ตอนที่ 512
ตอนที่ 512 ค้นหาร่องรอยของวิญญาณสัตว์เหมันต์
October 31, 2026
“วันข้างหน้าถ้าข้าน้อยได้พบอันหลิน จะต้องทดแทนบุญคุณแน่นอน!”
หลี่ว์ต้งปินตั้งสติกลับมาได้ จึงกล่าวด้วยสีหน้าเคารพนบน้อม
ในเวลานี้เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรกันว่ามังกรนิลตัวนี้มีความตั้งใจอะไรอยู่ในใจ ชัดเจนว่าคิดจะยืมมือเขาตอบแทนบุญคุณอันหลิน
สำหรับเรื่องที่มังกรนิลตัวนี้ทำไมถึงโดนอันหลินสังหาร แถมยังต้องตอบแทนบุญคุณอันหลินอีกด้วยนั้น เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่คนปกติอย่างเขาจะเข้าใจได้ ถึงอย่างไรเสียถ้าไม่ใช่พวก กวิกลจริตก็ต้องมีความจริงที่ไม่อยากเปิดเผย เขาเองก็คงไม่คิดถามอะไรมาก
มังกรนิลพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “เอ๊ะ” แล้วก็อ้าปากกว้างหันเข้าหาแท่นบูชา และสูดลมหายใจเข้าอย่างเต็มที่
ครืน!
พลังดึงดูดที่เกิดขึ้นอย่างรุนแรงและฉับพลัน ทำให้แท่นบูชาที่กว้างใหญ่ไพศาลเริ่มแตกร้าว
ระลอกคลื่นสีดำทมิฬแฝงด้วยพลังดึงดูดกลืนกินทุกสรรพสิ่งปรากฏอยู่ที่ปากของมังกรนิล ในที่สุดชิ้นส่วนเศษเล็กเศษน้อยแผ่นสีขาวที่ไม่อาจแยกได้ว่าเป็นของจริงหรือภาพลวงตาที่อยู่ก้น นแท่นบูชาก็ถูกดูดกลืนหายไปในปากมังกรนิล
“ฮ่าๆๆ…ดี! คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเศษหัวใจดินแดน นี่เป็นของขวัญหลังจากที่ข้าฟื้นคืนชีพแล้วอย่างนั้นหรือ เหตการณ์นี้คุ้มค่าจริงๆ!” มังกรนิลกวัดแกว่งหางด้วยความดีอกดีใจยิ่ง เห็นไ ได้ชัดว่ามีความสุขมาก
มุมปากของหลี่ว์ต้งปินกระตุก ไม่ได้พูดอะไรอีก แค่รู้สึกปวดใจนิดๆ
ทันใดนั้นการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
จู่ๆ ทั่วทั้งฟ้าดินก็เกิดพลังที่มีกำลังมหาศาลตกลงมาใส่ร่างกายของมังกรนิล ทำให้เกล็ดมังกรที่แข็งแกร่งของมันแตกร้าวจนมีเลือดพวยพุ่งไหลทะลักออกมาจำนวนมาก
“โอ๊ย!” มังกรนิลแผดเสียงร้องน่าเวทนา กำลังร่วงตกลงมาจากระดับสูงสุดของท้องฟ้า แผดเสียงตะโกนด้วยความหวาดผวา “นี่มันพลังอะไรกัน ทำไมข้าถึงต้านทานไม่ได้เลยแม้แต่นิด!”
หลี่ว์ต้งปินได้สติ รีบเอ่ยทันควัน “ท่านผู้อาวุโส! การพังทลายของฟ้าดินในครั้งนี้ไม่อาจรองรับสิ่งมีชีวิตในระดับหวนคืนสู่ความว่างเปล่าที่สัมผัสระดับรวมมรรคาได้ ในกรณีที่มีสิ่งมีช ชีวิตที่เข้าสู่ระดับรวมมรรคาเข้ามา ก็จะโดนกฎแห่งฟ้าดินแว้งกัด!”
“แผ่นดินนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเลวร้ายแล้ว?!” ดูเหมือนว่ามังกรนิลจะกำลังอดทนต่อพลังอันน่าสะพรึงกลัวอยู่! มันกัดฟันกรอด เค้นเสียงพูดอย่างลำบาก “ป้ายอาญาสิทธิ์ส่งตัวต่างแดนของเจ้ าอยู่ไหน ให้ข้าสัมผัสหน่อย!”
