บทที่ 23 กลับมายังฐาน ส่งภารกิจ

บทที่ 23 กลับมายังฐาน ส่งภารกิจ

หลังจากที่เฉินซีเวยออกไปแล้ว

ตรงด้านหลังของต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากจุดนั้นนัก ฉู่โม่วค่อย ๆ เดินออกมา

เขาเห็นเฉินซีเวยตื่นมาได้พักใหญ่ ๆ แล้ว แต่ไม่ได้ปรากฏตัวออกมา ตนเพียงแค่จับตามองอีกฝ่ายอยู่ใกล้ ๆ เท่านั้น

อันที่จริงฉู่โม่วอยากจะปรากฏตัวออกไปเช่นกัน

แต่เมื่อคิดถึงผลกระทบแล้ว สู้หลบอยู่ตรงนี้ยังจะดีเสียกว่า

นั่นก็เพราะเขามองว่านี่ยังไม่ใช่ช่วงเวลาเหมาะสมที่จะเปิดเผยความจริง และเรื่องนี้ยังค่อนข้างอธิบายยากอยู่

ยังไงเสียภายในใจของเฉินซีเวย เขาเองก็ยังเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่ได้ฝึกฝนวรยุทธ์ใด ๆ

ขืนปรากฏตัวออกไปแสดงความแข็งแกร่งให้เธอได้เห็น เกรงว่ามันจะสร้างผลกระทบที่รุนแรงให้กับจิตใจของเธอได้

ดังนั้นถ้าเอาให้ง่ายที่สุด เขาซ่อนเรื่องนี้ต่อไปก่อนดีกว่า ไว้มีจังหวะเหมาะสมจริง ๆ ค่อยพูดอย่างตรงไปตรงมากับเธอทีหลัง

“ตอนนี้เธอปลอดภัยก็ดีแล้ว ไหนจะยังมีซากสัตว์อสูรที่ฉันทิ้งไว้ให้ แล้วก็ความแข็งแกร่งที่ติดตัวเธอมาตั้งแต่กำเนิดอีก อย่างน้อย ๆ ในภารกิจนี้เธอก็น่าจะครองอันดับสามได้แล้ว”

“เพราะฉะนั้น…”

“ฉันเองก็กลับไปที่ฐานบ้างดีกว่า!”

คิดได้ดังนั้น ฉู่โม่วก็เริ่มเก็บของของเขาให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะเริ่มเดินทางกลับไปยังฐานโดยตรง

และนับจากวันนั้น

นี่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วที่เขาออกมาเพื่อฝึกฝน

เรื่องราวตลอดหนึ่งเดือนนี้ เต็มไปด้วยการต่อสู้มากมายจนฉู่โม่วเริ่มจะลืมการใช้ชีวิตภายในฐานไปแล้ว

…

ช่วงกลางวัน

ฐานลู่หยาง บริเวณประตูทางเข้า

ในที่สุดฉู่โม่วก็เดินมาถึงที่ฐานเสียที

การที่ต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ภายในหนึ่งเดือนนั้น มันทำเอาตัวเขาในตอนนี้เปรอะเปื้อนไปทั้งตัว แม้แต่เสื้อผ้ายังฉีกขาดอย่างกับคนป่า คิด ๆ ดูแล้วมันก็เป็นสภาพที่น่าอับอายอยู่เหมือนกัน

ทว่าผู้ฝึกยุทธ์ที่คอยดูแลประตูฐานนั้นไม่ได้หยุดเขาแต่อย่างใด ตรงกันข้าม คนเหล่านั้นกลับโค้งให้กับฉู่โม่วด้วยความเคารพด้วย

ณ โลกใบเดิมที่ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

การที่ใครคนหนึ่งสามารถออกไปใช้ชีวิตอยู่ในป่าเป็นเวลานาน ๆ และสามารถกลับเข้ามาได้อย่างปลอดภัย นั่นหมายความว่าเขาคนนั้นจะต้องเป็นตัวตนที่กล้าแกร่งอย่างแน่นอน

และเพราะการมีอยู่ของเหล่าผู้ฝึกยุทธ์เหล่านี้ มนุษยชาติจึงสามารถเอาชีวิตรอดท่ามกลางอสูรร้ายนับหมื่นพันหลากชนิด และทวงคืนพื้นที่ของตนกลับมาได้

