บทที่ 171 แร่หินปฐมกาล และสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ในอุโมงค์!

บทที่ 171 แร่หินปฐมกาล และสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ในอุโมงค์!

หลังจากการทดสอบ ฉู่โม่วก็รู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก

เขาไม่รอช้าที่จะกลับไปยังฐาน

อันดับแรก เขาไปหาเฉินซีเวยและเดินเล่นรอบ ๆ ฐานกับเธอ จากนั้นจึงไปยังตำหนักลับแห่งสวรรค์เพื่อตรวจสอบอะไรนิดหน่อย

สิ่งนี้จะไม่ทำก็ไม่ได้

เพราะเมื่อครึ่งเดือนก่อน ราชันย์ยุทธ์สามคนและจ้าวยุทธ์คนอื่น ๆ จากฐานใหญ่ก็เพิ่งพากันจากไป

วัตถุดิบสำหรับฝึกฝนที่ได้มาจากสำนักหมื่นอสูรเองก็ถูกกระจายแจกจ่ายไปแล้วด้วย

ซึ่งฉู่โม่วได้รับส่วนแบ่งมาด้วยเช่นกัน และมันก็มีมูลค่าสูงถึงหลายพันล้านหินปฐมกาลเลยทีเดียว!

แม้มันจะไม่มากนัก

แต่ยังไงเสียนี่ก็เป็นสิ่งที่ฉู่โม่วคาดไม่ถึง เพราะงั้นเขาย่อมไม่ผิดหวังเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

นอกจากนี้

เขายังได้คัมภีร์กระบวนท่าระดับทองแดงและระดับเงินอยู่อีกมากมาย

หลังจากที่ได้ตรวจสอบคุณสมบัติของกระบวนท่าเหล่านั้นแล้ว เขาก็เก็บมันไว้ในคลังแสงของตำหนักลับแห่งสวรรค์ในฐานะของรางวัล เพื่อที่จะเอาไว้มอบให้เหล่าผู้ปลุกพลังในสังกัดสำหรับความเหน็ดเหนื่อยที่พวกเขาได้ฝ่าฟันมา

เมื่อทำสิ่งเหล่านี้เสร็จแล้ว ฉู่โม่วก็กลับเข้าไปยังเขตแดนลับอีกครั้งเพื่อฝึกฝนต่อ

ความเร็วในการรวบรวมอณูแห่งชีวิตกว่ายี่สิบเท่า ควบคู่กับความช่วยเหลือจากสมบัติแห่งโลกและสวรรค์ผนวกกับเลือดของสัตว์อสูรระดับ 6 ทำให้ความแข็งแกร่งของฉู่โม่วเพิ่มขึ้นได้คราวละปริมาณมหาศาลเลยทีเดียว

แน่นอนว่านอกจากฉู่โม่วแล้ว

เฉินซีเวยเองก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ก่อนที่จะกำจัดสำนักหมื่นอสูรได้ทั้งหมด เฉินซีเวยก็ขึ้นเป็นปรมาจารย์ยุทธ์ระดับกลางเข้าไปแล้ว และในช่วงนั้นเพราะได้รับวัตถุดิบสำหรับการฝึกฝนมากมายจากฉู่โม่ว เธอก็สามารถขึ้นเป็นปรมาจารย์ยุทธ์ระดับสูงได้ในที่สุด ถึงแม้ว่าจะเพิ่งเป็นปรมาจารย์ระดับสูง แต่หากยังรักษาความเร็วในการพัฒนาตัวเองระดับนี้ไว้ได้ อนาคตที่จะทลายขีดจำกัดและข้ามขั้นไปอีกก็คงจะอยู่ไม่ไกลแล้ว

อิงตามการคาดคะเนของฉู่โม่ว เฉินซีเวยน่าจะสามารถขยับขึ้นเป็นนายพลเมืองได้ภายในเวลาอย่างน้อย ๆ ก็สามเดือน และนานสุดก็ครึ่งปีเท่านั้น!

