ตอนที่ 218
บทที่ 218 พิธีแห่งเกียรติยศ และราชันย์เทพยุทธ์ชิงชาง!
October 22, 2026
บทที่ 218 พิธีแห่งเกียรติยศ และราชันย์เทพยุทธ์ชิงชาง!
“ยินดีต้อนรับ ผู้สืบทอดแห่งวิหารราชันย์เทพยุทธ์คนใหม่ ฉู่โม่ว!”
“ยินดีต้อนรับ ผู้สืบทอดแห่งวิหารราชันย์เทพยุทธ์คนใหม่ ฉู่โม่ว!”
เสียงแซ่ซ้องเอ็ดอึงไปทั่วท้องฟ้า ดังผ่านแสงสว่างและชีวิตชีวาทั้งมวล
ผู้ปลุกพลังนับไม่ถ้วนภายในวิหารราชันย์เทพยุทธ์ต่างตะโกนพร้อมกัน
ใบหน้าของพวกเขาเคร่งขรึมขณะประสานเสียง ยามปลายเสียงบรรจบเสมือนมีบางสิ่งพุ่งเสียดผ่านผืนฟ้า
แม้ฉู่โม่วจะเตรียมใจมาบ้าง แต่เมื่อเผชิญกับเสียงก้องกัมปนาทของเหล่าผู้ปลุกพลังทั้งหลายแล้วก็อดประหลาดใจไม่ได้
ความขึงขังที่เกิดขึ้นภายใต้การรวมตัวนี้ ทรงพลังไม่ต่างจากเจตจำนงที่พวกเขามี… นั่นคือการได้ปกป้องเผ่าพันธุ์มนุษย์ตลอดเวลาหลายร้อยปี ผู้เสียสละได้พลีชีพรุ่นแล้วรุ่นเล่าเพื่อให้คนรุ่นใหม่ได้ก้าวไปข้างหน้า จิตวิญญาณอันกล้าได้กล้าเสียล้วนประทับภายในใจ
ภายใต้แรงกดดันนี้ ฉู่โม่วชะงักงันไปพักหนึ่ง
เขาพยายามถอนใจเพื่อระงับความสั่นไหวที่มี
เมื่อเทียบกับฉู่โม่วแล้ว ผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ ตกใจยิ่งกว่าเสียอีก
ดวงตาหลายคู่เบิกกว้างด้วยความตะลึงลาน
“น่าทึ่งสุด ๆ ไปเลย!”
“ถ้าหากได้ทำแบบนั้นบ้างสักครั้งในชีวิต ถึงตายก็ไม่เสียใจเลย!” ผู้ปลุกพลังบางคนพึมพำ
ได้ยินเช่นนั้น
ชายชราผู้เป็นจ้าวยุทธ์ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ตะโกนขึ้นด้วยความเย้ยหยัน “จะได้เป็นแบบนั้นน่ะเหรอ อย่างแกตายไปสิบชาติก็ไม่มีวันนั้นหรอก เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ใครจะทำก็ได้ ต้องเป็นยอดฝีมือเท่านั้นแหละที่จะทำอะไรอย่างนี้ได้ ไม่อย่างนั้นแล้ว ต่อให้แกได้เป็นราชันย์เทพยุทธ์แล้วก็ยังไม่ผ่านเกณฑ์อยู่ดี!”
“ทำไมล่ะลุง”
แม้ว่าผู้ปลุกพลังผู้นั้นจะถูกเยาะเย้ย ทว่ากลับไม่โกรธขึ้งและเลือกจะถามด้วยความสงสัย
คนอื่นที่อยู่รอบ ๆ ก็พากันเงี่ยหูฟัง
ชายชรามองภาพเบื้องหน้าด้วยสายตารำลึกถึงความหลัง “ไม่กี่ปีก่อน ฉันกับเพื่อน ๆ ได้ไปสำรวจโบราณวัตถุแห่งความลับชิ้นหนึ่ง ถึงจะไม่ได้อะไรติดมือมาก็เหอะ แต่มีหนังสือที่ทำให้ได้รู้ความลับเก่าแก่บางอย่าง”
“ในสมัยนั้น เมื่อสำนักต่าง ๆ ค้นพบพรสวรรค์ที่โดดเด่นก็จะดึงเอาสิ่งนั้นมาเป็นของสำนักโดยเร็วที่สุด และในขณะเดียวกัน พวกเขาจะเผยแพร่ข่าวนั้นไปทั่วทุกมุมโลก เพื่อเชิญผู้มากพรสวรรค์ต่าง ๆ มาทดสอบและร่วมแสดงความยินดี!”
“ถามหน่อย อย่างนี้ใครจะไปทนไหวหากไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ที่กล้าแกร่ง”
เมื่อได้ยินสิ่งที่ชายชราพูด พวกเขาต่างพากันส่ายหัวโดยไม่รู้ตัว
ด้วยรู้ดีว่าไม่สามารถทนได้แน่
ตอนนั้นเอง ชายชรายังคงพูดต่อ “…จนถึงทุกวันนี้ ฉันเกรงว่าในเผ่าพันธุ์มนุษย์จะมีแต่เพียงวิหารราชันย์เทพยุทธ์เท่านั้นที่มีความแข็งแกร่ง ความมั่นใจ และคุณสมบัติที่จะดำเนินพิธีอันยิ่งใหญ่นี้ได้!”