ใช่แล้ว

เพราะแบบนี้เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่เสียสละเพื่อพวกตนจากการรุกรานของอสูร พวกเขาสมควรได้รับความเคารพจากมนุษย์คนอื่นทุกคน

ฉู่โม่วเองก็ได้รับเกียรติในฐานะผู้ฝึกยุทธ์จากพวกเขาเช่นกัน

หลังจากที่กลับเข้าไปในฐานแล้ว

บ้านคือจุดหมายเดียวที่ฉู่โม่วมุ่งหน้าไป

ทันทีที่เข้าบ้านได้ เขาก็ไม่รอช้าที่จะรีบอาบน้ำแล้วมุดหน้าเข้าหาเตียงนุ่ม ๆ ที่ห่างหายไปนาน

เมื่อไหร่ที่เช้าวันรุ่งขึ้นมาถึง เขาจะรีบตรงไปยังย่านยุทธภัณฑ์ต่ออย่างไม่รีรอ

…

ภายในโถงภารกิจ

ซูเสี่ยวเสี่ยวคอยจ้องมองไปยังด้านนอกตลอด แววตาของเธอเป็นประกายทุกครั้งที่เห็นเหล่าผู้ฝึกยุทธ์เดินเข้ามา

แต่เมื่อพบว่าผู้ที่เข้ามานั้นไม่ใช่ผู้ที่เธอกำลังรออยู่ แววตาที่สดใสก็จะริบหรี่ลงไปอีก

“สาวน้อย อย่ารอเลย เขาไม่กลับมาหรอก”

“นี่มันก็เดือนหนึ่งแล้วนะ ถ้าเขาจัดการเจ้าอสรพิษสองหัวนั่นได้จริง ๆ เขาคงจะกลับมาตั้งนานแล้ว”

“ยังไงซะอสรพิษสองหัวก็เป็นถึงสัตว์อสูรระดับ 2 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายอยู่แล้ว ถ้าถูกกำจัดได้ง่าย ๆ มันคงไม่มีทางมีชีวิตรอดมาถึงตอนนี้ได้หรอก!”

“หรือบางทีเจ้านั่นอาจจะลืมเรื่องของเธอไปแล้วก็ได้”

ความหวังของเด็กสาวถูกย่ำยีด้วยกาลเวลา

ใบหน้าที่เศร้าหมองของเธอทำเอาผู้ฝึกยุทธ์หลาย ๆ คนที่ไม่สามารถทนใจดำได้ต้องรีบเข้ามาปลอบ

หนึ่งเดือนมานี้

ซูเสี่ยวเสี่ยวเอาแต่เฝ้ารออยู่ที่นี่ตลอดเวลา เธอคาดหวังว่าฉู่โม่วจะกลับมาทุกวัน และนำหัวใจของอสรพิษสองหัวมามอบให้

แต่ยิ่งเธอคาดหวังมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งสิ้นหวังมากเท่านั้น

เวลาที่ล่วงเลยมา มันยิ่งทำให้อาการแม่เลี้ยงของเธอยิ่งทรุดลงไปมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอทำได้แต่รอคนที่รับความหวังของตนเอง โดยไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่

‘เขาลืมจริง ๆ เหรอ…’

‘หรือว่า…’

‘เขาตายอยู่ในป่าไปแล้ว?’

ความคิดนี้จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาในหัวของเธอ

‘ไม่มีทางน่า!’

เด็กสาวกัดริมฝีปากตนเองเพื่อไล่ความคิดแย่ ๆ ออกไป เธอเติมความมั่นใจให้แววตาขณะฮึดหวังขึ้นมาใหม่ “ไม่มีทางเด็ดขาด! เขาจะต้องกลับมา! แล้วก็จะต้องเอาหัวใจอสรพิษกลับมาให้ด้วยอย่างแน่นอน!”

รอบ ๆ ตัวเธอ…

เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่เห็นดังนั้น ก็ได้แต่ส่ายหน้าและทอดถอนหายใจให้เธอ

ซูเสี่ยวเสี่ยวกำลังหนีความจริง เพราะลึก ๆ แล้ว เธอก็คิดแบบเดียวกับที่คนอื่น ๆ คิดนั่นแหละ