บทที่ 375 กระบวนท่าระดับเทพเจ้า กับ การควบแน่นของเมล็ดพันธุ์มันตราที่ 2!

บทที่ 375 กระบวนท่าระดับเทพเจ้า กับ การควบแน่นของเมล็ดพันธุ์มันตราที่ 2!

ซู่ม!

ในขณะที่ฉู่โม่วกำลังคิดอยู่นั้น

เจตจำนงแห่งกระบี่ระลอกที่สิบเอ็ดก็ได้ปรากฏออกมา

จักรวาลที่เขาอยู่ ณ ตอนนี้เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และในจุดที่ลึกเข้าไปในจักรวาล ลำแสงก็ได้เปล่งประกายขึ้น

ในตอนแรก มันดูโดดเด่นและห่างไกล ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป แสงนั้นก็ค่อย ๆ สว่างขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อได้สติกลับมา

ฉู่โม่วก็สามารถมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน

เจตจำนงแห่งกระบี่รอบนี้ ต่างจากครั้งก่อน ๆ! มันมาในรูปแบบของร่างมนุษย์สีทองที่ถือกระบี่ศักดิ์สิทธิ์สีทองที่ซึ่งส่องประกายแสงเหมือนดวงอาทิตย์ ฟาดฟันเข้าไปยังจุดที่ลึกที่สุดของจักรวาลจนเกิดเป็นช่องว่างแห่งมิติที่ไร้แสงใด ๆ

คมกระบี่ที่น่ากลัวลอดออกมาจากช่องว่างนั้น

ตลอดทางที่มันเดินทาง คมกระบี่เหล่านี้ได้ทิ้งพลังที่น่ากลัวและยิ่งใหญ่เอาไว้เสมือนรอยเท้า

พลังเหล่านี้ น่ากลัวราวกับจะสามารถชะล้างทุกสรรพสิ่งบนโลกได้เลย!

ในชั่วพริบตา

ราวกับจักรวาลพลิกคว่ำ ทั้งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์กลับถูกบดบัง โลกกำลังแตกสลาย

ดวงดาวมากมายถูกทำลายภายใต้พลังที่รุนแรงนี้ เปลี่ยนแสงระยิบระยับที่เห็นมาตลอดให้กลายเป็นพลุไฟ เบ่งบานภายใต้ความน่ากลัวและหดหู่ ก่อนจะสลายหายไปโดยไร้ร่องรอย

ปราณกระบี่ที่ออกมาจากช่องว่างมิตินี้กระจายตัวไปทั่วไร้เขตกำหนด ราวกับมันสามารถข้ามไปยังมิติอื่นได้เป็นระยะทางไกลกว่าล้านกิโลเมตร ฉู่โม่วสามารถมองเห็นการเคลื่อนที่ของสิ่งเหล่านี้ได้จนกระทั่งสุดระยะสายตา มันถึงได้สลายหายไป

หลังจากที่คมกระบี่พวกนั้นถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว

ร่างของวายร้ายสีทองนั้นก็ไม่ได้หายไปแต่อย่างใด

ทว่ามันกลับหันมาหาฉู่โม่ว พร้อมกับตั้งท่าหมายจะใช้กระบวนท่าใส่ฉู่โม่วด้วย

กระบวนท่านั้นไม่ได้ซับซ้อนแต่อย่างใด แถมมันยังดูง่ายมากเสียด้วย อีกฝ่ายเพียงแค่ฟาดฟันกระบี่ในมือออกมา ในสายตาคนธรรมดา นี่ไม่ต่างอะไรกับท่าฟันทั่วไปนัก

แต่ในสายตาของฉู่โม่ว

กระบวนท่าที่ยิ่งดูธรรมดามากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งดูลึกลับมากขึ้นเท่านั้น

เจตจำนงแห่งกระบี่อันแรงกล้าถูกปลดปล่อยออกมา มันเปี่ยมไปด้วยความไม่รู้อัดแน่นอยู่เต็มไปหมด ก่อตัวเป็นลำแสงส่องกระจายความขมุกขมัวและกลืนกินอาณาบริเวณโดยรอบนี้ไว้

‘เจตจำนงแห่งกระบี่ที่อัดแน่นด้วยความรู้ของกระบวนท่าระดับเทพเจ้านี่ช่างน่ากลัวจริง ๆ!’

‘นอกจากพลังที่น่ากลัวแล้ว ยังทำให้เกิดความแปรผันในจักรวาลแแห่งนี้ด้วย!’