หลี่ว์ต้งปินไม่ลังเลใจ ส่งป้ายอาญาสิทธิ์ส่งตัวต่างแดนให้กับมังกรนิลเลย
หลังจากที่มังกรนิลสัมผัสป้ายอาญาสิทธิ์แล้วก็รีบส่งคืนทันที กล่าวขึ้นว่า “ดินแดนที่เจ้าอยู่ ข้าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกคุ้นเคยมากยิ่งนัก ราวกับว่าเป็นดินแดนฝาแฝดกับดินแดนแห่งน นี้ ไม่ใช่สิ ข้าว่าอธิบายความรู้สึกคุ้นเคยนี้ด้วยคำว่าเงาสะท้อนในกระจกจะเหมาะกว่า…”
“ข้าต้องไปจากที่นี่ก่อนแล้ว อาศัยกายเนื้อนี้ทะลุมิติต้องใช้พลังมหาศาล ขืนอยู่ที่นี่ต่อไปเกรงว่าข้าต้องตายอีกรอบแน่” มังกรนิลกวัดแกว่งหางโบกไปมา แหวกมิติหนีไปทันที
หลี่ว์ต้งปินมองหางมังกรนิลที่กวัดแกว่งไปมา บินหนีไปพร้อมกับเศษหัวใจดินแดน เขาทอดถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งเฮือก
เฮ้อ…หลายวันมานี้เหนื่อยเปล่าเสียแล้ว…
ณ เขตเทพโบราณ ภูเขาหิมะหุบสวรรค์
หงโต้วเดินอยู่ในถ้ำขนาดยักษ์ ร่างหินที่ใหญ่โตแข็งแกร่งของเขาขดกลมเป็นลูกบอล เนื้อตัวสั่นเทาอย่างกลั้นไม่อยู่ เปลวไฟกลางหน้าอกมืดสลัวไร้แสงสว่าง ราวกับกำลังจะมอดดับ
“อดทนต่ออีกหน่อย ทะเลสาบเสวียนปิงหูอยู่ตรงหน้านี้แล้ว!” อันหลินกัดฟันยืนหยัด มุ่งตรงไปยังเบื้องหน้า
ส่วนบนสุดของถ้ำแห่งนี้เป็นน้ำแข็งย้อยแหลม แผ่ซ่านพลังความเย็นยะเยือกที่ดูดพลังและจิตวิญญาณ บรรยากาศโดยรอบถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีฟ้าของกระแสอากาศอันหนาวเหน็บ
ห่างจากถ้ำออกไปกว่าหนึ่งพันเมตรมีทะเลสาบสีฟ้าสด คลื่นน้ำกระเพื่อมเป็นระลอก ไอเย็นยะเยือกสีฟ้าสดแผ่กระจายออกมาจากทะเลสาบแห่งนี้ แม้ว่าจะเป็นสถานที่ที่หนาวเหน็บถึงเพียงนี้ ก็ ยังไม่มีวี่แววว่าจะถึงจุดเยือกแข็ง
ยิ่งพวกเขาเข้าใกล้ทะเลสาบเสวียนปิงหูมากเท่าไหร่ ความเย็นยะเยือกก็ยิ่งรุนแรงน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเท่านั้น
“เซียวถูบอกว่าวิญญาณสัตว์เหมันต์อาศัยอยู่ที่ก้นทะเลสาบเสวียนปิงหู ไม่รู้ว่าเป็นความจริงหรือไม่ ต่อให้เป็นความจริง ใครจะลงไปจับเล่า…” หลิวฉู่ฉู่กัดฟันสู้ด้วยอาการสั่นเทิ้ม ความแข็งแกร่งของร่างกายเธอค่อนข้างต่ำ ความทนทานต่อความหนาวเหน็บต่ำ ในเวลานี้เรือนร่างที่เพรียวบางของนางขดจนตัวกลม แม้พลังที่ปล่อยออกมาภายนอกก็ยังไม่อาจต้านทานความเย็นยะเ เยือกนี้ได้
“ข้าคุ้นชินกับการลงน้ำลึก ให้ข้าลงไปได้ไม่มีปัญหา” หลิงอิ่งขันอาสา
เขาจัดว่าได้รับผลกระทบจากความหนาวเหน็บน้อยที่สุด ในเวลานี้เขาล่องลอยอยู่กลางอากาศด้วยสีหน้าเรียบเฉย
อันหลินพยักหน้า “ข้ากับทีน่าแล้วก็หลิวฉู่ฉู่คอยเป็นกำลังหนุนอยู่ด้านนอก รับมือสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน ส่วนหงโต้วมีพลังเปลวเพลิงที่ไม่เลว หงโต้วรับผิดชอบเรื่องส่องแส สงสว่างกับขับไล่ความหนาวก็แล้วกัน”
ขณะที่พูดเขาก็ส่งสายตามองไปที่หงโต้ว
“เอ๊ะ? หงโต้วล่ะ”
อันหลินชะงัก พบว่าหงโต้วไม่อยู่ข้างกายเขาแล้ว!
ทุกคนต่างก็ประหลาดใจ จากนั้นก็หันไปมองด้านหลัง พบว่าห่างออกไปไม่กี่สิบเมตรหงโต้วแข็งจนกลายเป็นน้ำแข็งแกะสลักไปแล้ว
หงโต้วอยู่ท่ากอดอก ขาเหยียดกางออก ใบหน้ายังคงสีหน้าที่แสดงออกถึงหวาดกลัวกับความรู้สึกกล้ำกลืนฝืนทนไว้อยู่หลังจากที่โดนแช่แข็งไปแล้ว
ทุกคน “…”