บทที่ 38 กลืนกินพลังห้วงมิติ!

บทที่ 38 กลืนกินพลังห้วงมิติ!

ในทันทีที่พังพอนมายาตายลง วิกฤตที่ทีมเฉพาะกิจต้องพบเจอก็พลอยมลายหายไปด้วย

ทุกคนช่วยกันนำร่างของผู้เสียชีวิตที่สามารถเก็บกู้ได้ไปฝังไว้ด้วยกัน ในส่วนของผู้ที่ไม่เหลือร่างกายให้ฝัง พวกเขาจะทำป้ายหลุมฝังศพไว้ให้และดื่มไว้อาลัยแก่ความตายของพวกเขาอย่างสงบ หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็เตรียมตัวเดินทางกันต่อไป

ทางด้านศพของพังพอนมายา สิ่งนี้ตกเป็นของฉู่โม่วโดยปริยาย

อสูรร้ายตนนี้มีพลังแหวกมิติ ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉู่โม่วต้องการมาก ๆ

แต่เพราะเวลานี้ยังเป็นช่วงเวลาเดินทาง เขาจึงทำได้เพียงเก็บซากของมันไว้ก่อนเพื่อรอเวลาแยกย้ายไปพักผ่อน เขาถึงค่อยมากำจัดมันทีหลัง

ทีมเฉพาะกิจเคลื่อนทัพอีกครั้ง

บางทีอาจจะเป็นเพราะพวกเขาเพิ่งจะผ่านสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานกันมา มันเลยทำให้การเดินทางหลังจากนี้ ทุกคนค่อนข้างจะเงียบและระมัดระวังตัวกันมากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

โชคดีที่ตลอดการเดินทางที่เหลือนั้น พวกเขาไม่พบเจอกับอันตรายใด ๆ

เย็นวันนั้น

ก่อนที่ราตรีกาลจะเข้าครอบงำ ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงปลายทาง…

ฐานฉางเฟิง!

“พวกเรามาถึงกันแล้ว!”

วินาทีที่พวกเขาก้าวเข้ามาถึงตัวฐาน

ทุกคนรวมถึงฉู่โม่วด้วยก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“คุณเฉียน ในที่สุดพวกคุณก็มาถึงกันแล้ว!”

ตอนนั้นเอง หลังจากที่ยืนยันแล้วว่าผู้ที่มาถึงเป็นเฉียนหยวน ผู้ฝึกยุทธ์มากมายที่มารอด้านหน้าประตูฐานก็รีบเดินเข้ามาทักทายเขา

คนเหล่านี้คือพนักงานของหอการค้าหยกแก้วที่ประจำการอยู่ที่ฐานฉางเฟิงแห่งนี้

“โอ๊ะ ไอ้หลานชาย ไม่เจอกันไม่กี่ปี เดี๋ยวนี้กลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ไปแล้วเหรอ?”

เฉียนหยวนที่คุ้นเสียงจึงหันไปมองตาม ทันทีที่เห็นว่าผู้เดินนำเหล่าผู้ฝึกยุทธ์มาในครั้งนี้เป็นใคร ก็ดีใจจนออกนอกหน้าและกล่าวทักทายอย่างคิดถึง

“ผมแค่บังเอิญทลายขีดจำกัดได้น่ะครับ ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวผมจะกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้ในชีวิตนี้”

ผู้ฝึกยุทธ์ตระกูลซุนตัวน้อยพูดด้วยความถ่อมเนื้อถ่อมตน แต่ถึงอย่างนั้น ใบหน้าของเขาก็ไม่สามารถซ่อนความดีใจไว้ได้เช่นกัน

หลังจากกล่าวทักทายกันไปบ้างแล้ว ผู้ปลุกพลังอีกคนของสกุลซุนที่อยู่ในขั้นจอมยุทธ์ก็กล่าวถามขึ้นมา “พวกคุณเจออันตรายอะไรกันระหว่างเดินทางมาหรือเปล่าครับ?”

ได้ยินคำถามดังกล่าว เฉียนหยวนก็ถอนหายใจ “อย่าไปพูดถึงมันเลย พวกฉันเจอกับพังพอนมายาระหว่างทางด้วย มีพี่น้องหลายคนต้องตายเพราะมัน โชคดีที่รอดมาได้… ท่านซุน ถ้ายังไงช่วยพาพวกฉันไปยังที่พักที่จัดไว้ให้ทีนะ ฉันคิดว่าทุกคนน่าจะเหนื่อยจากการหนีไอ้พังพอนนั่นจนมาถึงที่นี่กันหมดแล้วล่ะ”

เฉียนหยวนเลี่ยงที่จะพูดเรื่องในอดีตทั้งหมด แถมยังรีบตัดบทสนทนาไม่ให้อีกฝ่ายขยายความต่อด้วย

