ตอนที่ 74
ตอนที่ 74 ผมเป็นแฟนคลับตัวยงของคุณนะ!
October 31, 2026
ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม ตอนที่ 74 ผมเป็นแฟนคลับตัวยงของคุณนะ! ตอนที่ 74 ผมเป็นแฟนคลับตัวยงของคุณนะ!
พี่หลิวได้ยินตงฟางเสวี่ยตะโกนว่า ‘ส่งแขก’ ก็อดชะงักไม่ได้
แต่เมื่ออันหลินได้ยินคำว่า ‘ส่งแขก’ หัวใจก็แตกสลายแล้ว!
นี่เป็นความรู้สึกที่สิ้นหวังอย่างยิ่ง เมื่อแฟนคลับตัวยงถูกไอดอลเกลียด
“ไม่เอาสิ! พี่ตงฟาง นักพรตจอมปลอมตั้งใจมาขอโทษพี่ เพราะเรื่องราวก่อนหน้านี้โดยเฉพาะเลยนะ!” เถียนหลิงหลิงรีบพูดห้ามปราม
ขณะที่พูด เธอยังไม่ลืมขยิบตาส่งสัญญาณให้อันหลินอีกด้วย
อันหลินรับรู้ พลันก็พูดพลางทำหน้ารู้สึกผิด “ใช่แล้ว เซียนหญิงจิ้งซิน เกิดเรื่องไม่ดีบางส่วนในกลุ่ม ผมรู้สึกผิดจากใจจริง เลยมาเพื่อขอโทษโดยเฉพาะ”
“มาเพื่อขอโทษโดยเฉพาะงั้นเหรอ”
สีหน้าของตงฟางเสวี่ยอ่อนลงเล็กน้อย
อันที่จริงเธอใจเย็นลงแล้ว
เพราะสิ่งที่อันหลินทำในกลุ่ม เป็นเรื่องที่ปกติมาก ไม่ได้เจตนาแต่อย่างใด
เพียงแต่ว่าการโจมตีอันไร้รูปร่างเหล่านั้น สำหรับเธอแล้วมันค่อนข้างฝังใจ จึงทำให้เกิดปฏิกิริยาก่อนหน้านี้
“จริงครับ ผมเป็นแฟนคลับตัวยงคุณด้วยนะ!” ตาของอันหลินเป็นประกาย พูดเสริมขึ้นมา
หากจะขอลายเซ็น ย่อมต้องขอในฐานะแฟนคลับ
อีกอย่าง…
มันเป็นความในใจของอันหลิน เขาจึงพูดออกมาอย่างซื่อตรงจริงใจ!
“เอ๊ะ จริงเหรอ…”
คิ้วของหญิงงามตรงหน้าเรียวยาว ดวงตาหรี่ลงเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ถามยิ้มๆ ว่า “นายบอกว่านายเป็นแฟนตัวยงของฉัน งั้นฉันจะขอถามคำถามนายสามข้อก่อน”
“ท่านเซียนหญิงว่ามาได้เลย” อันหลินประหม่าเล็กน้อย
นี่เป็นการทดสอบของไอดอลเหรอ ตื่นเต้นจังเลย!
ตงฟางเสวี่ยชูนิ้วเรียวยาวขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “คำถามแรก นายคิดว่าฉันร้องเพลงเพราะไหม”
อันหลินได้ยินก็นิ่งไปครู่หนึ่ง นี่มันไร้สาระไม่ใช่หรือไง!
เขาตอบทันทีว่า “เพราะ! ดุจเสียงสวรรค์ ชวนให้เคลิบเคลิ้ม!”
ตงฟางเสวี่ยได้ยินก็พยักหน้าอย่างพอใจ พูดต่อว่า
“คำถามที่สอง เพลงของฉัน มีเพลงไหนบ้าง”
“เมืองวาดทราย กาลเวลาผันผ่าน น้องมารร้าย จิ้งจอกเซียน…”
อันหลินตอบได้คล่องปร๋อ ชื่อเพลงเหล่านี้ล้วนเป็นเพลงที่คว้าอันดับหนึ่งบนชาร์จเพลงใหญ่ทั้งนั้น ต่อให้ไม่ใช่แฟนคลับของตงฟางเสวี่ย ก็คุ้นหูเช่นกัน
“คำถามข้อสุดท้าย…”
ดวงตาคู่งามของตงฟางเสวี่ยจดจ้องอันหลิน ใบหน้ามีรอยยิ้มหวานน่าหลงใหล
“นายคิดว่า…ฉันสวยไหม”
อันหลินตะลึงงันอีกครั้ง
ให้ตายเถอะ นี่มันคำถามบ้าอะไรกัน!
