บทที่ 263 เก็บดอกไม้ผลึกแก้วอัสนี และพัฒนาร่างอสนีบาตคงกระพัน!

บทที่ 263 เก็บดอกไม้ผลึกแก้วอัสนี และพัฒนาร่างอสนีบาตคงกระพัน!

ดอกไม้ผลึกแก้วอัสนี!

สุดยอดสมบัติที่สามารถเพิ่มพรสวรรค์ของธาตุสายฟ้าได้!

หากวางไว้ในโลกภายนอกสักชิ้น ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้ปลุกพลังจำนวนนับไม่ถ้วนบ้าคลั่ง หรือแม้แต่สุดยอดราชันย์เทพยุทธ์ก็อดไม่ได้ที่จะคว้ามันไว้

แต่ในขณะนี้

มีดอกไม้มากกว่าสิบดอกปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา รอให้เขาเก็บมันไป

ฉู่โม่วหายใจเข้าลึก ๆ และด้วยแสงสว่างวาบที่เกิดขึ้น เขาก็ตรงไปยังท้องฟ้าเหนือสระอัสนี ยื่นมือออกไปทันทีเพื่อเตรียมจะหยิบมัน

แต่ใครจะรู้ว่าในเวลานี้

เปรี๊ยะ!

ทันใดนั้นเสียงลมแหวกก็ดังขึ้น จากนั้นแสงสีดำเหมือนแส้ยาวก็ฟาดไปทางฉู่โม่ว

ความเร็วของมันเร็วมากจนแทบเป็นไปไม่ได้ที่คนจะตอบสนอง

แต่ฉู่โม่วดูเหมือนจะคาดไว้แล้ว ทันทีที่แสงสีดำปรากฏขึ้น ร่างนั้นก็สว่างวาบและหายไป

ไม่โดนแม้แต่ปลายผม

แสงสีดำดูตกตะลึงเล็กน้อย ก่อนจะตอบสนองทันที อีกฝ่ายก็ต้องการเดินหน้าและโจมตีฉู่โม่วต่อไป

แต่…

“ฉันรอนายอยู่เลย!”

ฉู่โม่วชักกระบี่ออกมาจากฝักทันที ฟันใส่แสงสีดำจนได้ยินเสียง ‘ปัง’ พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันในทันใด ทว่าแรงมหาศาลที่ส่งมาจากกระบี่ทำให้ร่างของฉู่โม่วสั่นสะเทือนจนถอยหลังไปสองสามก้าว

ส่วนแสงสีดำนั้นกระเด็นออกไปและกระแทกกับพื้น

ในตอนนี้เองที่ฉู่โม่วมองเห็นได้อย่างชัดเจน

แสงสีดำนี้แท้จริงเป็นอสรพิษยาวที่มีลำตัวสีดำ แต่มีสีม่วงตัดเล็กน้อย

“ฟ่อ!”

อสรพิษตัวยาวเปล่งรัศมีอันทรงพลังออกมา มันเป็นสัตว์อสูรอย่างน้อยระดับ 8 ในขณะนี้ มันล้มลงกับพื้นและขู่ใส่ฉู่โม่ว

แต่ยังคงมีความกลัวในดวงตาที่เย็นชาคู่นั้น

มันเป็นสัตว์อสูรระดับ 8 และสติปัญญาของมันก็ไม่ได้อ่อนแอ มันแอบซุ่มดูเขาอยู่ในสระอัสนีมาก่อน รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าชายที่อยู่ตรงหน้าสามารถตัดหัวผู้ปลุกพลังที่น่าสะพรึงกลัวหลายคนได้

ความแข็งแกร่งแบบนี้ทำให้มันหวาดกลัว

ถ้าอยู่ที่อื่น

มันจะซ่อนตัวและไม่แตะต้องผู้ปลุกพลังคนนี้อย่างแน่นอน แต่ในขณะนี้อีกฝ่ายต้องการเด็ดดอกไม้ผลึกแก้วอัสนีที่มันปกป้องมานาน ซึ่งมันยอมไม่ได้ ดังนั้นจึงยอมเสี่ยงเพื่อโจมตีเขา

แต่ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายสังเกตเห็นแล้ว

“แกรู้ตัวได้อย่างไร?”

