็อ้าปาก

“ฮัดชิ้ว!” เทพทวารบาลสะดุ้ง นิ้วเผลอไปกดที่ปุ่มส่งตัวบนหน้าจอโฮโลกราฟฟีโดยไม่ระวัง

“อ่า…แย่แล้ว!” เทพทวารบาลมองเซียนกระบี่หลิงเซียนอย่างรู้สึกผิด

เซียนกระบี่หลิงเซียว “…”

…

ข้าเป็นภูตพฤกษา

เรื่องที่ข้าทำทุกวันก็คือ หยั่งรากเงียบๆ สังเคราะห์แสงอย่างเบิกบานใจ บำเพ็ญเพียรด้วยความขยัน

ยามแสงตะวันเจิดจ้า ข้าหยั่งรากเงียบๆ สังเคราะห์แสงอย่างเบิกบานใจ บำเพ็ญเพียรด้วยความขยัน