บทที่ 188 เมื่อเราไปถึงสุดยอดฐานจงไห่ เราจะแต่งงานกัน!

บทที่ 188 เมื่อเราไปถึงสุดยอดฐานจงไห่ เราจะแต่งงานกัน!

เขาฝึกซ้อมคัมภีร์มังกรคชสารอมตะอย่างไม่หยุดหย่อน

ในทุกวันฉู่โม่วจะดูดกลืนอณูแห่งชีวิตจำนวนมากอย่างต่อเนื่อง พร้อมทั้งความช่วยเหลือจากยาย้อนชะตา ทำให้ผิวหนังมีความรู้สึกชานิด ๆ

แต่ละวัน

ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเลือดและกระดูก ภายในร่างกายที่ถูกเผาผลาญอย่างบ้าคลั่ง

ในที่สุด

ผ่านไปวันที่สิบของการฝึกฝน ในที่สุดเขาก็สัมผัสถึงโซ่ตรวนที่ก่อตัว

ประตูที่สร้างขึ้นจากอณูแห่งชีวิตแผ่กลิ่นอายที่แข็งแกร่งสูงส่งอย่างมากดูคล้ายไม่อาจพังทลายลงได้

แต่ฉู่โม่วไม่มีหัวใจท้อถอยแม้แต่น้อย และกลืนยาย้อนชะตาที่เหลือสามเม็ดสุดท้ายพร้อมกันทีเดียว จากนั้นหมุนเวียนพลังคัมภีร์มังกรคชสารอมตะด้วยพละกำลังทั้งหมด ทำให้กายเนื้อปะทุพลังอย่างไม่รู้จบ และกลิ่นอายที่หนักหน่วงกระทบโซ่ตรวนอย่างบ้าคลั่ง

ครั้งแล้วครั้งเล่า

เขาไม่รู้ว่ามันกินเวลาไปนานแค่ไหน

ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกเท่าไหร่

ทันใดนั้น

ตู้ม!

หลังจากที่เขากระแทกมันไปไม่รู้กี่ครั้ง ในที่สุดประตูบานทึบก็สั่นคลอน และหลังจากนั้นไม่นานรอยร้าวก็ปรากฏขึ้น

ด้วยการทุบอัดไปอย่างต่อเนื่อง รอยแตกบนประตูก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

และสุดท้าย

ตู้ม!

ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงระเบิดออกมาจากความมืด และบานประตูนั้นก็พังทลายลง!

ช่วงเวลาถัดไป

เขารู้สึกว่าร่างกายเปล่งแสงสะท้อนขึ้นในทันที จากนั้นอณูแห่งชีวิตจำนวนนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของฉู่โม่ว ทำให้ผิวพรรณยิ่งบริสุทธิ์ขึ้น และช่วยให้บรรลุขั้นตอนสุดท้ายของการเลื่อนระดับ

ในเวลาเดียวกัน กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวก็แผ่ออกมาจากตัวเขา เปลี่ยนแปลงร่างกายเข้าสู่อีกระดับหนึ่ง!

ชายหนุ่มซึ่งเคยผ่านประสบการณ์ทลายตรวนกายามาสองครั้งแล้วจึงรู้อย่างชัดเจน

เขาได้ทะลวงคัมภีร์มังกรคชสารอมตะขั้นที่สามอย่างเป็นทางการ!

‘หลังจากผ่านไปอย่างยาวนาน ในที่สุดฉันก็ทะลวงตรวนกายาขั้นที่สาม ทำให้ร่างกายสามารถรองรับพลังที่เพิ่มขึ้นได้อีกสี่ร้อยเท่า!’

ชายหนุ่มลืมตาขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ตื่นเต้นบนสีหน้า

“แต่…”

“ยาย้อนชะตา …ไม่เหลือแล้ว!”

แม้ว่าเขาจะมีสูตรปรุงยานี้ แต่กระนั้นก็ต้องการสมบัติล้ำค่าจากสวรรค์และโลกจำนวนมาก ฉู่โม่วได้สั่งภารกิจค้นหาตำหนักลับแห่งสวรรค์เป็นเวลานาน แต่ยังไม่อาจพบมันเลย

และเคล็ดกระบวนฝึกฝนนี้แปลกมาก หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากยาย้อนชะตาคงยากที่จะทลายในอนาคต!

แม้เขาจะใช้เวลาอีกสิบปีก็ยังไม่สามารถทลายตรวนกายาระดับสี่ได้!

‘สุดยอดฐานจงไห่คงมีวัตถุดิบเพียงพอสำหรับการปรับปรุงเม็ดยานี้!’

