ตอนที่ 214
บทที่ 214 ชัยชนะ เสียงโห่ร้อง และพรสวรรค์อันน่าทึ่ง!
October 22, 2026
บทที่ 214 ชัยชนะ เสียงโห่ร้อง และพรสวรรค์อันน่าทึ่ง!
ผู้ชมทั้งหมดต่างตกตะลึง
ทั่วทั้งสนามประลองตกอยู่ในความเงียบงันอย่างน่าประหลาด
“ฉัน… แพ้งั้นเหรอ?”
โจวอวิ๋นได้รับบาดเจ็บสาหัส และล้มลงด้วยสีหน้าเหม่อลอย
ในฐานะนายน้อยของตระกูลโจว พรสวรรค์ของเขาฉายแววตั้งแต่ยังเด็ก ไม่เพียงแต่มีพรสวรรค์ธาตุเหล็กระดับดาราลับฟ้าเท่านั้น แต่ยังมีพรสวรรค์ด้านหอกอันยอดเยี่ยม ควบคู่ไปกับทรัพยากรต่าง ๆ ที่ทางตระกูลมอบให้ การฝึกวรยุทธ์จึงเติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด
เมื่อทะลวงขีดจำกัดของร่างกายจนเป็นปรมาจารย์สำเร็จ เขาก็สามารถสร้างรากฐานระดับไร้ที่ติ ทำให้มีพื้นฐานร่างกายยอดเยี่ยมกว่าผู้ปลุกพลังทั่วไปหลายเท่า และเพียงไม่กี่ทศวรรษก็ได้กลายเป็นราชันย์ยุทธ์!
ตลอดหนทางชีวิตเรียกได้ว่าราบรื่น อยู่อันดับต้น ๆ ของวัยเดียวกันเสมอ
ไม่มีใครสามารถทัดเทียมได้เลย
แต่ตอนนี้…
กลับพ่ายแพ้ให้กับคนไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้า!
ถูกทุบตีโดยชายหนุ่มบ้านนอกต่อหน้าทุกคน!
“ฉันรับไม่ได้!”
“ฉันคือ โจวอวิ๋น ผู้ที่มีอนาคตสดใสมาตลอด จะแพ้ได้ยังไง!”
แววตาของเขาแสดงความเกรี้ยวกราดและไม่ยอมรับ
จากนั้นฝืนร่างที่บาดเจ็บสาหัส ยกหอกขึ้นพุ่งไปหาฉู่โม่วอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกันก็หยิบกล่องหยกที่ผู้เป็นบิดามอบให้ก่อนหน้านี้
และเปิดใช้อย่างลับ ๆ
ทันใดนั้น
ใบมีดคมกริบทมิฬก็แทงทะลุผ่านอากาศ มุ่งหน้าไปยังชายหนุ่ม เพื่อโจมตีจิตวิญญาณทันที
“เหอะ หมาบ้าที่ไม่รู้จักยอมแพ้!”
ฉู่โม่วสบถอย่างเย็นชา ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าลงมือจัดการโจวอวิ๋น แต่ในขณะนั้นปฐมวิญญาณกลับสั่นสะท้านขึ้นมา
ชั่วพริบตา
แสงทมิฬทะยานมาถึงและทะลวงเข้าไปในจิตวิญญาณของฉู่โม่ว
“ฮ่าฮ่า… สำเร็จ!”
“ฉู่โม่ว แกเสร็จฉันแล้ว! จงกลายเป็นสุนัขรับใช้ของนายน้อยคนนี้เถอะ!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น
โจวอวิ๋นรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งและตะโกนเสียงดัง
แต่…
รอยยิ้มนั้นค่อย ๆ หุบลง
ภาพที่คิดไว้คือ วิญญาณของฉู่โม่วต้องได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่มันกลับไม่ได้เกิดขึ้น
อีกฝ่ายยังมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ก่อนที่ร่างจะสว่างวาบหายไป
ช่วงเวลาถัดมา
โจวอวิ๋นรีบกลับมามีสติสัมปชัญญะ ก่อนจะพบว่ามีกระบี่จ่ออยู่ที่คอ
เขาอดสั่นกลัวจากไอเย็นยะเยือกไม่ได้ พร้อมกลิ่นอายแห่งการสังหารที่ห่อหุ้มอยู่บนกระบี่
ความเป็นเหตุเป็นผลปรากฏขึ้นในใจทันที ทำให้ตระหนักถึงสถานการณ์ปัจจุบัน
“นี่ยังไม่รีบยอมแพ้อีกเหรอ!”
ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์
“กะ… แก”
เขาอยากสบถอย่างอื่น
แต่ก่อนที่จะพูดจบก็รู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ ขณะเดียวกันแรงกดดันค่อย ๆ เพิ่มขึ้นอีกครั้ง ทำให้โจวอวิ๋นต้องกลืนสิ่งที่จะพูดลงไป
“ฉะ… ฉันยอมรับความพ่ายแพ้!”
