บทที่ 357 ลูกแก้วหยกเคลื่อนย้ายมิติ และดินแดนที่ถูกพระเจ้าทอดทิ้ง

บทที่ 357 ลูกแก้วหยกเคลื่อนย้ายมิติ และดินแดนที่ถูกพระเจ้าทอดทิ้ง

“นี่มัน…”

ฉู่โม่วก้าวไปข้างหน้าและสังเกตอย่างระมัดระวัง

เขาพบว่ามันดูเหมือนลูกแก้วหยกขนาดเท่ากำปั้นผู้ใหญ่ มีสีแดงชาดทอประกายแวววาว

โดยมีลำแสงที่เชื่อมระหว่างสวรรค์และโลกเปล่งออกมา

นอกจากนั้น

ชายหนุ่มยังสัมผัสถึงความผันผวนของมิติที่แผ่ออกมาจาง ๆ จากลูกแก้วหยกนี้ได้

ความผันผวนนี้คล้ายกับจารึกเวทเคลื่อนย้ายมิติที่ฉู่โม่วเคยใช้มาก่อน

แต่เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว จารึกเวทเคลื่อนย้ายมิติที่มีอยู่ในลูกแก้วหยกนั้นซับซ้อนและทรงพลังมากกว่า

จนถึงขนาดที่ว่าฉู่โม่วใช้พรสวรรค์พลังเนตรสังเกตอย่างละเอียดก็ยังไม่สามารถบอกถึงความแตกต่างได้

เขาเห็นเพียงร่องรอยเส้นทางเล็ก ๆ ซึ่งถักทอพันกันอย่างยุ่งเหยิง ดูเหมือนจะขัดแย้งกัน แต่กลับกลมกลืนทำงานร่วมกันได้อย่างน่าพิศวง

ยิ่งไปกว่านั้น

จารึกที่ซับซ้อนเหล่านี้ยังมีกลิ่นอายที่ลึกซึ้งมาก ฉู่โม่วสังเกตผ่านพรสวรรค์พลังเนตรไปสักพัก ทันใดนั้นก็รู้สึกพร่าเลือนขึ้นในหัวของเขา ก่อนจะรู้สึกคลื่นไส้เวียนศีรษะขึ้นมา

เขาจึงรีบหยุดใช้พรสวรรค์พลังเนตรทันที และเบนสายตาหันไปทางอื่น อาการจึงเริ่มทุเลาลง

เพียงเท่านั้น

ในใจของฉู่โม่วก็เริ่มปั่นป่วนขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้

เขาเคยศึกษาจารึกเวทเคลื่อนย้ายมิติมาบ้าง

เมื่อตอนที่อยู่ในเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ ชายหนุ่มก็เคยปลดระเบิดจารึกเวท และได้ศึกษากระบวนการทำงานของจารึกเคลื่อนย้ายมิติมา

จารึกเวทเคลื่อนย้ายมิติทั้งสองนี้มีความคล้ายคลึงกัน คือเพื่อเดินทางข้ามจากสถานที่หนึ่งไปยังอีกสถานที่หนึ่ง ซึ่งถือว่ามีความยากซับซ้อนไม่น้อย

ฉู่โม่วเชื่อว่าเป็นไปไม่ได้ที่เหล่าผู้ปลุกพลังของเผ่าพันธุ์มนุษย์จะไม่เคยพบเจอกับจารึกเวทเคลื่อนย้ายมิติ

จนถึงตอนนี้

แม้แต่ฐานใหญ่ทั้งสิบอันดับแรกก็ยังหาผู้เชี่ยวชาญในด้านจารึกเวทเคลื่อนย้ายมิติได้ยาก มันจึงแสดงให้เห็นถึงความซับซ้อนและยากลำบากในการศึกษาวิจัย จารึกเวทเคลื่อนย้ายมิติข้ามพรมแดน

แต่ถึงอย่างนั้น

สำหรับฉู่โม่ว ความยากซับซ้อนนี้ยังคงอยู่ในขอบเขตที่เขาสามารถศึกษาเข้าใจได้

แต่ในตอนนี้ จารึกเวทเคลื่อนย้ายมิติที่ถูกฝังอยู่ในลูกแก้วหยกนี้ ทำให้เขาไม่สามารถทนศึกษามันต่อไปได้

เพราะเพียงแค่จ้องมองมัน ก็ทำเอาฉู่โม่วควบคุมตัวเองแทบไม่ได้

และหากจารึกเวทเคลื่อนย้ายมิตินี้ถูกเปิดใช้งาน

มันอาจจะส่งตัวเขาไปยังมิติแห่งไหนก็ไม่ทราบได้?

เมื่อความคิดนี้ผลุบขึ้นมา

ฉู่โม่วจึงอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้างอย่างตกใจ

แม้มันจะทำเขามือไม้สั่น

แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ปล่อยลูกแก้วหยกนี้ทิ้งไป แต่ลุกขึ้นตรวจสอบบริเวณโดยรอบอย่างถี่ถ้วน

เพียงไม่นาน

เขาค้นพบว่าใต้แท่นสูงที่บรรจุลูกแก้วหยกแดงนั้น แท้จริงแล้วมีห้องลับอยู่

แต่ด้วยพรสวรรค์ด้านห้วงมิติ ฉู่โม่วจึงปลดผนึกห้องลับโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใด ๆ และเดินเข้าไปโดยตรง

เขากวาดสายตาสังเกต

พบว่าในห้องลับนี้มีชั้นเรียงเป็นแถว และมีตำรามากมายบนชั้น

ตำราเหล่านี้ส่วนใหญ่เก่าแก่และเปราะบางมากภายใต้การสึกกร่อนของกาลเวลา

พวกมันสามารถแตกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อโดนสัมผัสเพียงเล็กน้อย

แต่ยังมีตำราบางเล่มที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี