บทที่ 353 ผู้ปลุกพลังที่ช่วยเหลือกลุ่มสำรวจ และ พื้นที่เร้นลับ

บทที่ 353 ผู้ปลุกพลังที่ช่วยเหลือกลุ่มสำรวจ และ พื้นที่เร้นลับ

ฉู่โม่วก้าวเดินไป

ข้างหน้ามีบันไดหินลึกลับที่นำขึ้นไปสู่ทั้ง 9 ชั้นซึ่งก่อตั้งเป็นเทวสถานขนาดใหญ่

หากมองจากด้านนอก โบสถ์แห่งนี้มีขนาดใหญ่โตอย่างถึงที่สุด มันสูงอย่างน้อยร้อยเมตรและปกคลุมพื้นที่เกือบหมื่นตารางเมตร แต่ก็เต็มไปด้วยรอยดำที่เกิดจากผ่านกาลเวลากว่าหลายปี

เรียกได้เลยว่า

สถาปัตยกรรมรูปแบบนี้แตกต่างไปจากของอาณาจักรตงเสวียนโดยสิ้นเชิง มันเหมือนกับสถาปัตยกรรมของโบสถ์ทางตะวันตกก่อนการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ของโลกเสียมากกว่า

“มีโบสถ์ตะวันตกอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน?”

ฉู่โม่วสงสัยอยู่ในใจ

หลังจากที่คิดดูแล้ว เขาก็ก้าวขึ้นไปและเตรียมตัวสำรวจ

แต่เขาก็ยังไม่ทันได้เปิดประตู

“ตูม!”

พร้อมกันกับเสียงดังสนั่นราวกับสายฟ้าฟาด ประตูโบสถ์ค่อย ๆ เปิดออกและเผยให้เห็นข้างใน

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง

เขาก็เห็นว่าห้องโถงเป็นสีขาวบริสุทธิ์และแสงศักดิ์สิทธิ์อันแสนบริสุทธิ์ก็มีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง

ภายใต้แสงศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้น ผู้ปลุกพลังมากมายคุกเข่าอยู่บนพื้น ตาของพวกเขาล่องลอยและปากของพวกเขาพึมพำภาษาที่ไม่อาจเข้าใจได้

ฉู่โม่วสังเกตเห็นว่า

ผู้ปลุกพลังเหล่านี้ล้วนสวมชุดเครื่องแบบด้วยตราสัญลักษณ์ ‘ตำหนักวิทยายุทธ์’ อยู่บนหน้าอก

‘คนพวกนี้ต้องเป็นผู้ปลุกพลังจากกลุ่มสำรวจของตำหนักวิทยายุทธ์ที่หลงเข้ามาในเทือกเขาทิวสมุทรแน่!’

‘ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง ทุกคนเข้ามาที่นี่!’

ฉู่โม่วพึมพำ แต่ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

สถานที่นี้แปลกจริง ๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น

เขาก้าวไปข้างหน้าและตั้งใจจะถามผู้ปลุกพลังเหล่านี้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็พบว่าพวกเขาสูญเสียจิตใจไปแล้ว หากไม่ใช่เพราะสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณที่ยังมีตัวตนอยู่ เขาคงคิดว่าคนเหล่านี้เป็นหุ่นเชิดไปแล้ว

ในเมื่อวิธีทั่วไปไม่ได้ผล ฉู่โม่วก็หันไปพึงพาพลังจิตวิญญาณ

“ตื่น!”

เขาตะโกนเสียงดังลั่นด้วยน้ำเสียงที่ผสานไปด้วยคลื่นจิตวิญญาณของกระบวนท่าลับแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน เมื่อมันแพร่กระจายออกไป มันก็ระเบิดในโสตประสาทของทุกคน

หึ่ง! หึ่ง! หึ่ง!

ห้วงอากาศสั่นสะท้านไปตามระลอกคลื่นที่ปล่อยออกมาและส่งเสียงหึ่ง ๆ

ทันใดนั้น เหล่าผู้ปลุกพลังก็ตื่นขึ้นมาจากสภาวะไร้สติเพราะสัมผัสอันรุนแรงจากพลังจิตวิญญาณ

“นี่…”

“ที่นี่คือที่ไหน…”

“ฉันไม่ได้สำรวจเหมืองหินปฐมกาลอยู่เหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”

“โอ๊ย! ฉันปวดหัว!”

“ฉันด้วย… เหมือนโดนค้อนทุบหัวเลย”

ผู้ปลุกพลังหลายสิบคนตื่นขึ้นมาและหันไปรอบ ๆ ด้วยความประหลาดใจ

“ตื่นแล้วเหรอ?”