เขาพูดอย่างเร่งรีบ
แม้ข้างในจะไม่เต็มใจมากแค่ไหน แต่ก็ต้องก้มศีรษะยอมรับ เพราะยังไม่อยากจะสิ้นชื่อ
“ถ้าอย่างนั้น… ก็เอาของเดิมพันมาซะ”
ฉู่โม่วพูดอย่างเย็นชา
…
เนื่องจากเป็นการเดิมพันที่ทุกคนกำลังเฝ้าดูอยู่ โจวอวิ๋นจึงทำได้เพียงทิ้งของเดิมพันอย่างไม่มีทางเลือก และหยิบตำรากระบวนท่าระดับแพลทินัมมอบให้อีกฝ่าย
ตำรากระบวนท่าระดับแพลทินัมมีมูลค่าสูงมาก!
กระทั่งตระกูลโจวมีเพียงไม่กี่คนที่ได้ถือครอง
แต่วันนี้กลับต้องสูญเสียตำราล้ำค่าออกไป ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดใจมาก
ที่สำคัญกว่านั้น…
การพ่ายแพ้ย่อยยับในการเดิมพันนี้ มันหมายถึงการโดนชายหนุ่มเหยียบย่ำใบหน้าอย่างรุนแรง ซึ่งทำให้ตระกูลโจวต้องอับอายเสื่อมเสียไปด้วย!
เพราะเกียรติยศของตระกูลต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก…
แต่การพ่ายแพ้แก่ฉู่โม่วเป็นการทำลายศักดิ์ศรีต่อตระกูลโจว!
“ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ!”
โจวอวิ๋นพึมพำอย่างชั่วร้าย และจากไปอย่างเจ็บแค้น
ฉู่โม่วไม่สนใจคำขู่
ด้วยกฎหมายของฐานจงไห่นั้นเข้มงวดมาก แม้ตระกูลโจวจะทรงอำนาจ แต่ไม่สามารถปิดท้องฟ้าด้วยมือข้างเดียวได้ เขาจึงไม่กลัวการแก้แค้นลอบกัดในฐาน
นอกจากนั้น
หากตระกูลโจวกล้าลงมือจริง ๆ ชายหนุ่มจะทำให้รู้ว่าความเสียใจที่แท้จริงคืออะไร!
…
“ฉู่โม่ว!”
เจียงเยว่เหยาและคนอื่น ๆ ก็อยู่ที่นี่ด้วย
“คุณก็มาด้วยเหรอ!”
เมื่อมองไปที่เจียงเยว่เหยา เว่ยเจียง หยางเซียว และคนอื่น ๆ พลันรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าฉู่โม่ว
ทั้งหยางเซียวและเว่ยเจียงมีการแสดงออกอย่างเคารพนบน้อม และรีบกล่าวทักทายทันที
แม้การประลองจะจบลงแล้ว แต่ฉากการต่อสู้ยังคงตราตรึงใจ ราวกับว่าอยู่ในความฝัน
มันน่าประทับใจมาก!
ด้วยไม่คาดคิดเลยว่าเรื่องจะจบลงแบบนี้
แม้ก่อนประลองจะเชื่อว่าฉู่โม่วอาจจะชนะ แน่นอนว่าต้องเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดทั้งสองฝ่าย แต่ใครจะรู้ว่าสุดท้ายกลับกลายเป็นโจวอวิ๋นที่ถูกปราบราบคาบ
เรียกได้ว่าเป็นการกระทืบอยู่ฝ่ายเดียว!
“พวกเรามีต้นขาใหญ่ให้เกาะแล้ว!”
เว่ยเจียง หยางเซียว ราชันย์ยุทธ์เทียนจู และราชันย์ยุทธ์ป๋อเยว่ อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากัน และความคิดนี้ก็โผล่เข้ามาในหัว
แม้ว่าทั้งหมดจะเป็นราชันย์ยุทธ์
แต่พรสวรรค์กับความแข็งแกร่งไม่ได้สูงนัก ถือได้ว่าเป็นราชันย์ยุทธ์ระดับทั่วไปเท่านั้น และเมื่อพูดถึงสถานะตัวตนหรืออิทธิพลแล้ว ถือว่ายังไม่ดีเท่าจ้าวยุทธ์หรือนายพลเมืองที่มาจากตระกูลทรงพลังกับกองกำลังใหญ่ ๆ ด้วยซ้ำ
ไม่งั้นหยางเซียวคงไม่ได้เป็นเพียงผู้นำของย่านรุ่งอรุณ หรือเว่ยเจียงที่ได้ทำงานในสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองก็เป็นเพราะได้ภูมิหลังของตำหนักมหาวรยุทธ์