ฉู่โม่วที่ยืนฟังอยู่ใกล้ ๆ ก็รู้ได้ทันทีเลยว่าเฉียนหยวนพยายามเก็บเรื่องของเขาเป็นความลับ

ตนเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลาง หากเรื่องที่สามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับ 3 ได้ แถมสัตว์อสูรตนนั้นยังเป็นพังพอนมายาที่มีพลังในการเปิดมิติอยู่ด้วยแพร่สะพัดออกไป แม้ว่ามันจะสามารถสร้างชื่อเสียงก็จริง แต่มันจะทำให้คนอื่นมองเขาด้วยความหวาดกลัวเช่นกัน

บางทีอาจทำให้ใครบางคนวางแผนลอบโจมตีฉู่โม่วเลยก็ได้ แม้ความเป็นไปได้จะน้อย แต่ไม่ให้มันเกิดเลยย่อมดีกว่า

เฉียนหยวนนั้นผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะตลอดช่วงชีวิต ดังนั้นย่อมต้องเข้าใจเรื่องนี้ดีอยู่แล้ว

ด้วยความช่วยเหลือแม้จะเล็กน้อยจากเฉียนหยวนนี้ มันทำให้ฉู่โม่วรู้สึกขอบจากใจจริง

พลันเมื่อจอมยุทธ์ตระกูลซุนได้ยินเช่นนั้น เขาเองก็ตกใจเช่นกัน

แต่เมื่อเห็นว่าเฉียนหยวนดูจะไม่อยากพูดถึงรายละเอียดเรื่องที่เกิดนัก เขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อและรีบหันไปพาคนเหล่านี้ไปยังที่พักที่หอการค้าหยกแก้วจัดเตรียมไว้ให้พักใหญ่ ๆ แล้วทันที

…

ในช่วงเย็นวันเดียวกัน หลังจากอาบน้ำอาบท่ากันเสร็จแล้ว ทุกคนก็มารวมตัวกันที่งานเลี้ยงที่ตระกูลซุนนจัดแจงไว้ให้

ณ โต๊ะในงานเลี้ยง ทุกคนต่างพากันดื่มสังสรรค์

ดื่มด่ำไปกับความสงบสุขที่หาได้ยากในช่วงเวลานี้

ฉู่โม่วเองก็ทานอาหารในงานอยู่เงียบ ๆ พักใหญ่ พอเขารู้สึกอิ่มก็พูดคุยกับคนอื่นสักหน่อย ก่อนแยกตัวกลับออกจากงานเลี้ยงไปก่อน

ในสายตาของซุนอู๋ชี่ ฉู่โม่วก็เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ทั่ว ๆ ไป ดังนั้นเข้าจึงไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

กลับมาถึงห้องของตน

ฉู่โม่วล้างหน้าล้างตาแล้วหยิบเอาร่างของพังพอนมายาออกมาจากถุงเก็บของ

สัตว์อสูรตนนี้มีพรสวรรค์ห้วงมิติ!

การพบกันเมื่อครั้งในป่า ความสามารถในการเข้าและออกมิติได้ดังใจนึกนั้นเป็นอะไรที่ทำให้พวกเขาตึงมือเวลาต่อสู้ด้วยมาก ๆ และในขณะเดียวกัน ความสามารถนี้ก็ทำให้ฉู่โม่วประทับใจมากด้วยเช่นกัน

หากไม่ใช่เพราะการเพิ่มความเร็วห้าเท่าควบคู่ไปกับความสามารถวิชากระบี่ที่มีอยู่ บางทีคนที่จะกลายเป็นศพอาจจะเป็นเขาแทนก็ได้

เผลอ ๆ ไม่เพียงแค่เขา แต่จะเป็นทีมเฉพาะกิจทั้งทีมเลย!

ดังนั้นไม่จำเป็นต้องสงสัย

พรสวรรค์นี่มันเลอค่าสุด ๆ!

ถ้าหากว่าสามารถกลืนกินพรสวรรค์นี้มาได้ ความแข็งแกร่งของเขาก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นไปอีกขั้น!

แล้วยิ่งคูลดาวน์ของระบบกลืนกินเพิ่งจะหมดลงไป ดังนั้นตอนนี้ถือเป็นโอกาสดีสำหรับเขาแล้วที่จะกลืนกินสิ่งนี้!

คิดได้ดังนั้น ฉู่โม่วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น

ปราศจากการลังเล เขายื่นมือออกไป สัมผัสลงบนร่างของพังพอนมายาเบา ๆ พร้อมกับสั่งการอยู่ภายในใจ

‘กลืนกิน!’

วินาทีต่อมา

แสงสีทองก็เปล่งออกมาจากฝ่ามือของเขา และเข้าไปห่อหุ้มร่างของสัตว์อสูรตรงหน้าไว้