บทที่ 297 ฉันกลืนกินบุปผาสวรรค์จำแลงของปลอมเข้าไปงั้นเหรอ?

บทที่ 297 ฉันกลืนกินบุปผาสวรรค์จำแลงของปลอมเข้าไปงั้นเหรอ?

หลังจากสัตว์อสูรระดับ 8 สามตัวตายลง ในที่สุดสัตว์อสูรที่เหลือก็สงบลงและไม่กล้าเข้ามาในค่ายกลกระบี่อีก

แต่พวกมันยังคงว่ายไปรอบ ๆ ค่ายกลกระบี่ ส่งเสียงร้องบ้างเป็นครั้งคราว และแม้แต่ต่อสู้กับสัตว์อสูรทะเลที่อยู่รอบ ๆ ด้วยกันเอง

ชัดเจนแล้วว่า พวกมันยังคงไม่พอใจ แต่พวกมันทำได้เพียงใช้วิธีนี้เพื่อระบายความหดหู่ในใจ

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง

ฮึ่ม!

ในความว่างเปล่าพลันสั่นไหวเล็กน้อย ในที่สุดบุปผาสวรรค์จำแลงก็บานเต็มที่ เวลาเดียวกันก็มีกลิ่นหอมแปลก ๆ ออกมา

หลังจากได้กลิ่นหอมนี้

สัตว์อสูรที่อยู่รอบนอกที่ถูกปิดกั้นด้วยค่ายกลกระบี่ก็บ้าคลั่งและกระสับกระส่ายมากขึ้น

ดวงตาของสัตว์อสูรทะเลหลายตัวเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันที และพวกมันก็พุ่งเข้ามาในค่ายกลกระบี่ด้วยท่าทีที่สิ้นหวัง แต่พวกมันก็ถูกปราณกระบี่ตัดเป็นชิ้น ๆ ส่วนพวกที่ไม่กล้าพุ่งเข้ามาก็ทำได้แต่ต่อสู้กับสัตว์อสูรรอบ ๆ ระบายความโกรธ

เวลาผ่านไป

กลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่วบริเวณทะเลเป็นระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร

หากมองลงมาจากท้องฟ้าในขณะนี้

พบว่าน้ำทะเลบริเวณนี้กลายเป็นสีแดงทองอย่างสมบูรณ์ ซึ่งแตกต่างจากน้ำทะเลสีครามที่อื่นอย่างสิ้นเชิง

…

ที่ก้นทะเล

ฉู่โม่วไม่สนใจสัตว์อสูรทะเลโดยรอบ

ด้วยเพราะมีค่ายกลกระบี่อยู่ ทำให้พวกมันไม่สามารถพุ่งเข้ามาได้เลย

ในขณะนี้ ฉู่โม่วได้กลิ่นหอมแปลก ๆ อย่างต่อเนื่อง และความปรารถนาในใจของเขาก็เพิ่มขึ้นถึงขีดจำกัด เขาอดกลั้นไม่ไหวแล้ว ชายหนุ่มก้าวไปข้างหน้าและหยิบบุปผาสวรรค์จำแลงนี้ทันที

เขาเกือบจะไม่สามารถยับยั้งความคิดของตัวเองได้ แต่เขายังคงใส่มันลงในกล่องหยกด้วยความระมัดระวัง

หลังจากทำทั้งหมดนี้

เขามองไปรอบ ๆ ก่อนพุ่งออกมาจากทะเล จากนั้นเขาก็ใช้ชั่วลัดนิ้วมือก้าวไปยังทิศทางแผ่นดิน

ช่วงเวลาที่บุปผาสวรรค์จำแลงถูกพรากไป

สัตว์อสูรทะเลที่ยังคงต่อสู้กันเองที่ก้นทะเลก็ตื่นขึ้นทันที

“ทำไมฉันถึงอยู่ที่นี่”

“ก่อนหน้านี้ฉันกินอาหารอยู่ ทำไมจู่ ๆ ฉันถึงมาที่นี่ล่ะ?”

“ที่นี่ไม่ได้อยู่ใกล้ตำหนักจักรพรรดิมังกรทะเล ทำไมฉันมาที่นี่โดยไม่รู้ตัว!”

“ไปเร็วเข้า จะแย่เอาถ้าจักรพรรดิมังกรทะเลรู้เข้า!”

สัตว์อสูรทะเลกลุ่มหนึ่งซึ่งได้สติกลับมาได้แยกย้ายกันไป

ส่วนสัตว์อสูรทะเลที่ยังไม่ได้สติเหล่านั้น มองไปรอบ ๆ ด้วยความสับสน จากนั้นจึงต่อสู้กับสัตว์อสูรทะเลที่อยู่รายรอบต่อไป

…

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ที่หน้าผาตรงชายฝั่ง

ฉู่โม่วเปิดปากถ้ำแห่งหนึ่งด้วยกระบี่ และปิดกั้นทางเข้าด้วยหินก้อนใหญ่เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้ามา

ภายในถ้ำ

ฉู่โม่วนั่งขัดสมาธิ

ก่อนอื่นเขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ หยิบบุปผาสวรรค์จำแลงออกมา

เขาถือมันไว้ในมือของเขา ความรู้สึกโหยหาอย่างแรงกล้าพุ่งเข้าสู่หัวใจของเขา

ฉู่โม่วไม่ลังเลอีกต่อไปและกลืนมันเข้าไปภายในคำเดียว

ตู้ม!

ทันทีที่เขากลืนเข้าไป บุปผาสวรรค์จำแลงก็สลายไปทันที พลังงานลึกลับจำนวนนับไม่ถ้วนพลันแพร่เข้าสู่แขนขาและกระดูก จากนั้นจึงเข้าสู่สมองของเขา

พลังงานที่น่าสะพรึงกลัวดังกล่าวพุ่งเข้าสู่จิตใจของเขาทันที ทำให้สมองของฉู่โม่วคำรามด้วยเสียง ‘ฮึ่ม’ จากนั้นดวงตาก็มืดลงและเขาก็หมดสติไป

ฉู่โม่วที่หมดสติไป

แต่ในสมองของเขา

จุดแสงเรืองรองปรากฏขึ้น และจุดแสงเหล่านี้มีสีและความรู้สึกที่แตกต่างกัน

บางจุดเป็นสีน้ำเงินที่ให้ความรู้สึกนุ่มนวลและอ่อนโยน

บางจุดเป็นสีขาวให้ความรู้สึกแข็งแกร่ง

บางจุดเป็นสีเหลืองให้ความรู้สึกหนาแน่นและมั่นคง