บทที่ 369 การชดเชยของฉู่โม่ว และ ออกเดินทางได้!

บทที่ 369 การชดเชยของฉู่โม่ว และ ออกเดินทางได้!

มันน่าเอ่ยถึงว่า

โบราณสถานนี้เป็นสำนักที่เชี่ยวชาญด้านวิชากระบี่ และมีมรดกมากมายที่เกี่ยวข้องกับวิชากระบี่ นอกจากนี้ยังมีทรัพยากรมหาศาลและทักษะล้ำค่าอื่น ๆ ทั้งหมด!

ตามที่ราชันย์เทพยุทธ์แสงบูรพากล่าว หากพวกเขาได้รับทรัพยากรและทักษะเหล่านี้ พวกเขาก็สามารถยกระดับความแข็งแกร่งโดยรวมของเผ่าพันธุ์มนุษย์ให้สูงขึ้นได้อย่างแน่นอน และมันจะส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่ออนาคตของเผ่าพันธุ์มนุษย์!

ใช่

เมื่อราชันย์เทพยุทธ์ชิงหงพูดจบ ผู้ปลุกพลังราชันย์เทพยุทธ์ทุกคนที่เข้าร่วมการประชุมก็อยู่ในความโกลาหล ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

ฉู่โม่วเองก็รู้สึกตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น

เขาไม่สนใจเกี่ยวกับทรัพยากรอื่น ๆ มากมาย แต่เขาค่อนข้างถูกมรดกของวิชากระบี่ในสำนักนี้ล่อลวง

นี่เป็นสำนักที่เชี่ยวชาญด้านวิชากระบี่ จะต้องมีสิ่งต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับวิถีแห่งกระบี่ ถ้าเขาสามารถได้มันมา บางทีอาจจะทำให้ทักษะกระบี่ของเขามีระดับที่สูงขึ้นได้

บ่มเพาะอย่างสม่ำเสมอ

เขาได้รับการเลื่อนขั้นเป็นพรสวรรค์วิชากระบี่ระดับตะวัน และมีความเป็นไปได้ที่จะก้าวต่อไป!

‘ต้องเข้าไปให้ได้!’

ฉู่โม่วแอบตัดสินใจ

และตอนนี้

ราชันย์เทพยุทธ์ชิงหงยังเล่าต่อไป

เขาหยุดชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ย “แม้ว่าเขตแดนลับนี้จะมีโอกาสมากมาย แต่ก็อันตรายมากเช่นกัน ขนาดราชันย์เทพยุทธ์แสงบูรพายังได้รับบาดเจ็บเลย!”

“เป็นเพราะสถานที่นี้เกี่ยวข้องกับอนาคตของเผ่าพันธุ์มนุษย์ แต่ต้องถามความคิดเห็นของพวกคุณด้วย… คุณเลือกได้ ถ้าอยากไปก็ไปกับราชันย์เทพยุทธ์แสงบูรพาได้เลย แต่ถ้าไม่อยากไปก็อยู่ในอาณาจักรตงเสวียนได้!”

แถลงการณ์นี้ออกมา

สถานที่ที่แต่เดิมมีชีวิตชีวาพลันเงียบลงทันที

ดังที่ราชันย์เทพยุทธ์ชิงหงกล่าว

แม้ว่าโอกาสที่นี่จะดีมาก แต่ก็มาพร้อมกับวิกฤตครั้งใหญ่

แม้แต่สุดยอดราชันย์เทพยุทธ์ยังได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นราชันย์เทพยุทธ์ระดับ 9 ดาวเหล่านี้จึงจำเป็นต้องระมัดระวังเป็นธรรมดา

อย่างไรก็ตาม …ยังคงมีผู้ปลุกพลังขั้นราชันย์เทพยุทธ์บางคนที่ไม่สามารถต้านทานการล่อลวงของทรัพยากรอันอุดมสมบูรณ์ดังกล่าวได้และตัดสินใจว่าจะไป

“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ แล้วคุณล่ะ?”

ราชันย์เทพยุทธ์ชิงหงมองไปที่ฉู่โม่วและถามดัง ๆ

ตอนนี้เป็นที่ทราบกันดีว่าในเผ่าพันธุ์มนุษย์ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน เมื่อพูดถึงระดับขั้นวิถีแห่งกระบี่นั้น ฉู่โม่วไม่เป็นสองรองใคร เมื่อเผชิญกับมรดกตกทอดของสำนักที่สืบทอดวิถีแห่งกระบี่อย่างสมบูรณ์ ฉู่โม่วไม่ควรปฏิเสธ

ตามที่คาดการณ์ไว้

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ฉู่โม่วก็พยักหน้าทันที “นับผมด้วย!”

“เยี่ยมมาก การมีส่วนร่วมของราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ครั้งนี้จะทำให้เรายิ่งมีโอกาสประสบความสำเร็จมากขึ้น!”