ชายหนุ่มคิดกับตัวเอง

“ตอนนี้ฉันได้ทะลวงผ่านกายาระดับสามไปแล้ว ได้รับพลังที่เพิ่มขึ้นถึงสี่ร้อยเท่า ตามพลังทางกายภาพของฉันในปัจจุบันควรจะมีราว ๆ 950,000 พลังช้างสาร และภายใต้การเพิ่มสี่ร้อยเท่าก็ประมาณ 400 ล้านพลังช้างสาร!”

“พลังชนิดนี้เหนือกว่าขั้นราชันย์ยุทธ์แล้ว!”

หลังจากได้ข้อสรุปนี้ แม้แต่ตัวฉู่โม่วยังอดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าตกตะลึง

หากพบกับราชันย์ยุทธ์ที่มีพรสวรรค์สูงส่ง ฉู่โม่วยังคงด้อยกว่าในด้านความแข็งแกร่งโดยรวมเล็กน้อยเท่านั้น!

แต่นี่หมายความว่าความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด!

ที่สำคัญกว่านั้น

ยังมีพรสวรรค์มากมายและไหนจะแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน รวมทั้งสติสัมปชัญญะเป็นเลิศ

ด้วยความช่วยเหลือของทั้งสามสิ่งนี้ แม้จะต้องเผชิญกับราชันย์ยุทธ์ผู้มีความสามารถทรงพลัง เขาก็ยังแข็งแกร่งพอที่จะต่อกร!

‘เอาละ ขั้นต่อไปฝึกฝนและทำความเข้าใจกระบวนท่าลับแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน!’

ชายหนุ่มตัดสินใจ

จากนั้นเขาก็ปลีกวิเวกสันโดษอีกครั้งและฝึกฝนปฐมวิญญาณ

เพียงแต่…

การเก็บตัวฝึกฝนครั้งนี้ใช้เวลาได้ไม่นาน เพราะได้รับข่าวจากเสี่ยวจินให้หยุดการฝึกฝนไว้ก่อน

เฉินซีเวยได้รับบาดเจ็บ!

เมื่อรู้เรื่องนี้

ฉู่โม่วออกจากดินแดนลับกลับไปที่ตำหนักทันที และเห็นเฉินซีเวยมีใบหน้าซีดเซียว

“ซีเวย ฉันได้ยินเสี่ยวจินบอกว่าเธอได้รับบาดเจ็บ เกิดอะไรขึ้น”

ชายหนุ่มถามทันทีด้วยความห่วงใย

“ขอบคุณที่รักที่เป็นห่วง ฉันสบายดี”

เฉินซีเวยส่ายหัวเล็กน้อยแล้วเล่าสถานการณ์ให้ฟัง

ปรากฏว่าเฉินซีเวยกำลังสำรวจป่าและพบบางอย่างโดยบังเอิญ หลังจากเข้าไปสำรวจ เธอได้เผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับ 6 และถูกโจมตีทันทีจนได้รับบาดเจ็บ

แต่โชคยังดีที่เสี่ยวจินอยู่ที่นั่นคอยปกป้อง มันได้ต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับ 6 ที่เหนือกว่าจนตายไป เฉินซีเวยจึงถือโอกาสนี้เพื่อรับสมบัติก่อนที่ทั้งสองจะหนีออกมา

หลังจากรู้เรื่องราวทั้งหมด ฉู่โม่วจึงตรวจสอบร่างกายของเฉินซีเวยอีกครั้ง จากนั้นพบว่าเธอถูกแรงกระแทกที่อวัยวะภายในเท่านั้น และมีรอยแผลเป็นบางส่วนบนร่างกาย

บาดแผลแบบนี้สำหรับเฉินซีเวยที่เป็นขั้นนายพลเมืองจะรักษาหายในไม่ช้า และบาดแผลจะฟื้นฟูเต็มที่โดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้

นั่นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกโล่งอก

ถึงกระนั้น เขายังคงเตือนเฉินซีเวยว่าอย่าทำอะไรที่อันตรายเช่นนี้อีกเด็ดขาด

หลังจากนั้น

สัตว์อสูรระดับ 6 เปรียบได้กับจ้าวยุทธ์ และเฉินซีเวยเป็นเพียงนายพลเมือง ทำให้เกิดช่องว่างระหว่างทั้งสองที่ใหญ่เกินไป

ความประมาทเพียงเล็กน้อยอาจทำให้เสียชีวิตได้

“ฉันรู้ ฉันจะไม่เสี่ยงแบบนี้อีกแล้ว”

เฉินซีเวยพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

แต่จากนั้นเธอก็ยิ้มและพูดอย่างมีเลศนัย “ที่รัก ทายซิว่าฉันได้สมบัติอะไรมา”

เมื่อจบประโยค

โดยไม่รอให้ฉู่โม่วคาดเดา เธอหยิบกล่องหยกออกมาจากถุงเก็บของทันที หลังจากเปิดกล่องออกก็มีกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน

“นี่คือ…”

“ยาไร้ลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์!”