บทที่ 195 ของฝากจางเจียงเย่วเหยา และพรสวรรค์ของเฉินซีเวยเปลี่ยนแปลง!

บทที่ 195 ของฝากจางเจียงเย่วเหยา และพรสวรรค์ของเฉินซีเวยเปลี่ยนแปลง!

วันที่สอง

ฉู่โม่วตั้งใจจะออกไปข้างนอกเพื่อทำใบอนุญาตพกพาอสูรรับใช้ให้กับเสี่ยวจินและอาไต๋

ทั้งนี้ก็เพื่อทำให้ทั้งสองตนสามารถใช้ชีวิตภายในฐานได้โดยไม่ต้องหลบอยู่ในกระเป๋าจิตอสูรตลอด ตราบใดที่ไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย

ส่วนเสี่ยวอู๋…

เพราะสายเลือดของอสูรตนนี้น่ากลัวเกินไป หากปรากฏตัวต่อหน้าคนอื่น การถูกรู้ว่าเป็นสายเลือดบริสุทธ์ของอีกาสามขาทองคำก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย และถ้าข่าวนี่แพร่สะพรัดออกไปจะต้องทำให้หลายคนตกใจและหมายปองเป็นแน่ ยิ่งภายในฐานแห่งนี้มีราชันย์เทพยุทธ์อยู่ด้วย เขาเกรงว่ามันจะกลายเป็นปัญหาใหญ่

ถึงแม้ตอนนี้

มนุษยชาติจะสนับสนุนผู้ปลุกพลัง รวมถึงยังไม่มีข่าวเรื่องผู้ปลุกพลังต่อสู้กับเองด้วยความโลภส่วนตัวให้ได้ยิน แต่ยังไงเสียจะประมาทและเชื่อว่าคนอื่นจะไม่คิดแย่งชิงของคนอื่นเช่นตัวเขาไม่ได้

ด้วยเหตุนี้

เสี่ยวอู๋จึงอยู่ในสภาพจำศีลแทบจะตลอดเวลา และด้วยบุคลิกที่ค่อนข้างจะเป็นสัตว์อสูรที่เงียบสงบ เลยทำให้มันไม่เคยสร้างปัญหายามที่ต้องถูกเก็บไว้ในกระเป๋าจิตอสูรเป็นเวลานาน ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่คิดที่จะทำใบอนุญาตให้เสี่ยวอู๋เหมือนอย่างเสี่ยวจินกับอาไต๋

ทว่า…

เพียงแค่เตรียมจะออกจากคฤหาสน์ไป

กำไลข้อมือก็สั่นรุนแรง และเมื่อยกมันขึ้นมาดูพบว่าเป็นหยางเซียวที่ส่งข้อความมา “คุณฉู่ครับ มีผู้ยิ่งใหญ่จากตำหนักมหาวรยุทธ์มาขอพบที่ด้านนอก ให้ผมปล่อยเข้าไปไหมครับ?”

“จากตำหนักมหาวรยุทธ์เหรอครับ?”

ฉู่โม่วถามทวนก่อนจะคิดตาม

‘หรือว่าเจียงเย่วเหยาส่งใครมาที่นี่นะ?’

คิดได้ดังนั้นจึงตอบข้อความกลับไป “ถ้ายังไงรบกวนคุณหยางให้เขาเข้ามาเลยก็แล้วกันครับ”

“เข้าใจแล้วครับ”

หยางเซียวส่งข้อความกลับมา

…

ที่หน้าประตูย่านรุ่งอรุณ

หยางเซียวเก็บกำไลลงไปก่อนจะหันไปพูดกับผู้ที่ยืนรอเบื้องหน้า “คุณฉู่อนุญาตให้เข้าไปด้านในแล้วครับ เพราะงั้นสามารถเข้าไปได้เลย… มันเป็นหน้าที่ของผมน่ะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะดูแคลนคุณหรอกนะครับ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ”

ผู้ปลุกพลังคนนี้เป็นเพียงจ้าวยุทธ์เท่านั้น

แถมเมื่อตอนอยู่ต่อหน้าหยางเซียว เขาก็ไม่ได้ปลดปล่อยกลิ่นอายพลังขั้นราชันย์ยุทธ์ออกมาแต่อย่างใด เพียงแค่แสดงท่าทีสงบใส่เท่านั้น

แต่ถึงอย่างนั้น…

เพราะคนคนนี้เป็นถึงผู้จัดการตำหนักมหาวรยุทธ์ ดังนั้นต่อให้ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมากนัก แต่สถานะก็ย่อมไม่ธรรมดา

แม้แต่หยางเซียวยังไม่กล้าที่จะแข็งข้อใส่

หลังฟังที่หยางเซียวพูดแล้ว ผู้ปลุกพลังคนนี้ก็เพียงแค่พยักหน้าน้อย ๆ และเตรียมจะเดินเข้าไป

ทว่าตอนนั้นเอง หยางเซียวถามขึ้นมาด้วยความสงสัยเสียก่อน “เอ่อ พอจะถามได้ไหมครับว่ามาหาคุณฉู่เพราะอะไร? หรือว่าจะมาเชิญเขาไปเข้าร่วมกับตำหนักมหาวรยุทธ์เหรอครับ?”

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะ”

ผู้ปลุกพลังคนนั้นตอบเสียงเบา “ฉันแค่รับคำสั่งมาจากท่านประมุขกับคุณหนูให้มาส่งของให้กับคุณฉู่เฉย ๆ”

หลังจากที่พูดจบ เขาก็พยักหน้าแล้วเดินเข้าไป

ซึ่งหยางเซียวที่ยังยืนอยู่ถึงกับช็อกไปแล้ว

ตำหนักมหาวรยุทธ์มีประมุขแค่คนเดียว!