พูดจบ…
เดิมทีผู้ปลุกพลังเหล่านั้นต้องการจะโต้เถียง แต่หลังจากคิดทบทวนแล้วต่างพยักหน้าเห็นด้วย
หากไม่มีความแข็งแกร่งก็ไม่อาจมีซึ่งเกียรติยศ
หากไร้ความมั่นใจก็ไม่กล้าสร้างชื่อเสียง
หากไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ แม้จะอยากจัดพิธีแต่งตั้งเพียงไหน แต่สวรรค์คงไม่คิดไว้หน้าคนผู้นั้น
และเมื่อพิจารณาแล้วคงมีเพียงแต่วิหารราชันย์เทพยุทธ์เท่านั้นที่ทำได้!
อีกทั้ง…
กองกำลังอย่างสำนักเพลิงปฐพีและสถาบันเหนือยุทธต่างไม่มีคุณสมบัติที่เพียงพอ ท้ายที่สุดแล้วไม่ว่าจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ตั้งมั่นอยู่ได้เพียงแค่ในสุดยอดฐานจงไห่เท่านั้น
นอกจากนี้ วิหารราชันย์เทพยุทธ์ยังมีสาขาอยู่รวมสิบแห่งทั่วทั้งเผ่าพันธุ์มนุษย์!
เป๊ง!
ขณะที่ยังคงตกใจระคนอิจฉา
เสียงระฆังแดนสวรรค์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง แสงดารดาษกะพริบพราวภายใต้เสียงสะท้อนแผ่วเบา
ขนบนกายของพวกเขาตั้งชัน
ในชั่วพริบตา เสียงดนตรีนับไม่ถ้วนขับบรรเลง เปล่งเสียงสวรรค์ก้องกังวานอย่างต่อเนื่อง
ค่ายกลเวทขนาดยักษ์ภายในสุดยอดฐานจงไห่ยังคงได้รับการกระตุ้นพลัง ในที่สุดพลังของมันก็ถูกปลดปล่อยกลายเป็นระลอกคลื่นที่กินพื้นที่หลายพันกิโลเมตร
ด้านนอกฐาน
สัตว์ร้ายจำนวนยากจะนับคลานเกลือกไปตามพื้นดิน บ้างก็วิ่งตื่นคล้ายฟ้าถล่มดินทลาย
ตอนนั้นเองที่ถนนสีทองภายใต้ฝ่าเท้าของฉู่โม่วรวมตัวกัน บังเกิดเป็นแสงโปร่งใสราวคริสตัลสีทองและหยกเนื้อดี
ประหนึ่งทางเดินสู่สรวงสวรรค์ก็มิปาน!
อันที่จริงแล้ว
ในพิธีแต่งตั้ง ถนนสีทองสื่อถึงถนนที่อยู่เหนือธรรมชาติ
ฝูงชนส่วนมากรู้เวลาที่แน่นอนของพิธีหลัก ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงหันเหความสนใจไปที่ฉู่โม่ว
ครั้งเผชิญกับสายตานับไม่ถ้วน ชายหนุ่มทำเพียงยิ้มเบา ๆ และก้าวออกไปด้วยความมั่นใจ
ทีละก้าว…
ทีละก้าว…
ค่อยเป็นค่อยไป
ขณะที่ค่อย ๆ ย่างเท้า ลำแสงของวิหารราชันย์เทพยุทธ์ก็เรืองรองยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ดวงอาทิตย์จากฝั่งบูรพาฉายแสงเรื่อ ลอดผ่านแนวป้องกันและค่ายกลเวท กระทบต้องเรือนกายผู้เป็นตัวเอกของงาน
คล้ายว่าทั้งโลกและสวรรค์ต่างให้ความสนใจแก่เขาอย่างมาก
ก้อนเมฆม้วนปุยขาว แม้แต่เสียงสวรรค์ช่างฟังอ้อยอิ่ง
“ยินดีต้อนรับ ผู้สืบทอดแห่งวิหารราชันย์เทพยุทธ์คนใหม่ ฉู่โม่ว!”
ขณะที่กำลังเดินบนเส้นแสงสีทอง เสียงหนึ่งก็ลอดมาจาวิหารราชันย์เทพยุทธ์แต่ไกล
คราแรกฟังไม่ถนัดหูนัก ครั้งต่อมาเสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานก็กึกก้องไม่ต่างกับระฆังแดนสวรรค์ นั่นคือเสียงของผู้คนนับหมื่นที่โห่ร้องอย่างพร้อมเพรียงกัน
กัมปนาทราวภูเขาพังถล่ม ฟ้าดินเคลื่อนผิดทาง
“ยินดีต้อนรับ ผู้สืบทอดแห่งวิหารราชันย์เทพยุทธ์คนใหม่ ฉู่โม่ว!”
ผู้ปลุกพลังตะโกนขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง
ตอนนี้เอง ชายหนุ่มเห็นแล้วว่ามีผู้ปลุกพลังหลายพันหลายหมื่นคนรวมตัวกันทั้งสองฟากของถนน พวกเขาเรียงแถวตามระดับขั้นพลังของตน และมุ่งสู่ยอดเขาไกลตา
พวกเขาล้วนเป็นคนของวิหารราชันย์เทพยุทธ์ ตอนนี้สายตาทุกคู่มองเพียงฉู่โม่วเท่านั้น มันผสมไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลายไม่ว่าจะยินดี เคารพ ชื่นชม หรือแม้แต่ความอิจฉาริษยา…