บทที่ 121 สมบัติซ่อนตัวและเข้าสู่ขั้นนายพลเมือง!

บทที่ 121 สมบัติซ่อนตัวและเข้าสู่ขั้นนายพลเมือง!

แล้วฉู่โม่วก็ตรวจสอบวิชาห้วงมิติจับกุมดูอีกครั้ง

เขาครุ่นคิดอยู่ในใจ

พื้นที่โดยรอบเริ่มหนักขึ้นในทันใด…

ตามการคาดการณ์ของฉู่โม่ว นายพลเมืองทั่วไปนั้นไม่อาจตอบโต้อะไรได้และความเร็วของนายพลเมืองขั้นสูงสุดก็จะเคลื่อนไหวช้าลงมากเช่นกัน

แม้แต่สัตว์อสูรระดับ 6 ก็ต้องได้รับผลกระทบบ้าง

“หายไป!”

หลังจากที่เห็นผลลัพธ์ ฉู่โม่วก็ยกเลิกห้วงมิติจับกุมด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

ด้วยความสามารถใหม่ทั้งสองอย่างนี้ เขาก็จะแข็งแกร่งขึ้นยิ่งขึ้น แม้จะต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับ 6 หรือจ้าวยุทธ์ก็ยังสู้ได้!

ไม่ใช่ไม่มีทางต่อสู้กลับอีกแล้ว!

“กลืนกินต่อ”

ฉู่โม่วกดความตื่นเต้นไว้ในใจและกลืนกินต่อไป

[การกลืนกินสำเร็จ! ]

[ได้รับเลือดสัตว์อสูรระดับ 5 พังพอนมายา! ]

…

เมื่อได้รับเลือดสัตว์อสูรระดับ 5 ก็ได้ยินว่าไม่สามารถกลืนกินต่อได้อีก

แต่ฉู่โม่วก็ไม่ได้ใส่ใจ

เมื่อจัดเก็บทุกอย่างไว้ในพื้นที่เก็บของเสร็จเขาก็ตั้งใจจะออกไป

แต่

ก่อนจะออกไป ฉู่โม่วหันไปมองศพของพังพอนมายาอีกครั้งและเห็นว่าแม้จะเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น ร่างกายของมันก็ยังคงพยายามคลานมาข้างหน้า

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น

แม้ว่ามันจะสิ้นใจแล้ว สายตาของมันก็ยังคงจ้องเขม็งตรงมาข้างหน้า

“มันมองลึกเข้าไปในถ้ำจนตาย หรือว่าจะมีอะไรที่ทำให้มันกังวลอยู่ข้างใน?”

ฉู่โม่วพลันนึกขึ้นได้

เขาจึงเดินเข้าไป

หลายร้อยเมตรหลังจากนั้น ฉู่โม่วเข้าไปถึงด้านในสุด

ตรงหน้าเขามีรังอสูรที่ขนาดใหญ่กว่าสามเมตรโดยมีไข่อสูรสีเงินอยู่ข้างใน

“นี่…”

“หรือว่าไข่ฟองนี้จะเป็นลูกของพังพอนมายา?!”

ฉู่โม่วตะลึงงัน

แต่แล้วก็ต้องประหลาดใจ

พังพอนมายานั้นมีสายเลือดพลังแห่งห้วงมิติ แม้ว่าพลังแห่งห้วงมิตินั้นแตกต่างไปตามผู้ใช้ แต่ในฐานะทายาทของสัตว์อสูรระดับ 5 ไข่ฟองนี้จะต้องมีพรสวรรค์ไม่แพ้กันแน่

ถ้าเลี้ยงดูให้ดีมัน… อาจจะกลายเป็นสัตว์อสูรเลี้ยงที่ทรงพลังมากในอนาคตก็ได้!

ฉู่โม่วก้าวไปข้างหน้าและถือไข่ไว้ในมือ เขาสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่ทรงพลังออกมาจากข้างใน เห็นได้ชัดว่าอีกไม่นานมันจะฟักแล้ว

เขาเก็บมันเข้าไปในถุงเก็บของอย่างมีความสุข ก่อนจะบอกให้นกล่าสมบัติและเสี่ยวอู๋ดูแลมันให้ดี แล้วฉู่โม่วก็หันกลับไปมองที่รังพังพอน

เมื่อเทียบกับไข่พังพอนมายาแล้ว รังอสูรนี้อาจจะเป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดเลยก็ได้!