นั่นคือผู้ก่อตั้งตำหนักมหาวรยุทธ์ ราชันย์เทพยุทธ์ผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของสุดยอดฐานจงไห่!

และคุณหนูที่ว่าก็คือลูกสาวของราชันย์เทพยุทธ์คนนั้น…

ทั้งสองได้ฝากรอยเท้าไว้หลายแห่งทั่วทั้งฐาน แถมยังเคยทำให้ฐานต้องสั่นสะเทือนถึงสามครั้งสามคราอีก

แล้วตอนนี้…

เขาเพิ่งจะได้ยินอะไรไป!?

ประมุขแห่งตำหนักมหาวรยุทธ์กับคุณเจียงสั่งให้คนคนนั้นมาส่งของขวัญงั้นเหรอ!?

คุณฉู่… เป็นใครกันแน่น่ะ!?

สีหน้าตกใจของเขากลายเป็นหวาดหวั่นในทันที

…

“ผมมาที่นี่เพราะได้รับคำสั่งจากนายหญิงและท่านประมุขแห่งตำหนักมหาวรยุทธ์ครับ นี่ครับ… ของที่ท่านทั้งสองฝากมาให้”

ภายในคฤหาสน์

เมื่อครั้งเผชิญหน้ากับหยางเซียวที่ด้านหน้า ผู้ปลุกพลังคนนี้ค่อนข้างจะไม่แยแสอีกฝ่ายเลย แต่ยามที่มายืนอยู่เบื้องหน้าฉู่โม่วกลับยิ้มแย้มและพูดด้วยความนับถือ พร้อมกับหยิบเอากระเป๋าเก็บของมาวางไว้บนโต๊ะด้วย

“ของฝากเหรอครับ?”

ชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ทำไมทั้งสองท่านนั้นถึงอยากจะมอบของฝากให้ผมล่ะครับ?”

“ท่านหญิงบอกไว้ว่าอยากจะขอบคุณคุณฉู่ที่ช่วยเธอไว้เมื่อครั้งก่อนน่ะครับ”

ได้ยินแบบนั้นแล้ว เจ้าตัวก็นึกเรื่องนั้นขึ้นมาได้ถึงกับรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ “นั่นมันเรื่องเล็กน้อยเองครับ ไม่เห็นต้องตอบแทนอะไรกันขนาดนี้ก็ได้!”

“ท่านหญิงเน้นย้ำมาว่า… โปรดรับของฝากชิ้นนี้ไว้ ไม่งั้นเธอจะไม่สบายใจน่ะครับ”

ผู้ปลุกพลังคนเดิมยังพูดต่อด้วยความเคารพ “อันที่จริงท่านทั้งสองอยากจะมามอบให้ด้วยตนเอง แต่ว่าตอนนี้ท่านหญิงเพิ่งจะเข้าไปในเขตแดนลับ และน่าจะไม่ออกมาเร็ว ๆ นี้เนื่องจากภายในนั้นมีปัญหานิดหน่อยจึงไม่ได้มาด้วยตนเองครับ”

“อย่างไรก็ตาม นายหญิงได้บอกไว้ว่า… เมื่อไหร่ที่ออกมาจากเขตแดนลับแล้ว เธอจะมาที่นี่อีกครั้งด้วยตนเองเพื่อขอบคุณ ส่วนนายท่านอยากจะเชิญชวนคุณฉู่ให้ไปเยี่ยมเยียนตำหนักมหาวรยุทธ์หากพอจะมีเวลาเพื่อแสดงความขอบคุณเช่นกัน”

พูดจบ…

เขาก็โค้งทำความเคารพอีกครั้ง และจากไปก่อนโดยไม่ให้คนฟังปฏิเสธสิ่งที่พูดมาได้

เห็นเช่นนั้น

ฉู่โม่วทำได้เพียงยิ้มอย่างช่วยไม่ได้และจำใจยอมรับของฝากนั้นมาเท่านั้น

ห้องรับแขกเงียบลงอีกครั้ง ชายหนุ่มนั่งขัดสมาธิก่อนจะเริ่มเปิดกระเป๋าเก็บของออกมา

ภายในประกอบด้วยขวดหยกหนึ่งขวด เลือดอสูรจำนวนสามสิบขวดและบัตรสีขาวทองหนึ่งใบ

‘ขวดบรรจุสายธารหัวใจโลกาชิงหยวน เลือดสัตว์อสูรระดับ 7 สามสิบขวด แล้วก็บัตรหินปฐมกาลไม่ระบุชื่อที่มีมูลค่ากว่าสามพันล้านหินปฐมกาลระดับกลาง นี่มัน… ของดีทั้งนั้นเลยนะ!’

เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะได้ของตอบแทนมามากขนาดนี้

ลำพังเพียงสายธารหัวใจโลกาชิงหยวนก็มีมูลค่าสูงแล้ว เพราะมันสามารถช่วยเพิ่มพลังของพรสวรรค์ให้กับเหล่าผู้ปลุกพลังได้ และเหตุผลที่เจียงเย่วเหยาถูกอสูรเขียวครามไล่ล่าตั้งแต่ต้นก็เพราะว่าสิ่งนี้นั่นแหละ

เลือดอสูรระดับ 7 จำนวนสามสิบขวดนี่ก็ยิ่งเลอค่ามากเข้าไปอีก!

โดยเฉพาะ ครึ่งหนึ่งของสามสิบขวดนี้เป็นเลือดอสูรระดับ 7 ของสัตว์อสูรขนาดกลาง และมีหนึ่งขวดเป็นของสัตว์อสูรระดับ 7 ขนาดใหญ่ มูลค่าของมันยิ่งสูงมากกว่าเดิมเสียอีก!

สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่อะไรที่เงินสามารถซื้อได้!