ตอนที่ 97 มอบชุดและอำลา

ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม ตอนที่ 97 มอบชุดและอำลา ตอนที่ 97 มอบชุดและอำลา

ที่จริงแล้ว การเห็นชุดงดงามวิจิตรในแหวนมิติ ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

นายหญิงอ้านเย่เป็นผู้หญิง มีชุดกระโปรงเป็นศาตราวุธชั้นสูงเป็นเรื่องธรรมดายิ่ง

ที่น่าเสียดายคือ นางไม่มีโอกาสได้สวมใส่แม้แต่ครั้งเดียว ก็ตกอยู่ในมือของอันหลินเสียแล้ว

ดูสิ ป้ายสินค้ายังอยู่ด้วยซ้ำ…

ในเมื่อเขาใส่ไม่ได้ ก็ยกให้สาวๆ ก็แล้วกัน

แต่จะยกให้ใครล่ะ

อันหลินเริ่มลำบากใจแล้ว

อันที่จริงในใจเขามีอยู่สองตัวเลือก

หนึ่งคือสวีเสี่ยวหลาน สองคือเซียนพสุธาเยว่อิ่ง

สวีเสี่ยวหลานดีกับเขามาก ช่วยเหลือเขาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

แม้สาเหตุจะเป็นเพราะทั้งคู่สนิทกันก็ตาม แต่เขาก็ควรจะตอบแทนบ้างไม่ใช่เหรอ

…

ทว่าฉากที่เซียนพสุธาเยว่อิ่งรับกระบี่แทนอันหลิน กลับทำให้อันหลินอยากจะมอบชุดนี้ให้กับนาง

เขามีความคิดบางอย่างตลอดเวลา

บางทีเมื่ออาจารย์เยว่อิ่งมีชุดนี้แล้ว ฉากอันน่ากลัวเช่นนั้นคงไม่มีวันเกิดขึ้นอีกแล้ว…

เขาตรึกตรองอยู่นาน ก็คิดไม่ออกว่าควรมอบให้ใคร

สุดท้าย…

อืม เขาคิดว่าควรยกให้อาจารย์ที่เคารพรัก!

…

เมื่อเขานำชุดไปให้เซียนพสุธาเยว่อิ่ง

เซียนพสุธาเยว่อิ่งซาบซึ้งใจยิ่งนัก จากนั้นก็ปฏิเสธ…

“อันหลิน ระหว่างที่ข้าอยู่ในหน้าที่ ข้าไม่เคยรับของขวัญจากลูกศิษย์เลย”

“แม้จะเป็นเจ้า ข้าก็จะไม่ยอมแหกกฎ!”

อันหลินนำชุดกลับมาอย่างห่อเหี่ยว จากนั้นก็ไปหาสวีเสี่ยวหลาน

เมื่อสวีเสี่ยวหลานเห็นชุดกระโปรงที่งามวิจิตรตัวนี้ก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง

แต่เมื่อนางพบว่าเป็นอาวุธวิเศษป้องกันตัวชั้นสูง ให้ตายอย่างไรก็ไม่ยอมรับไว้

เหตุผลเป็นเพราะชุดนี้เลอค่าเกินไป!

อาวุธวิเศษชั้นสูงคืออะไร

นั่นมันอาวุธที่เป็นรองเพียงอาวุธเซียนเท่านั้น

อาวุธวิเศษชั้นสูงประเภทโจมตีก็ล้ำค่ามากแล้ว อาวุธวิเศษป้องกันชั้นสูงนั่นมันเป็นสิ่งที่หายากยิ่งนัก

ต่อให้เป็นเจ้าสำนักของสำนักขนาดใหญ่ ก็ใช่ว่าจะมีอาวุธวิเศษชั้นสูงประเภทป้องกันตัว

อันหลินกลับจะยกอาวุธชั้นสูงชิ้นนี้ให้ง่ายๆ

สวีเสี่ยวหลานไม่มีหน้ารับไว้ นางรู้สึกละอายใจ

…

อันหลินเดินออกจากห้องของสวีเสี่ยวหลานอย่างกลัดกลุ้ม คิดในใจว่ามอบชุดนี้ให้ใครสักคนมันยากขนาดนี้เลยเหรอ

ถ้าไม่มีใครต้องการจะทำอย่างไร จะทิ้งขว้างไม่ได้หรอกมั้ง

อืม ลองถามดูดีกว่าว่าพี่เฉิงอยากได้หรือเปล่า

เซวียนหยวนเฉิงมองชุดกระโปรงที่อันหลินส่งมาด้วยใบหน้าเอือมระอา

“สหายอันหลิน เจ้าโปรดนึกถึงใจข้าด้วยเถอะ…”

“อา ไม่สิ!”

“โปรดอย่าเอาข้าไปอยู่ประเภทเดียวกับเจ้า ข้าไม่ได้ชอบแต่งหญิง!”

อันหลินจึงถูกเซวียนหยวนเฉิงตะเพิดออกจากห้องเพราะเหตุนี้…

เขาถือชุดกระโปรง เนื้อผ้าเบาสบาย เนื้อสัมผัสดีมาก ไม่แน่ว่าหากสวมแล้วอาจจะสบายมากก็ได้…

ให้ตายสิ! เขาคิดอะไรอยู่!

ไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องยกให้คนอื่น เก็บไว้ที่เขาต้องเกิดเรื่องแน่!

อันหลินเดินไปที่ห้องของสวีเสี่ยวหลานอีกครั้ง

สวีเสี่ยวหลานนั่งพิงพนัก ผมยาวดำขลับปล่อยสยาย กำลังกำมือถือช้อปเถาเป่าอยู่

“เอ๊ะ เจ้ามาทำไมอีก”