ตอนที่ 507
ตอนที่ 507 หาวิธีสังหารบอส
October 31, 2026
“ท่านผู้อาวุโส ทำไมท่านไม่ลองใช้กระบี่แทงทะลุหัวใจตนเองดูเล่า” อันหลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เลือกที่จะถามออกไป
ชายเผ่าพันธุ์มังกรส่ายหน้า “ถึงแม้ข้าอยากตาย แต่ ‘มรรควิถี’ กลับไม่ยินยอมให้ข้าตาย ดังนั้นข้าจึงหมดหนทางที่จะลงมือปลิดชีพตนเอง สำหรับข้าแล้ว ไม่ว่าข้าจะใช้วิธีไหนฆ่าตัวตาย ล้วนมีพลังลึกลับยิ่งมาขัดขวางข้าไว้”
‘มรรควิถี’ ขัดขวางไม่ให้ฆ่าตัวตาย? นี่เป็นครั้งแรกที่อันหลินได้ยินเรื่องเช่นนี้
“ขอถามอย่างละลาบละล้วงหน่อยนะท่านผู้อาวุโส มรรควิถีที่ท่านฝึกฝนคืออะไร” อันหลินถามด้วยความรู้สึกค่อนข้างอยากรู้
“มรรควิถีที่ข้าฝึกฝนคืออมตะมรรควิถี” ชายเผ่าพันธุ์มังกรไม่ได้ปิดบัง ตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก
อันหลิน “…”
ผู้ฝึกฝนอมตะมรรควิถีมาขอร้องให้คนอื่นประทานความตายให้?
โลกนี้เป็นอะไรไปแล้ว…
ในเมื่ออยากตายขนาดนี้ แล้วทำไมถึงเดินสายอมตะมรรควิถีตั้งแต่แรกเล่า
ดูเหมือนว่าชายเผ่าพันธุ์มังกรจะรู้ความคิดของอันหลิน เขาทอดถอนหายใจออกมา กล่าวเสียงแผ่วเบา “โดยทั่วไปแล้วผู้บรรลุระดับหวนคืนสู่ความว่างเปล่า อายุขัยจะอยู่ที่หนึ่งล้านปี แต่ข้าอยู่มาหลายล้านปีแล้ว…ไม่…นี่ยังไม่นับที่ข้าใช้พลังลบล้างกาลเวลาของข้า ณ ที่แห่งนี้ ถ้าต้องนับช่วงเวลาที่ลบล้างไปด้วยก็ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่…”
ชายเผ่าพันธุ์มังกรสั่นสะท้านไปทั้งตัวอย่างกลั้นไม่อยู่ “การฝึกฝนของข้าไม่ก้าวหน้าเลยสักนิด อยู่ที่นี่เป็นหรือตายไม่ต่างกัน…ไม่ มีความความแตกต่างอยู่ อยู่ที่นี่ทุกข์เสียยิ่งกว่าตาย! ไม่มีอะไรทำ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มีแต่ความเงียบสงัด…ข้าไม่รู้เลยว่าอยู่ที่นี่ทำอะไรได้บ้าง ทุกสรรพสิ่งที่มีขนาดเล็กจิ๋วมากที่สุด ณ ที่แห่งนี้ข้าจำได้หมด อีกทั้งยังตั้งชื่อให้กับพวกมันด้วย ข้ายืนโง่เช่นนี้อยู่ที่แห่งนี่ ยืนโง่ซื่อบื้ออยู่ตรงนี้…หนึ่งปี สิบปี ร้อยปี พันปี หมื่นปี แสนปี ล้านปี สิบล้านปี ร้อยล้านปี…เหอๆ…ที่แห่งนี้เป็นกรงขังที่ขังข้าไว้ชั่วนิรันดร...”