เสียงแหบต่ำดังมาจากร่างของอสรพิษทมิฬ

“สิ่งใดก็ตามจากสวรรค์และโลกย่อมต้องได้รับการปกป้องจากสัตว์อสูร… มีอะไรให้คิดอีกรึไง?”

ฉู่โม่วกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ตั้งแต่เขาฝึกฝน เขาได้รับสมบัติมากมายจากสวรรค์และโลก ว่าตามตรงแล้วเขามีประสบการณ์มากมาย ดังนั้นเขาจะเก็บดอกไม้โดยไม่ระมัดระวังได้อย่างไร?

และยิ่งไม่ต้องพูดถึง…

พรสวรรค์ห้วงมิติของเขาทำงานอยู่เสมอ

เมื่อเข้ามาที่นี่ครั้งแรก เขาสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามีกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตแฝงตัวอยู่ที่ก้นสระอัสนีนี้

ดังนั้นดอกไม้พวกนี้ต้องได้รับการปกป้องอยู่แน่ ๆ

การทำท่าจะเก็บดอกไม้ก่อนหน้านี้เป็นเพียงเพื่อล่อให้อีกฝ่ายปรากฏตัว

เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่โม่ว สีหน้าของอสรพิษทมิฬก็นิ่งค้าง และดูเหมือนว่ามันไม่เคยคิดว่าจะเป็นเหตุผลเช่นนี้ หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ มันก็พูดว่า “ผู้ปลุกพลังมนุษย์ ดอกไม้ผลึกแก้วอัสนีเหล่านี้เป็นสมบัติของฉัน ฉันแนะนำให้แกออกไปให้เร็วที่สุด มันไม่ใช่ของแก!”

มันอ้าปากขู่

“ถ้าฉันไม่ไปล่ะ?”

เป็นไปไม่ได้ที่ฉู่โม่วจะจากไปง่าย ๆ เพียงเพราะมันบอกเช่นนี้

“งั้นก็ตายที่นี่เสีย!”

อสรพิษทมิฬคำราม

ต่อจากนั้น

มันไม่พูดอีกต่อไป ทันใดนั้นร่างตรงหน้าก็กระโดดขึ้น กลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าหาฉู่โม่ว

“หน่วงกาลเวลา!”

ฉู่โม่วใช้พรสวรรค์ห้วงเวลาของเขา ระลอกคลื่นที่มองไม่เห็นก็กระจายออกไป เมื่อมันพุ่งตรงไปยังอสรพิษทมิฬ ทำให้ร่างของมันช้าลงทันที

ต่อจากนั้น

ฉู่โม่วมุ่งตรงมายังอสรพิษทมิฬ อณูแห่งชีวิตและเลือดในร่างกายของเขาปั่นป่วนอย่างรุนแรง ด้วยการเพิ่มขึ้น 400 เท่า พลังเกือบ 300,000 พลังมังกรก็ปะทุขึ้นทันที

“ตัด!”

กระบี่เล่มหนึ่งหล่นลงมา แสงสีแดงเข้มพลันพุ่งผ่านอากาศราวกับท้องฟ้าแยก

เมื่อตกลงบนร่างของอสรพิษทมิฬ ก็ทิ้งไว้เพียงรอยแผลตื้น ๆ พร้อมกับร่างของมันที่กระแทกลงกับพื้นในเวลาเดียวกัน

จากนั้นฉู่โม่วก็ไม่ลังเล

เขาโจมตีอีกครั้ง กระบี่ยาวในมือของเขาก็หล่นลงมาทีละเล่ม ๆ

กระบี่แล้วกระบี่เล่า เชือดเฉือนที่จุดเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในพริบตากระบี่หลายร้อยเล่มเฉือนลงไป

“ฟ่อ!”

ในที่สุด!

