บทที่ 21 หมัดทะลวงฟ้า!

บทที่ 21 หมัดทะลวงฟ้า!

ในอีกฝากหนึ่ง

ฉู่โม่วค้นหาทุกวิถีทางเพื่อไปตามเส้นทางซึ่งตู้จิ้งบอกไว้

ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงความเคลื่อนไหวหนึ่งก็แว่วขึ้น ณ เบื้องหน้าของเขา

ดังนั้นชายหนุ่มจึงทำการกลั้นหายใจและเอนตัวลงทันที

พื้นลาดโล่งปรากฏสู่สายตาไม่ห่างไปนัก

ร่างสะโอดสะองของผู้หญิงยืนตระหง่านอยู่ด้านหน้าพร้อมกระบี่ในมือ ใบหน้าของเธองดงามหาใดเปรียบ

ทันใดนั้น…

ร่องรอยความเย็นชาปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงามประหนึ่งนางฟ้า แววตาของเธอจ้องมองอย่างเฉยเมยไปยังด้านตรงข้าม

ตรงหน้าของเธอ คือผู้ชายท่าทางหยิ่งผยองผู้หนึ่ง ตาของเขาตวัดเชิดขึ้นจนแทบชี้ฟ้า

“เธอนี่สวยจริง ๆ นะ แล้วไหนจะพรสวรรค์และพลังนั่นอีก! นับว่าเยี่ยมยอดมาก!”

“ฉันคือสวี่กวงจากสถาบันอันดับหนึ่งแห่งฐานฉางเฟิง แน่นอนว่าฝีมือกระบี่ฉันเนี่ยไม่มีใครเทียบติด อีกทั้งอนาคตก็ยังรุ่งโรจน์ หากเธอยอมรับใช้และยกให้ฉันเป็นนายท่านแต่โดยดีละก็ รับประกันได้เลยว่าอนาคตเบื้องหน้าของเธอจะสดใส ว่ายังไงละหืม?”

สวี่กวงยืนไผล่หลังพลางใช้แววตาหื่นกระหายตวัดขึ้นลง

ผู้หญิงคนนั้นคือเฉินซีเวยไม่ผิดแน่

เธอไม่ได้พูดสิ่งใด เพียงจ่อปลายกระบี่ไปทางสวี่กวง

ภาพในดวงตาพลันกระจ่างชัด

การกระทำนี่มัน…

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้หญิงคนนี้แน่วแน่เพียงไหน!

“ยัยคนหัวรั้นเอ๊ย!”

ทันใดนั้น

ดวงตาของสวี่กวงกะพริบวาบเช่นเดียวกับใบหน้าที่เริ่มครึ้มเขียว “ถ้าขืนดื้อดึงอยู่อีก ก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!”

เมื่อสิ้นคำ เจ้าตัวไม่เอ่ยพูดอะไรอีก ทำการพุ่งทะยานร่างออกไปทันที!

ขณะที่ร่างเคลื่อนเข้ามาใกล้ เสียงลมหายใจเข้าออกของอีกฝ่ายพลันกลายเป็นดั่งเสียงของน้ำตกเชี่ยวกราก

เพียงพริบตา พลังของผู้ฝึกยุทธระดับกลางก็พลันถูกปลดปล่อยออกมา!

เมื่อต้องเผชิญกับพลังเช่นนี้ แทนที่จะถอยหนี เฉินซีเวยกลับนิ่งงันอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน

เธอเม้มริมฝีปากน้อย ๆ ปลายกระบี่ยังคงจรดชี้ไปที่คนตรงหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

แม้เธอจะเป็นผู้ปลุกพลังซึ่งเปี่ยมพรสวรรค์ แต่ก็เพิ่งเรียนรู้ได้ไม่นาน

ภายใต้แรงกดดันอันน่าสะพรึงนี้ หญิงสาวไม่ต่างจากเรือน้อยกลางพายุคลั่ง ไม่อาจล่วงรู้จะล่มสู่ห้วงสมุทรเมื่อไร

และแล้วก็เป็นไปดังคาด

เพียงการโจมตีไม่กี่ครั้ง เฉินซีเวยก็ผงะถอยพรวด เลือดแดงฉานทะลักของริมฝีปากก่อนตัวจะแนบซบกับพื้น

เธอพยายามพยุงร่างขึ้น แต่ความขมของโลหิตที่แทรกซึมทั่วปากกลับบังคับให้ต้องถุยของเหลวในนั้นออกมา

ถุย!

“เห้อ… เห็นเธออ่อนแอแบบนี้ ฉันละนึกสงสารจริง ๆ…”

สวี่กวงค่อย ๆ สาวเท้าไปข้างหน้าพร้อมกระบี่ในมือ กวาดตาไปยังเรืองร่างงดงามแล้วส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้

“ฉันจะให้โอกาสเธอเป็นครั้งสุดท้ายนะคนสวย จะยอมดี ๆ หรือจะยอมทั้งน้ำตา” เขาว่า

เฉินซีเวยไม่ได้ตระหนกหรือสั่นคลอนประการใด ดวงตาของเธอยังคงไร้แววเหมือนเดิม ประหนึ่งว่าไม่ได้บาดเจ็บสาหัสแม้แต่น้อย

ความเงียบยังคงปกคลุมทั่ว

ทว่าท่าทางเช่นนี้ทำให้ผู้รับชมเกิดความไม่พอใจ

ภาพที่เห็นทำให้ดวงหน้าของสวี่กวงถมึงทึงกว่าเดิม

ทั้ง ๆ ที่ในฐานฉางเฟิงล้วนไม่มีผู้ใดหาญเทียบเขาได้

ด้วยความสามารถของเขา แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงยังให้การยอมรับเขา อีกทั้งยังไม่มีใครในฐานฉางเฟิงที่ขวัญกล้าพอจะขัดขืนต่อต้านคนอย่างเขา!

หากกล่าวว่าเขาแทบจะเรียกลมเรียกฝนได้ก็คงไม่ผิดนัก

นานแค่ไหนกัน…?

นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้พบพานกับผู้หญิงหยาบคายเช่นนี้!?

ทันใดนั้นเอง

ความอดทนของสวี่กวงมอดดับลง

“ในเมื่อเธอเลือกความตาย ฉันก็ไม่ขัดศรัทธา ยินดีจะส่งเธอไปที่ชอบที่ชอบเอง!”

สิ้นเสียง

สวี่กวงสะบัดกระบี่ในมือ เงื้อมันขึ้นเพื่อจบชีวิตหญิงสาวตรงหน้า

ภายใต้แสงอันหนาวเหน็บซึ่งกระจายออกมาจากคมกระบี่คมกริบนั่น เฉินซีเวยค่อย ๆ หลับตาคล้ายยอมรับชะตากรรม

คลื่นความตายคืบคลานเรื่อย ๆ แต่ไร้ซึ่งความกลัวแม้แต่น้อย

มีเพียงความเสียใจครอบครองพื้นที่ส่วนหนึ่งในใจ

เธอไม่อาจได้เห็นทิวทัศน์กว้างใหญ่ และเดินทางไปทั่วอย่างที่ฝัน

และที่สำคัญกว่าสิ่งใด…

เธอไม่อาจช่วยฉู่โม่วได้อีกแล้ว!

“ขอโทษ…”

“ฉันยังไม่ทันได้ช่วยนายเลย”

ลมหายใจถูกทอดถอนแผ่วเบาตามเสียงคำนึง

คมกระบี่กำลังตวัดลง

เช่นเดียวกับลมหายใจของเฉินซีเวยซึ่งจวนจะถูกพราก