ขณะเดียวกัน

ลูกศิษย์อย่างหลี่โย่วเวยเองก็พัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเองได้อย่างรวดเร็วไม่ต่างกันนัก

ด้วยกายากระดูกหยกไร้ที่ติและจิตวิญญาณแห่งนกเพลิงที่ลืมตาตื่น ทำให้พรสวรรค์ของหลี่โย่วเวยเพิ่มขึ้นชนิดที่ว่าหาตัวจับได้ยาก นอกจากนี้ วัตถุดิบในการฝึกฝนที่ฉู่โม่วจัดหามาให้ยังทำให้ความสามารถของเธอเพิ่มไปอย่างก้าวกระโดด จนความเร็วยากเกินกว่าจะประเมินได้แล้ว

วันที่สามหลังจากที่กระดูกหยกได้ถูกแทนที่โดยสมบูรณ์ เธอก็สามารถเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ยุทธ์ได้แล้ว!

และหลังจากหนึ่งเดือนที่ขึ้นเป็นจอมยุทธ์ ด้วยผลของการที่เธอแข็งแกร่งได้อย่างรวดเร็วนี้ ควบคู่ไปกับพรสวรรค์ที่ล้ำหน้า ไม่นานก็สามารถก้าวข้ามการเป็นปรมาจารย์ยุทธ์ระดับต้นและกลายเป็นปรมาจารย์ยุทธ์ระดับกลางได้สำเร็จ!

และในปัจจุบันนี้ ความแข็งแกร่งของเธอก็ยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อเข้าสู่การเป็นปรมาจารย์ยุทธ์ระดับสูงต่อไป

ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปในทิศทางที่ถูกที่ควร

กาลเวลาหมุนเปลี่ยนไป

ดวงอาทิตย์ลาลับฟ้าในทิศตะวันตกและจันทราก็เด่นขึ้นมาจากทิศตะวันออก

เพียงชั่วพริบตา ทุกอย่างก็ผ่านมาแล้วสองเดือน

ภายในสองเดือนนี้ ฉู่โม่วฝึกฝนตนเองอยู่ในเขตแดนลับตลอด จะมีเพียงแค่ตอนที่หินปฐมกาลเริ่มอ่อนพลังลง เขาถึงจะลุกขึ้นมาหาหินปฐมกาลไปเพิ่มและกลับไปฝึกฝนอีกครั้ง

และในวันนี้ เขาก็จำใจต้องหยุดฝึกไปอีก

เพราะเหตุผลเดิม นั่นคือหินปฐมกาลหมดลงไปอีกแล้ว!

ถึงแม้ว่าฉู่โม่วจะมีทรัพย์สินรวมแล้วกว่าหลายพันล้านหินปฐมกาล แต่กว่าครึ่งหนึ่งก็เป็นมูลค่าที่มาจากสมบัติแห่งโลกและสวรรค์ทั้งนั้น ไม่สามารถนำมาใช้ได้แต่อย่างใด

ในส่วนของหินปฐมกาลที่ยังเหลืออยู่นี้ ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาได้นำมันมาดูดเอาอณูแห่งชีวิตจนหมดไปเยอะแล้ว ขณะนี้เป็นเวลาไม่น้อยไปกว่าสามเดือนที่เขาเอาแต่ฝึกฝน และด้วยหินปฐมกาลที่ได้มาจากราชันย์ยุทธ์หมิงกวง ฉู่โม่วก็ใช้หินปฐมกาลทั้งหมดไปมากมาย!

ภายในมิติพกพาในตอนนี้ไม่มีหินปฐมกาลเหลืออยู่อีกแม้แต่ก้อนเดียว!

ปริมาณการผลาญทรัพย์มันสูงเสียจนน่ากลัวจริง ๆ !

แต่ถึงอย่างนั้น ฉู่โม่วก็ยังคิดว่ามันคุ้มค่าอยู่ดี

“สองเดือนที่ฝึกฝน แม้ว่าฉันจะใช้เลือดอสูรระดับ 6 เข้ามาช่วย แต่ก็ยังได้พลังกายมามากถึง 18,000 พลังช้างสาร”

“ตอนนี้ความแข็งแกร่งมากกว่า 100,000 พลังช้างสาร และเข้าใกล้ 110,000 พลังช้างสารได้แล้ว!”

“พลังระดับนี้… ไม่ผิดแน่ ฉันอยู่ในขั้นนายพลเมืองระดับสูง!”