ตำแหน่งนี้ห่างไปจากศพของพังพอนมายาเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ด้วยพลังแห่งห้วงมิติของมันก็คงไม่แปลกที่จะมีไข่สัตว์อสูรอยู่ที่นี่

แต่มันก็ไม่มีอะไรให้น่าประทับใจ

นี่มันผิดปกติชัด ๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น

ฉู่โม่วก็เดินตรงไปที่รังสัตว์อสูร ย่อตัวลงและตรวจสอบมันอย่างละเอียด

เมื่อมองแวบแรกจะเห็นว่ามันดูธรรมดาทั่วไปและออกจะเก่าเสียด้วยซ้ำ

แต่เมื่อฉู่โม่วสัมผัสดูก็พบว่าผิวของรังอสูรนี้อาจดูเก่าและหยาบ แต่แท้จริงแล้วมันนุ่มนวลและอ่อนโยนพร้อมด้วยความอบอุ่น

มันมีรูปทรงเหมือนจานสีดำที่ทำขึ้นด้วยวัสดุแข็งแกร่งไร้เทียมทาน เมื่อสัมผัสจะให้ความรู้สึกเหมือนหยกหรือเครื่องกระเบื้อง ทว่าเกิดขึ้นตามธรรมชาติ

เมื่อโดนแตะเบา ๆ เสียงหนึ่งพลันดังออกมา

ฉู่โม่วตะลึงงัน

แล้วเขาก็หยิบมันขึ้นมาถือไว้ในมือ

น้ำหนักมหาศาลทำให้แขนของฉู่โม่วถูกดึงลงอยู่พักหนึ่ง

น่าสะพรึงกลัวจริง ๆ!

ตอนนี้ฉู่โม่วมีพลังเท่ากับ 1,200 ช้างสาร แม้แต่ภูเขาก็ยกได้ไม่ยากเลย

แล้วจานที่มีขนาดแค่นี้จะหนักได้ยังไงกัน?

ฉู่โม่วเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา

หลังจากที่ครุ่นคิด เขาก็ค่อย ๆ ส่งพลังอณูแห่งชีวิตเข้าไป

“ตูม!”

เมื่อมีพลังอณูแห่งชีวิตเข้าไป จานหยกก็เผยรูปร่างที่แท้จริงออกมาราวกับหินออกมาจากน้ำ!

ชีวิตแสนซับซ้อนและยาวนาน… ราวกับสมบัติยุคบรรพกาลที่ถูกเก็บสะสมไว้นับปีไม่ถ้วนข้ามกาลเวลามาหาเขา

มันยาวนานเหลือเกิน

มันทำให้ฉู่โม่วนึกถึงตอนที่ไปยังสำนักเทพเจ้าลึกลับ

มีประวัติศาสตร์อย่างน้อยหลายพันปีอยู่ที่นั่น

แต่รัศมีนั้นเทียบกับจานหยกตรงหน้าเขาไม่ได้เลย

“หลังจากเวลานับปีไม่ถ้วนก็ยังถูกเก็บไว้อย่างดี และพลังก็ไม่เสื่อมหายไปเลยสักนิด นี่มันสมบัติอะไรกันเนี่ย!”

ฉู่โม่วตกตะลึง

ระหว่างที่ส่งพลังอณูแห่งชีวิตเข้าไป เขาก็เข้าใจว่าทำไมการรับรู้ผ่านห้วงมิติของเขาถึงตรวจจับมันไม่ได้

มันซ่อนตัว!

สมบัติบรรพกาลหายากทุกชิ้นล้วนมีจิตวิญญาณ เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้ถูกค้นพบ พวกมันจะกักเก็บรัศมีลึกลับทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็น

แต่ไม่ว่าจะกักเก็บยังไง ฉู่โม่วก็ไม่เคยได้ยินเรื่องสมบัติที่สามารถหลอกสัมผัสห้วงมิติได้มาก่อน

“คราวนี้เจอสมบัติของจริงเข้าแล้ว!”

ถึงฉู่โม่วจะยังไม่รู้ว่าสมบัติชิ้นนี้ส่งผลอย่างไร

เขาก็มั่นใจว่ามันต้องเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างแน่นอน!

เขาเก็บมันเข้าไปในถึงเก็บของอย่างระมัดระวังและตั้งใจจะตรวจสอบมันในภายหลัง

หลังจากที่เสร็จสิ้น ฉู่โม่วก็มองไปรอบ ๆ และพบว่าไม่มีอะไรน่าสนใจอีกแล้ว ก่อนจะกลับหลังหันและเดินจากไป

‘พลังแห่งห้วงมิติพัฒนาขึ้นไปอีกขั้นแล้ว!’

‘พลังเท่ากับพลัง 1,200 ช้างสารแล้วด้วย!’

‘งั้นต่อไป…’