‘ยิ่งไปกว่านั้น…’

‘กลิ่นอายที่เจตจำนงแห่งกระบี่ปลดปล่อยออกมา ฉันยังรับรู้ได้ถึงความลึกลับที่ซ้อนทับอยู่ภายในนั้นอีก เพราะงั้นมันจึงทำให้กระบวนท่ากระบี่ที่ดูทั่วไปนี้ มีรายละเอียดลึกล้ำกว่าเพลงกระบี่อื่นมากถึงหมื่นพันเท่าเลย!’

‘เหลือเชื่อ!’

‘เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อสุด ๆ!’

ภายในหัวใจของฉู่โม่ว ถูกเติมเต็มไปด้วยคลื่นสั่นไหวจนเขาไม่กล้าที่จะกะพริบตาเลย เขากลัวว่า หากกะพริบตาเขาอาจจะพลาดรายละเอียดบางอย่างไปก็ได้

แต่อย่างไรก็ตาม

มันก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ ว่าตนเองนั้นจะสามารถทำความเข้าใจสิ่งนี้ได้มากขนาดไหน

เพราะเจตจำนงแห่งกระบี่รอบนี้ มีความแข็งแกร่งในระดับเทพเจ้า ซึ่งมันเกินกำลังเขาไปมาก รวมไปถึงองค์ความรู้แห่งกระบี่ที่อัดแน่นมาด้วยนั้นก็ยังมีบางส่วนที่ดูจะยากแก่การเข้าใจอีกด้วย

ความคลุมเครือจนยากที่จะทำความเข้าใจนั้น แม้จะมีพลังของทักษะวิชากระบี่ระดับตะวัน รวมไปถึงพลังของแผ่นศิลารู้แจ้ง มันก็ยังยากที่จะทำความเข้าใจเหมือนเดิม!

แต่

พลังระดับเทพเจ้ามาอยู่ตรงหน้าแล้ว หากไม่พยายามทำให้ดีที่สุด เขาจะไม่เสียใจไปตลอดชีวิตหรือ?

‘ก็เอาสิ!’

เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น

ฉู่โม่วก็เลือกที่จะคิดเรื่องนู้นเรื่องนี้ให้เป็นกังวล จากนั้นก็เริ่มเพ่งสมาธิไปที่ร่างสีทองเบื้องหน้า

พลังการเร่งความเร็วของห้วงเวลาถูกสั่งใช้งาน

เช่นเดียวกับพลังของแผ่นศิลารู้แจ้งและกายากระบี่เทวะด้วย!

ผสานรวมทักษะวิชากระบี่ระดับตะวันที่ถูกกระตุ้นเต็มกำลัง

เขาจำกัดการทำงานของสติรวมไปถึงปิดการทำงานของจิตสัมผัส เพื่อถ่ายทอดพลังปราณทั้งหมดไปช่วยในการทำความเข้าใจเจตจำนงแห่งกระบี่ตรงหน้าเขาด้วย ซึ่งตอนนี้มันมีสภาพที่ไม่ต่างจากคมกระบี่ที่อัดแน่นด้วยความรู้ลึกลับจนแกร่งกล้าไปด้วยพลัง

ดังนั้นเมื่อเข้าสู่ห้วงการเรียนรู้ กาลเวลาก็หมุนผ่านอย่างรวดเร็ว

หนึ่งวันผ่านไป!

สามวันผ่านไป!

สิบวันผ่านไป!

ด้านนอกอนุสรณ์แห่งคมกระบี่นี้ เหล่าราชันย์เทพยุทธ์หลาย ๆ คนเริ่มที่จะแยกย้ายกันไปแล้ว พวกเขาตั้งใจจะใช้โอกาสช่วงที่เขตแดนลับแห่งนี้ยังเปิดอยู่เพื่อสำรวจโบราณสถานเผื่อว่าจะได้มาซึ่งสมบัติล้ำค่าหรือไม่ก็วัตถุดิบสำหรับการฝึกเพิ่มเติม

มีเพียงราชันย์เทพยุทธ์ดับดาราเท่านั้นที่ไม่ไปไหน

เขายืนอยู่ข้าง ๆ ฉู่โม่ว และคอยปกป้องเผื่อว่ามีภยันตรายใด ๆ ปรากฏขึ้นมา

เพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้จิตใจของฉู่โม่วยังคงอยู่ภายในอนุสรณ์แห่งคมกระบี่เบื้องหน้า และเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่ด้านนอก

หากว่ามีใครหรืออะไรคิดจะใช้โอกาสนี้ในการลอบโจมตีเขา ชายหนุ่มจะต้องพลาดท่าอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้เอง