ตอนนั้นเอง ฉู่โม่วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้น

เมื่อได้ยินเสียงของเขา เหล่าผู้ปลุกพลังก็หันไปตามเสียงและเห็นฉู่โม่วในที่สุด

“นายเป็นใครเหรอ? พาพวกเรามาที่นี่ทำไม?”

ผู้ปลุกพลังที่มีพละกำลังขั้นราชันย์เทพยุทธ์ระดับ 1 ดาวอ้าปากถามด้วยสายตาระแวดระวัง

“ฉันชื่อฉู่โม่ว ผู้สืบทอดที่แท้จริงของวิหารราชันย์เทพยุทธ์ในสุดยอดฐานจงไห่ ฉันมาที่นี่เพื่อตามหาเหมืองหินปฐมกาล แล้วก็ได้รับมอบหมายจากราชันย์เทพยุทธ์แท้จริงให้มาตามหาพวกคุณด้วย”

ฉู่โม่วแนะนำตัวออกไปตรง ๆ ขณะที่พูด เขาก็หยิบตราสัญลักษณ์ที่ราชันย์เทพยุทธ์แท้จริงมอบให้ออกมาจากพื้นที่เก็บของและส่งให้อีกฝ่าย

“ผู้สืบทอดฉู่นี่เอง!”

เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่โม่วและเห็นตราสัญลักษณ์นั้น ผู้ปลุกพลังขั้นราชันย์เพทยุทธ์ก็ผ่อนคลายลงและโค้งคำนับพร้อมทำความเคารพทันที “ขอบคุณผู้สืบทอดฉู่ที่ช่วยชีวิตฉัน!”

“ก็แค่พยายามช่วยน่ะ”

ฉู่โม่วโบกมือและถามด้วยความสงสัย “ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

ราชันย์เทพยุทธ์คนนั้นส่ายหน้าและกล่าว “พวกฉันเป็นกลุ่มสำรวจที่สาม ตอนแรกพวกเราวางแผนว่าจะตามหากลุ่มสำรวจสองกลุ่มแรกที่หายตัวไป แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากที่เข้าไปในเทือกเขาฉันจะสูญเสียสติไป จนผู้สืบทอดฉู่มาพบพวกเราที่นี่และปลุกเราขึ้นมา”

ผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย

เมื่อเห็นดังนั้น ฉู่โม่วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

แล้วเขาก็ถามผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ และพบว่าทุกคนต่างก็เผชิญสิ่งเดียวกันกับราชันย์เทพยุทธ์คนนั้น ทันทีที่เข้ามาในเทือกเขานี้ พวกเขาก็สูญเสียจิตใจไป

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรจากคนเหล่านี้ ฉู่โม่วก็เผยสีหน้าครุ่นคิดออกมา

เห็นได้ชัดว่า

เหตุผลที่ผู้ปลุกพลังเหล่านี้สูญเสียจิตใจไปนั้นเป็นเพราะหมอกพิษล่องหนที่ปกคลุมเทือกเขาแห่งนี้

ผู้คนที่สับสนเพราะหมอกพิษจะมาที่นี่โดยไม่รู้ตัว ซึ่งหมายความว่าหมอกพิษนั้นมีความเกี่ยวข้องบางอย่างกับโบสถ์แห่งนี้

พูดอีกอย่างก็คือ

หมอกพิษแพร่กระจายออกไปจากโบสถ์แห่งนี้

“โบสถ์นี้เป็นมายังไงกันนะ?”

“ทำไมถึงพาผู้คนมาที่นี่ แล้วทำไปเพื่ออะไร?”

คำถามปรากฏขึ้นในความคิดของฉู่โม่วคำถามแล้วคำถามเล่า

หลังจากนั้น ฉู่โม่วก็ปัดข้อสงสัยออกไปและหันไปพูดกับเหล่าผู้ปลุกพลัง “สถานที่นี้แปลกมาก ฉันยังต้องสำรวจอีก ตอนนี้ในเมื่อทุกคนตื่นแล้วก็ออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ!”

“แต่พอพวกเราออกไป หมอกพิษข้างนอกก็จะ…”

ผู้ปลุกพลังขั้นราชันย์เทพยุทธ์กล่าวด้วยความอับอาย

“ไม่เป็นไร ฉันจะพาออกไปก่อน”

ฉู่โม่วกล่าว

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้ปลุกพลังขั้นราชันย์เทพยุทธ์ก็แสดงสีหน้าดีใจออกมาทันที “ขอบคุณผู้สืบทอดฉู่มากที่ช่วยเหลือ!”

สถานที่นี้แปลกประหลาดเกินไป และพวกเขาไม่อยากอยู่ที่นี่นานไปมากกว่านี้แล้ว

ในเมื่อสามารถออกไปได้ในตอนนี้ก็ย่อมเป็นผลดีอย่างแน่นอน

หลังจากนั้น