ภายหลังจากที่บ่นพึมพำไปแล้ว รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉู่โม่ว

ไม่ต้องสงสัยเลย

ความสำเร็จระดับนี้ย่อมทำให้เขาภาคภูมิใจเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

และด้วยพลังที่ยังขาดอยู่อีกราว ๆ 40,000 พลังช้างสารนั้น ถ้าสามารถหาหินปฐมกาลมาใช้ได้อย่างเพียงพอละก็ ภายในครึ่งปีน่าจะเลื่อนขั้นเป็นจ้าวยุทธ์ได้โดยไม่ติดขัดอะไรอย่างแน่นอน!

แต่ช่างน่าเสียดาย…

ที่ตอนนี้เขาไม่เหลือหินปฐมกาลให้ใช้เลยแม้แต่ก้อนเดียว!

สมบัติแห่งโลกและสวรรค์จำนวนมากที่ครอบครองอยู่มีค่ามากเกินกว่าจะจำใจขายได้จริง ๆ และฉู่โม่วเองก็รู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้ขายแลกเป็นหินปฐมกาลมาย่อมไม่คุ้มค่าอย่างแน่นอน

นอกจากนี้

ด้วยจำนวนหินปฐมกาลที่ยังขาดอยู่เป็นจำนวนมาก หากไปขอยืมจากกองกำลังอื่นก็ไม่น่าจะทำได้ด้วยเพราะจำนวนมันมหาศาลจริง ๆ

“ถ้าฉันสามารถหาหินปฐมกาลได้มากกว่านี้นะ…”

เขาบ่นพึมพำ

ทว่าเมื่อคิดได้ดังนั้นแล้ว เขาก็ตัดสินใจเรียกนกล่าสมบัติออกมาจากถุงเก็บสัตว์อสูรทันที

“อาไต๋ พลังในการหาสมบัติของเจ้าสามารถระบุสมบัติที่ต้องการหาได้หรือเปล่า?”

ฉู่โม่วกล่าวถามออกไปด้วยความคาดหวัง

“ไม่ค่ะ!”

อาไต๋ส่ายหน้าแล้วพูดต่อ “พรสวรรค์ในการหาสมบัติของฉัน ทำได้แค่เพียงสัมผัสกลิ่นอายของสมบัติแห่งโลกและสวรรค์ได้อย่างเลือนรางเท่านั้น แต่ไม่สามารถระบุได้ว่าต้องการจะหาอะไร”

ได้ฟังเช่นนั้น ฉู่โม่วก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

หรือว่าเขาจะเหลือเพียงแค่ต้องนำสมบัติแห่งโลกและสวรรค์ที่เก็บไว้มาขายทำเงินเท่านั้น?

สิ่งที่หนักใจมากที่สุดก็คือเมื่อขายสมบัติเหล่านี้ไปแล้ว การจะหามาคืนในอนาคตมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“นายท่าน อยากจะหาสมบัติประเภทไหนเหรอคะ?”

ครั้งนี้เป็นฝั่งอาไต๋ที่ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

“แร่หินปฐมกาลน่ะ”

ฉู่โม่วตอบเรื่อยเปื่อย

“โฮะ ที่แท้ก็แค่แร่หินปฐมกาลเองเหรอคะ? ถ้าแค่นี้ฉันหาได้อยู่แล้วล่ะ!”

ได้ยินเช่นนั้นแล้วอาไต๋ก็รีบพูดขึ้นมาโดยพลัน

“จริงเหรอ?”

แววตาของฉู่โม่วเป็นประกายขึ้นมา เขาถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น

“แน่นอนอยู่แล้ว!”

นกน้อยกระโดดขึ้นไปยืนบนไหล่ของฉู่โม่วและพูดต่อ “ฉันเคยเห็นแร่หินปฐมกาลขนาดใหญ่อยู่ ใหญ่กว่าที่นายท่านเคยเจอเมื่อตอนนั้นอีก มันอยู่ไม่ไกลจากที่ที่ฉันเกิดนักหรอก แล้วก็นะ… ฉันเห็นมันด้วยตาตัวเองเลย!”

สวรรค์ไม่ทอดทิ้งคนที่พยายามจริง ๆ ด้วย!

เมื่อฟังอาไต๋พูดแล้ว ฉู่โม่วก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

“งั้นก็ไปกันเลย!”

เขาพูด

“ค่ะ นายท่าน!”