เขาจึงยังอยู่ที่นี่เพื่อคอยปกป้องฉู่โม่วเอาไว้

แม้สถานที่แห่งนี้จะดูไม่อันตรายใด ๆ แต่เพราะมันเป็นเขตแดนลับ หลายสิ่งหลายอย่างย่อมไม่อาจจะคาดเดาได้ ฉู่โม่วในตอนนี้ถือเป็นดาวดวงใหม่แห่งมนุษยชาติ หากเกิดอะไรขึ้นกับเขา นั่นหมายถึงมนุษยชาติสูญเสียกำลังรบลงไปอย่างหนักหน่วงเลยทีเดียว

ฉู่โม่วไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่โลกภายนอกนี้

เพื่อการที่จะเรียนรู้เจตจำนงแห่งกระบี่ระลอกสุดท้ายนี้ เขาทุ่มพลังทั้งหมดเพื่อรับมือกับองค์ความรู้ที่เข้าใจได้ยาก ดังนั้นแล้วตลอดช่วงเวลานี้ เขาจึงจะไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างที่ด้านนอกมิตินี้

เขาในเวลานี้

กำลังนั่งขัดสมาธิหลังตรงอยู่เพียงคนเดียวที่ด้านหน้าอนุสรณ์แห่งคมกระบี่ โดยที่ทั้งร่างนั้นนิ่งไม่ขยับราวกับรูปปั้นหิน

ถึงแม้ว่าจะใช้ความพยายามอย่างมากแล้ว การเรียนรู้ก็ยังไม่จบไม่สิ้น

ในชั่วพริบตา

อีกสิบวันก็ผ่านไป!

ครึ่งเดือนผ่านไป!

ก้าวเข้าสู่หลักเดือน!

รอบ ๆ โบราณสถานแห่งนี้ ค่ายกลขนาดใหญ่ที่เคยนิ่งสงบได้เริ่มสั่นคลอนขึ้นมาแล้ว ซึ่งนี่หมายถึง… มันกำลังจะปิดตัวลง!

เหล่าราชันย์เทพยุทธ์ที่แยกย้ายกันไปตามล่าสมบัติจากทุกหนแห่งกลับมารวมตัวกันที่อนุสรณ์แห่งคมกระบี่อีกครั้ง

“ท่านราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ตื่นหรือยัง?”

ราชันย์เทพยุทธ์สุริยันสีชาดกลับมาและกล่าวถาม

“ยังเลยครับ”

ราชันย์เทพยุทธ์ดับดาราส่ายหน้า “ตั้งแต่ครั้งนั้น ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ก็อยู่ในสภาพนี้มาโดยตลอด ทั้งกลิ่นอายและพลังจิตวิญญาณของเขาถูกยับยั้งเอาไว้ราวกับเป็นเพียงก้อนหิน แต่ก็นั่นแหละนะ ถ้าเขาไม่หยุดการปลดปล่อยพลังจิตวิญญาณ มันอาจจะทำให้เขาสูญเสียอณูแห่งชีวิตไปมากแน่ ๆ!”

ได้ยินเช่นนั้น ราชันย์เทพยุทธ์สุริยันสีชาดก็อดที่จะขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ “โบราณสถานแห่งนี้เริ่มเกิดการแปรผันแล้ว บางทีมันอาจจะเสถียรอยู่เช่นนี้ได้มากสุดก็สามวัน พวกเราจะต้องออกไปก่อนให้ทันเวลา ไม่งั้นละก็ พวกเราจะติดอยู่ภายในนี้ตลอดไป!”

“ถึงแม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะถูกสำรวจไปเกือบจะหมดแล้ว และสิ่งที่เราได้มาก็มีเพียงสมบัติเล็กน้อยเท่านั้น เรายังพอสำรวจต่ออีกสักหน่อยได้ เพื่อหวังจะได้สิ่งที่อนุสรณ์แห่งคมกระบี่ซ่อนไว้ออกมา แต่นั่นน่ะ ถือเป็นระยะสุดท้ายแล้ว พวกเราต้องรีบออกก่อนจะไม่ได้ออกไปอีก!”

“เอาอย่างนี้…ถ้าหากภายในสามวันนี้ ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ยังไม่ตื่น เราต้องปลุกเขาแล้ว!”

ราชันย์เทพยุทธ์แสงบูรพาพูด

“พวกเราทำได้เพียงแค่นี้เท่านั้น”

ราชันย์เทพยุทธ์ดับดาราพยักหน้า

จากนั้น

เหล่าราชันย์เทพยุทธ์คนอื่น ๆ ก็เริ่มนั่งขัดสมาธิกัน บ้างก็เฝ้ามองไปยังค่ายกลรอบ ๆ สลับกับมองฉู่โม่วไปด้วย

หนึ่งวันผ่านไป!

สองวันผ่านไป!