เราควรจะตอบว่าสวยหรือไม่สวยล่ะ
มันเป็นคำถามให้คะแนนฟรีเฉยๆ งั้นเหรอ
หรือว่า เธอมีนิสัยประหลาดชอบให้คนอื่นบอกว่าเธอไม่สวย
สิ่งผิดปกติย่อมชอบกล!
ขณะที่อันหลินกำลังจะอ้าปากตอบว่า ‘คุณไม่สวย ที่จริงคุณน่าเกลียดมาก’
จู่ๆ ก็เห็นเถียนหลิงหลิงมองเขา พูดคำว่า ‘สวย’ โดยไม่มีเสียง
อันหลินพูดอย่างกระจ่างใจโดยพลันว่า “สวย! เหมือนนางฟ้าบนภูเขาหิมะ งดงามเหนือผู้ใด!”
ตงฟางเสวี่ยไม่คิดเลยว่าอันหลินตอบคำถามเธอไม่พอ ยังใช้ประโยคอุปมาอีก ใบหน้าสะสวยของเธอแดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่าได้ผลเป็นอย่างยิ่ง
คราวนี้อันหลินงงไปหมดแล้วจริงๆ
โอ้พระเจ้า ก็ชมเธอว่าสวยก็พอแล้วเหรอ
นี่มันคำถามบ้าบออะไร เป็นการทดสอบจริงๆ เหรอเนี่ย!
พูดให้ถูกก็คือ หลงตัวเองนิดหน่อย…
ดังนั้น เมื่อคนอื่นชมจนเธอหน้าชื่นตาบานละก็ จะเป็นช่วงเวลาที่จัดการธุระให้สำเร็จลุลวงได้ง่าย
แม้ตงฟางเสวี่ยจะดีใจมากก็ตาม แต่พอได้ยินคำแนะนำของเถียนหลิงหลิง ก็ส่ายหน้าอย่างหนักแน่นอยู่ดี “ข้อเสนอนี้ฉันรับปากไม่ได้ เธอก็รู้ว่า ฉันไม่เคยแจกลายเซ็นเลย…”
“โธ่ หลิงหลิงขอร้องล่ะ พี่แหกกฎสักครั้งเถอะ”
เถียนหลิงหลิงใช้ดวงตาหวานเยิ้มมองตงฟางเสวี่ย พร้อมกับออดอ้อนไปด้วย
ใบหน้าของตงฟางเสวี่ยมีความไขว้เขวปรากฏให้เห็น แต่ยังคงปิดปากเงียบ
ขณะนั้นเอง อันหลินก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หยิบยาขวดหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ ยื่นให้ตงฟางเสวี่ย
“เซียนหญิงจิ้งซิน นี่เป็นยาชะลอวัย ยาอายุวัฒนะขั้นเจ็ด มีสรรพคุณช่วยให้ผิวขาวผ่องใส
นอกจากนี้ มันยังช่วยปรับสมดุลเลือดลม ขยายหลอดเลือด ผมไม่ได้ใช้มัน ถือเป็นของขวัญการพบหน้าก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินว่ามีสรรพคุณบำรุงผิวพรรณ สุดท้ายแนวป้องกันของตงฟางเสวี่ยก็พังครืน…
“สหายอันหลิน นายเกรงใจกันเกินไปแล้ว”
แม้ตงฟางเสวี่ยจะพูดแบบนี้ แต่ยื่นมือออกไปรับยาอายุวัฒนะมาอย่างง่ายดายแล้ว
เถียนหลิงหลิงขยิบตาให้อันหลิน ราวกับจะบอกว่า ทำได้ดี!
“เฮ้อ ก็ได้ เห็นแก่หลิงหลิง ฉันจะเซ็นให้นายสักครั้ง…”
สุดท้ายตงฟางเสวี่ยก็ถอนหายใจ พูดขึ้นมาช้าๆ