ตอนที่ 48 นักพรตเข้าเมือง

ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม ตอนที่ 48 นักพรตเข้าเมือง ตอนที่ 48 นักพรตเข้าเมือง

พวกอันหลินเดินเท้าอยู่ในป่า สิ่งที่พวกเขาต้องทำในตอนนี้คือไปยังจุดนัดหมาย

อันที่จริงตามหลักการแล้ว พิกัดที่พวกเขาจะร่อนลงน่าจะเป็นอารามเมฆขาวที่อยู่ชานเมืองหรงเฉิงแต่ตอนนี้แม้แต่คนโง่ก็รู้ว่า พิกัดที่พวกเขาจะร่อนลงต้องคลาดเคลื่อนแล้วเป็นแน่ ทอดมองไปแล้วละแวกนี้มีอารามที่ไหนกัน

รอบตัวมีแต่ภูเขาเต็มไปหมด นอกจากต้นไม้เขียวชอุ่มแล้ว ก็ไม่มีอะไร!

ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ใดยังไม่รู้เลย

เดินไปได้ราวๆ ครึ่งชั่วยาม ในที่สุดอันหลินก็เจอทางหลวงเส้นหนึ่ง

เขาดีใจ หากว่ามีทางหลวง แค่ถามคนใช้รถใช้ถนน ก็รู้แล้วว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน

ซ้ำยังใช้รถแทนการเดินเท้าได้ มุ่งหน้าไปที่อารามเมฆขาวได้โดยตรง

“เอ๊ะ มีมนุษย์ถูกจับตัว เป็นฝีมือของสัตว์มาร!”

สีหน้าของเซวียนหยวนเฉิงชะงักไป ร่างพุ่งออกไปข้างหน้าในพริบตา

อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานก็ตกใจเช่นกัน รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา

ตูม!

รถยนต์คันหนึ่งที่แล่นอยู่บนถนนถูกเซวียนหยวนเฉิงขวางด้วยมือเปล่า หัวรถถูกมือของเขาดันจนยุบลงไป!

จากนั้น เสียงแผดร้องของโลหะอันน่ากลัวก็ดังขึ้น

เคร้ง!

เซวียนหยวนเฉิงฉีกรถคันนั้นเป็นสองท่อนด้วยมือเปล่า จากนั้นก็ดึงแขนที่พันธนาการมนุษย์ออก กอดเขาไว้ในอกแล้วเคลื่อนตัวไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว!

ตูม!

รถยนต์ระเบิด…

…

เซวียนหยวนเฉิงกอดผู้ชายคนนั้นไว้ ใบหน้ามีรอยยิ้มอบอุ่น “เกือบไปแล้ว เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม”

ชายคนนั้นเบิกตากว้าง ใบหน้าซีดเผือก ริมฝีปากสั่นระริก “ผี…มนุษย์ต่างดาว…นี่นา…!”

เซวียนหยวนเฉิงถอนหายใจ ส่ายหน้าเบาๆ ในใจเข้าใจสภาวะของชายคนนั้นแล้ว

เห็นได้ชัดว่า ชายคนนี้ตกใจกลัวสัตว์มารไม่น้อยเลย!

อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานยืนอยู่ข้างถนน เมื่อเห็นฉากนี้ ก็อ้าปากเป็นตัวโอ

สวีเสี่ยวหลานตั้งใจเรียนวิชาแดนมนุษย์ สิ่งที่วิ่งอยู่บนถนนไม่ใช่สัตว์มาร แต่เป็นรถยนต์!

ส่วนอันหลิน เขาไม่เคยเห็นคนฉีกรถด้วยมือเปล่า…

แต่ว่า ตอนนี้พี่เฉิงแสดงการฉีกรถด้วยมือเปล่าให้เขาดูแล้ว!

คุณพระ ฉีกรถด้วยมือเปล่า! เขาจะไม่ตกใจได้อย่างไร!

ผ่านไปครู่ใหญ่ กว่าอันหลินกับสวีเสี่ยวหลานจะสงบสติอารมณ์ได้

“พี่เฉิง…” อันหลินเดินเข้าไป เตือนเขาอย่างจริงจังว่า “สิ่งที่วิ่งบนรถเมื่อครู่นี้ เรียกว่ารถยนต์ ไม่ใช่สัตว์มาร!”

เมื่อเซวียนหยวนเฉิงได้ยินคำพูดของอันหลิน ก็ตกอยู่ในภวังค์แห่งความเงียบ

“อ๋อ…ข้านึกออกแล้ว เครื่องจักรกลที่มนุษย์สร้างขึ้นหรือ ถึงว่าข้าไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายของชีวิต!”

เซวียนหยวนเฉิงทำท่าเหมือนนึกอะไรออก แววตาเป็นประกายแล้วพูดขึ้นมา

จากนั้นเขาก็มองผู้ชายร่างท้วมในอ้อมอกด้วยความรู้สึกผิด พูดว่า “ต้องขออภัย เพราะข้าน้อยมุทะลุ ไม่ระวังเผลอฉีกรถของท่าน ครั้งหน้าข้าจะใช้คืน!”

ชายร่างท้วมคนนั้นตกใจจนหน้าไม่มีสีเลือดนานแล้ว ตอนนี้เมื่อได้ยินเซวียนหยวนเฉิงพูด ก็ส่ายหน้าราวกับเป็นป๋องแป๋ง “ไม่…ไม่ต้องชดใช้! ผมแค่ขอร้องพวกคุณให้ปล่อยผมก็พอแล้ว เนื้อของผมเลี่ยนเกินไปไม่อร่อย…ผมกินอาหารกระตุ้นฮอร์โมนทุกวัน สูบบุหรี่ทุกวัน เนื้อของผมมีพิษ!”

เซวียนหยวนเฉิง “…”

อันหลิน “…”

สวีเสี่ยวหลาน “…”

คุณลุงท่านนี้เห็นพวกเขาเป็นปีศาจกินคนไปแล้วหรือไง

อันหลินถอนหายใจ เดินเข้าไปตรงหน้าคุณลุงท่านนั้น ใช้วิชาลบความทรงจำทันที

นี่เป็นวิชาที่นักพรตทุกคนจำเป็นต้องเรียนก่อนมาเยือนแดนมนุษย์ จุดประสงค์ก็เพื่อป้องกันเหตุการณ์เช่นตอนนี้