บทที่ 12 ถึงเวลากลับ… พลัง 2.7 ตัน!

บทที่ 12 ถึงเวลากลับ… พลัง 2.7 ตัน!

เพียงชั่วอึดใจ เวลาก็ผ่านไปสามวัน

วันนี้เป็นวันที่ทุกคนจะต้องกลับไปฟังประกาศผลภารกิจ

เหล่าเพื่อนร่วมคลาสที่คุ้นหน้าคุ้นตาต่างพากันเดินออกจากป่านอกฐาน และมารวมตัวกันที่จุดนัดพบ

ที่นั่นมีอาจารย์สองคนยืนรออยู่แล้ว

คะแนนของนักเรียนแต่ละคนค่อย ๆ ถูกประกาศออกมาเรื่อย ๆ

“เหมยกวงเต๋า 13 คะแนน”

“หยวนหานอี้ 6 คะแนน”

“ฮุ่ยหนิง 21 คะแนน”

“หลาวเฉิน 19 คะแนน”

…

หลังการประกาศผลเหล่านี้ คนที่ได้คะแนนสูงก็พากันหน้าชื่นตาบาน ในขณะคนที่ได้คะแนนต่ำก็พากันหมดอาลัยตายอยากไปตามระเบียบ

ทว่า

ไม่ว่าใครจะได้คะแนนเท่าไหร่ พวกเขาก็ไม่คิดว่าตนจะได้ที่หนึ่งแต่อย่างใด

ยังไงเสียมันก็เหมือนถูกล็อกไว้ให้โจวชี่ คนที่แข็งแกร่งที่สุดในคลาสเรียนอยู่แล้ว

ทว่าเขาคนนั้นกลับไม่ปรากฏตัวเสียได้

ทุก ๆ คนต่างอยากรู้ว่าคะแนนของโจวชี่ หรือที่หนึ่งของคลาสนั้นจะสูงเพียงใด

และด้วยชุดความคิดเช่นนี้ในหัว นักเรียนทุกคนในคลาสจึงหันเหความสนใจไปยังป่าที่ไร้วี่แววการตอบสนองอย่างพร้อมเพรียงกัน

แม้แต่อาจารย์ผู้สอนยังต้องหันไปมอง

อย่างไรก็ตาม เวลาล่วงเลยผ่านไป อีกไม่ช้า… ก็จะหมดเวลานัดพบแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น กลับยังไม่มีวี่แววว่าโจวชี่จะเดินออกมาแต่อย่างใด สถานการณ์เช่นนี้ทำให้ความรู้สึกของเหล่านักเรียนเปลี่ยนไปทีละนิด

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมโจวชี่ยังไม่ออกมาอีกล่ะ?”

“หรือว่าเขา…”

“เป็นไปไม่ได้! โจวชี่น่ะเป็นผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในคลาสเราเลยนะ! ไม่มีทางที่จะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นได้หรอก!”

“แต่ในป่ามันอันตรายมากนะ จะมีเรื่องเลวร้ายแบบไหนรออยู่ก็ไม่รู้ บางทีโจวชี่อาจจะโชคไม่ดี…”

ในขณะที่เหล่านักเรียนกำลังพูดคุยกันเรื่องนี้

ตอนนั้นเอง ร่างสูงก็โผล่ออกมาจากป่านอกฐาน

ครั้นได้ยินเสียแซกแซกของพุ่มไม้ ทุกคนก็พลันหันไปมองด้วยความตื่นตกใจ และคาดหวังว่าเจ้าของเสียงนั้นจะเป็นโจวชี่ที่เดินออกมา

ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้พวกเขาผิดหวัง

“แก… ฉู่โม่วหรอกเหรอ?”

“ทำไมไอ้ขยะนี่ถึงยังรอดมาได้น่ะ?”

“ไม่จริงน่า!”

ฉู่โม่วไม่สนใจถ้อยคำดูถูกแต่อย่างใด เขาตรงไปหาอาจารย์ทั้งสอง ก่อนจะวางถุงเก็บของที่ถือติดมือมาด้วยลงตรงหน้า “อาจารย์ครับ นี่เป็นของล้ำค่าที่ผมหามาได้”

อาจารย์ทั้งสองมองหน้ากันเองแล้วค่อย ๆ เปิดถุงเก็บของออกมา สิ่งที่อยู่ภายในนั้นทำเอาพวกเขาตกตะลึง หลังพินิจพิจารณาอย่างรอบคอบ ก็ประกาศออกมาด้วยความตกใจ “ทั้งหมด 103 คะแนน!”

สิ้นเสียง เหล่านักเรียนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างพากันตกตะลึงและปฏิเสธที่จะเชื่อ

103 คะแนนถือว่ามากที่สุดในบรรดาทุกคนที่เข้ามาถึงก่อนหน้าเลยนะ!

ดังนั้นแล้ว ถ้าเกิดโจวชี่ไม่ออกมาล่ะก็ ฉู่โม่วจะได้ที่หนึ่งในภารกิจครั้งนี้ไปจริง ๆ!

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!

ทั้ง ๆ ที่มันชัดเจนแล้วว่าฉู่โม่วไอ้ขยะไร้ค่าที่ไม่มีแม้กระทั่งพลังกายเนื้อด้วยซ้ำ แล้วจะไปหาทรัพยากรอสูรมาจากไหนเยอะแยะแบบนี้!

แล้วโจวชี่ที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดล่ะ?

“ฉู่โม่ว เธอเห็นโจวชี่ในป่าบ้างหรือเปล่า?”

อาจารย์ผู้ตรวจคะแนนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม

แน่นอนว่าชายหนุ่มคงจะพูดความจริงไม่ได้ เขาจึงส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ไม่ครับ”

“อย่ามาโกหกนะ!”

ทันใดนั้น อาจารย์หลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ตวาดออกมา “ถ้างั้นเธอไปหาซากอสูรเหล่านี้มาจากไหนตั้งเยอะตั้งแยะ!”

“เห็นอย่างนี้ ผมก็มีความพยายามนะครับ เพราะงั้นมันต้องมาจากน้ำพักน้ำแรงของผมอยู่แล้ว”

ฉู่โม่วกล่าวอย่างใจเย็น

ไม่มีใครเชื่อสิ่งที่เขาพูดสักคน

เพราะเป็นที่รู้กันดี ว่าฉู่โม่วไม่มีพลังกายใด ๆ เขาเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

หากจะให้เดา เหตุผลเดียวที่พอเป็นไปได้สำหรับเรื่องนี้ก็คือ ฉู่โม่วเอาซากอสูรเหล่านี้มาจากโจวชี่ซึ่งอาจจะประสบกับอุบัติเหตุบางอย่างในป่า เป็นแค่คนโชคดีที่เจอของที่โจวชี่ทำตกเอาไว้เท่านั้น

“ดูเหมือนว่าโจวชี่จะประสบเหตุบางอย่างในป่าจริง ๆ แล้วน่าจะเป็นอะไรที่ร้ายแรงมากด้วย”

อาจารย์ทั้งสองอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ และรู้สึกเสียดายไปตามกัน

ในสายตาพวกเขา โจวชี่ถือเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังที่มีโอกาสจะได้เป็นสมาชิกหนึ่งในคลาสพิเศษมากที่สุด

ไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องมาจบชีวิตในภารกิจไล่ล่าด้วยการเป็นอาหารสัตว์อสูรเช่นนี้

แต่ก็ไม่มีใครสงสัยเลยว่าโจวชี่ถูกฉู่โม่วฆ่า