ราชันย์เทพยุทธ์ชิงหงกล่าวอย่างมีความสุข

ในที่สุด

หลังจากนับสถิติ จำนวนก็ถูกกำหนด

ทั้งหมดสิบสองคนไปสำรวจเขตแดนลับในการเดินทางครั้งนี้

หัวหน้าทีมคือราชันย์เทพยุทธ์แสงบูรพา นอกเหนือไปจากฉู่โม่วและราชันย์เทพยุทธ์สูงสุดอีกคนที่เรียกว่า ราชันย์เทพยุทธ์สุริยันสีชาด

มีสามคนอยู่ขั้นราชันย์เทพยุทธ์ระดับสูงสุด

เก้าคนที่เหลือล้วนแต่เป็นราชันย์เทพยุทธ์ระดับ 9 ดาว โดยพื้นฐานแล้วผู้ปลุกพลังทุกคนที่เป็นผู้ใช้กระบี่ ในหมู่พวกเขาคือราชันย์เทพยุทธ์ที่ฉู่โม่วคุ้นเคย

“รายชื่อถูกกำหนดไว้แล้ว และเขตแดนลับกำลังจะเปิด ดังนั้นไม่ควรรอช้า เตรียมตัวให้พร้อมออกเดินทางพรุ่งนี้เลย…”

เมื่อราชันย์เทพยุทธ์แสงบูรพาพูดเช่นนี้ เขาก็หยุดชั่วครู่ จากนั้นมองไปที่ฉู่โม่วแล้วกล่าวต่อ “ในเวลานั้นจะไปพบกันที่สุดยอดฐานจงไห่ จากนั้นเราจะมุ่งหน้าไปยังมหาสมุทร หวังว่าจะไม่สายนะ!”

“ครับ/ค่ะ”

ผู้ปลุกพลังหลายคนที่กำลังจะไปพยักหน้าพร้อมเพรียงกัน

ในตอนท้ายของการประชุม ผู้ปลุกพลังหลายคนก็แยกย้ายกันไป

ฉู่โม่วก็ออกจากตำหนักราชันย์เทพยุทธ์เช่นกัน และดวงจิตก็กลับคืนสู่ร่างของเขา

‘พรุ่งนี้เราจะออกทะเลเพื่อสำรวจเขตแดนลับ ใช้เวลานี้ให้เป็นประโยชน์ กลับไปบอกซีเวยก่อนดีกว่า เดี๋ยวเธอจะเป็นห่วงเอา’

เมื่อคิดอย่างนั้น

ฉู่โม่วปิดจารึกหลอมวิญญาณร้อยเท่า ออกจากที่นี่ และเดินตรงกลับไปที่คฤหาสน์

เมื่อกลับมาถึง

เขาเพิ่งเห็นว่าเฉินซีเวยอยู่ในคฤหาสน์ด้วย ดังนั้นฉู่โม่วจึงบอกเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินซีเวยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ซีเวย เธอไม่เห็นด้วยที่ฉันจะไปเหรอ”

ฉู่โม่วถาม

“ไม่ใช่ว่าไม่เห็นด้วย แต่ก่อนหน้านี้นายก็เก็บตัวบ่มเพาะพลัง และทันทีที่ออกมา นายก็ต้องออกไปสำรวจเขตแดนลับ โดยไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าจะกลับมา… เราไม่ได้คุยกันนานแล้วนะ”

คำพูดของเฉินซีเวยมีความไม่พอใจ

“ครั้งนี้ฉันขอโทษที่ไม่มีเวลาให้เธอ”

ฉู่โม่วกล่าวด้วยความรู้สึกผิด

ตั้งแต่ชายหนุ่มแต่งงาน เขาหมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝน และละเลยความสนใจของเฉินซีเวยไปมาก

“คิดว่าแค่ขอโทษก็พอเหรอ ไม่ต้องชดเชยอะไรฉันหน่อยรึไง?”

เฉินซีเวยจงใจพูดอย่างเย็นชา

“บอกฉันมาเลยว่าจะให้ชดเชยยังไง ไม่ว่าเธอจะให้ทำอะไร ฉันก็จะยอมเธอ!” แม้เขาจะต้องรีบเตรียมตัวออกเดินทางสำหรับวันพรุ่งนี้ แต่ฉู่โม่วก็รีบแสดงจุดยืนของเขาในการเอาใจภรรยาบ้างหลังไม่มีเวลาให้

“ขอคิดดูก่อน…”

เฉินซีเวยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อืม… ฉันจะลงโทษนายด้วยการให้ออกไปซื้อของกับฉัน แล้วทำอาหารมื้อใหญ่ในตอนเย็น ว่ายังไงล่ะ”

“แค่นั้นเองเหรอ?”

ฉู่โม่วคิดว่าเฉินซีเวยกำลังจะร้องขอครั้งใหญ่ แต่เขาไม่คิดว่ามันจะง่ายอย่างการขอให้เขาทำอาหาร

“ไม่ตกลงเหรอ?”

“นายยังอยากให้ฉันงอนอยู่ไหม?”

เฉินซีเวยยักคิ้วเจ้าเล่ห์พลางพูดด้วยรอยยิ้ม

“จะเป็นไปได้ยังไงกัน!”

ฉู่โม่วกล่าวโดยไม่รู้ตัว

แต่แล้วเขาก็เห็นความฉลาดแกมโกงในดวงตาของเฉินซีเวย และรู้ทันทีว่าเขาถูกหลอก

แต่ชายหนุ่มไม่ได้เปิดเผยเช่นกัน เขาพูดว่า “ตกลง รอดูฉันทำอาหารมื้อใหญ่ให้เธอคืนนี้ได้เลย!”

ทั้งสองไปที่ถนนเพื่อซื้อผักและเนื้อสัตว์ หลังจากกลับมาที่คฤหาสน์ ฉู่โม่วก็ทำอาหารมื้อค่ำสุดหรูกับมือตัวเอง