ด้วยเสียงของกระบี่ยาวที่แทงเข้าไปในเนื้อ ในที่สุดกระบี่สารทสังหารก็ทะลุร่างของอสรพิษทมิฬได้และตัดร่างของมันออก เหลือเพียงร่องรอยของผิวหนังด้านนอกที่ยังคงเชื่อมต่ออยู่และไม่ฉีกขาด

“ฟ่อ!”

อาการบาดเจ็บหนักเช่นนี้ทำให้อสรพิษทมิฬร้องด้วยความเจ็บปวดทันที จากนั้นมันก็อ้าปากกว้าง และในชั่วพริบตา มันก็พ่นสายฟ้าสีทองออกมาใส่ฉู่โม่ว

แต่ฉู่โม่วหลบหลีกด้วยการเคลื่อนย้ายระยะไกล

ต่อจากนั้น

“แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน!”

ปฐมวิญญาณในตัวก็ตื่นขึ้น และแสงศักดิ์สิทธิ์หลายดวงก็ทะลุผ่านความว่างเปล่าและทะลุเข้าไปในหัวของอสรพิษทมิฬ ทำให้เสียงกรีดร้องของมันเงียบลง

ตอนนี้

ในที่สุดฉู่โม่วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาวางร่างของอสรพิษทมิฬลงในมิติพกพา จากนั้นฉู่โม่วก็บินขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือสระอัสนีและเริ่มหยิบดอกไม้ขึ้นมา

ครั้งนี้ไม่มีสัตว์อสูรมารบกวน ฉู่โม่วเก็บดอกไม้ได้อย่างราบรื่นมาก

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ได้เก็บดอกไม้ผลึกแก้วอัสนีทั้งหมดและกลับไปที่สระอัสนี

“ดูดกลืน!”

โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ฉู่โม่ววางแผนที่จะกลืนกินพลังของดอกไม้ผลึกแก้วอัสนีเหล่านี้เพื่อเพิ่มความสามารถของเขา

เขานั่งไขว่ห้างอยู่ที่ขอบสระอัสนี หยิบดอกไม้ผลึกแก้วอัสนีขึ้นมา

หายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็กลืนมันลงไป

ในทันที

พลังปราณบริสุทธิ์และลึกลับนับไม่ถ้วนพลันปรากฏขึ้นในร่างกาย แหวกว่ายและไหลผ่านแขนขาและกระดูก

ฉู่โม่วรู้สึกได้

เมื่อพลังปราณลึกลับเหล่านี้ปรากฏขึ้นในทุกตารางนิ้วของผิวหนัง เนื้อ และเลือดในร่างกายของเขา ทำให้เขากระหายน้ำ

ในขณะเดียวกัน

สายฟ้าเหลวในสระอัสนีก็ดูเหมือนจะได้ยินเสียงเรียกบางอย่าง และมันเริ่มปั่นป่วน จากนั้นมันก็กลายเป็นหมอกควัน พุ่งเข้าหาร่างของเขา

วินาทีนี้เอง

ฉู่โม่วรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ายีนและเซลล์ทั้งหมดในร่างกายของเขาทำงานอย่างบ้าคลั่ง เสริมด้วยพลังปราณลึกลับที่มีอยู่ในดอกไม้ผลึกแก้วอัสนีและพลังสายฟ้าจากของเหลวสายฟ้า มันเผาผลาญอย่างรวดเร็ว และแบ่งตัวอย่างต่อเนื่อง ปรับโครงสร้างใหม่ เกิดใหม่… หมุนเวียนไม่รู้จบ

ภายใต้กระบวนการเช่นนี้ ทุกครั้งที่เขาเผาผลาญ ฉู่โม่วสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างอสนีบาตคงกระพันของเขากำลังแข็งแกร่งขึ้น ซึ่งทำให้เขาจมอยู่ในความรู้สึกนั้นจนยากที่จะถอนตัวออกมา

สี่ชั่วโมงต่อมา

ฉู่โม่วลืมตาขึ้น แสงสายฟ้าแวบวาบในตาเขา จากนั้นก็หายไป

“ร่างอสนีบาตคงกระพันของฉันแข็งแกร่งขึ้นถึงหนึ่งในสี่ของพลังเดิมเลยล่ะ!”