ขณะที่พูดนั้นชายเผ่าพันธุ์มังกรก็เริ่มมีน้ำตาไหลรินอาบใบหน้า
เมื่อฟังมาถึงตรงนี้ อันหลินก็เข้าใจชายเผ่าพันธุ์มังกรตนนี้แล้วในที่สุด
“งั้นท่านผู้อาวุโส…ถ้าข้าฆ่าท่านตาย ท่านจะไม่ตอบโต้?” อันหลินถาม
“ไม่ตอบโต้” ชายเผ่าพันธุ์มังกรส่ายหน้าจริงจังยิ่ง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็กล่าวเสริมขึ้นว่า “แต่พวกเจ้าแต่ละคนลงมือได้แค่คนละหนึ่งครั้งเท่านั้น ถึงแม้ข้าจะไม่กลัวตาย แต่ข้ากลัวเจ็บ…”
อันหลิน “…”
เป็นข้อเรียกร้องที่ไร้เหตุผลยิ่งนัก!
อันหลินถ่ายทอดข้อเรียกร้องให้หลิวฉู่ฉู่กับคนอื่นๆ ฟัง แล้วทุกคนก็จมอยู่กับความเงียบขรึมอีกครั้ง
“ลงมือได้แค่ครั้งเดียวอย่างนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นพวกเราแต่ละคนก็ต้องใช้การโจมตีที่รุนแรงสูงสุดในการโจมตีชายเผ่าพันธุ์มังกรตนนั้นพร้อมกัน เมื่อทำเช่นนี้โอกาสที่จะประสบผลสำเร็จย่อมสูง” หลิงอิ่งกล่าว
“มรรควิถีของเขาคืออมตะมรรควิถี สู้เราลองถามเขาก่อนว่าเขากลัวอะไรจะไม่ดีกว่าหรือ พวกเราจะได้สังหารได้ตรงจุด” หลิวฉู่ฉู่เสนอ
อันหลินรู้สึกว่าสมเหตุสมผล จึงหันไปถามว่า “ท่านผู้อาวุโส ท่านกลัวอะไร หรือมีพลังรูปแบบไหนบ้างที่มีโอกาสสูงในการปลิดชีพท่าน”
ชายเผ่าพันธุ์มังกรตอบ “ข้ากลัวเจ็บ”
มุมปากของอันหลินกระตุก “หมดแล้ว?”
ชายผ่าพันธุ์มังกรไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวเสริมขึ้นว่า “ข้ากลัวความโดดเดี่ยวเดียวดาย”
อันหลิน “…”
หลังจากที่ทุกคนหารือกันแล้ว ตัดสินว่าส่งหงโต้วไปสังหารชายเผ่าพันธุ์มังกรเป็นคนแรก ลองดูว่าความอมตะของชายเผ่าพันธุ์มังกรแน่แค่ไหน ถ้าสังหารสำเร็จก็จะเป็นเรื่องที่ดีที่สุด ถ้าไม่สำเร็จก็รวบรวมไว้เป็นข้อมูล เพื่อเป็นทฤษฎีสนับสนุนแผนการสังหารในครั้งต่อไป
หงโต้วเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าชายเผ่าพันธุ์มังกรด้วยสีหน้าไร้สิทธิขัดขืน ช่วยไม่ได้ ผลโหวตออกมาว่าเขาเป็นคนลงมือคนแรก ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ก็ได้เป็นครั้งแรกที่เขาได้คนแรก
“ลงมือเถิด ข้ากำจัดเกราะป้องกันการรุกรานออกไปหมดแล้ว ใช้พลังที่แข็งแกร่งที่สุดของเจ้า พลังสังหารที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของเจ้าสังหารข้า!” หลังจากที่ชายเผ่าพันธุ์มังกรพูดจบ ก็ไขว้มือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง แสดงอากัปกิริยาที่บอกให้รู้ว่าไม่ขัดขืน
หงโต้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พวกนั้นดูถูกตนนักใช่ไหม
ตอนนี้เขาจะต้องพิสูจน์ให้คนพวกนั้นที่ยืนอยู่ข้างหลังรู้ว่าเขาแข็งแกร่งมากขนาดไหน!
หงโต้วแผดเสียงคำรามก้อง ระเบิดเปลวไฟสีแดงพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า ไอความร้อนสูงของเปลวไฟที่ลุกโชนแผ่กระจายไปหมื่นเมตร อานุภาพรุนแรงน่าสะพรึงกลัว
“ระเบิดปทุมเพลิงมหาประลัย!”
เข้าใช้มือทั้งสองข้าวกดที่หน้าอกของตนเอาไว้ ทำมือเป็นสัญลักษณ์รูป ‘หัวใจ’