บทที่ 387 เตรียมตัวให้พร้อม และ ภารกิจคือการหนีออกไปจากที่นี่!

บทที่ 387 เตรียมตัวให้พร้อม และ ภารกิจคือการหนีออกไปจากที่นี่!

มีเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นตามถนนและซอกซอย!

ผู้ปลุกพลังคนหนึ่งกรีดร้องและคำราม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและเหลือเชื่อ

นี่คือเสียงระฆังครั้งที่สิบแปด!

มันไม่เพียงแสดงถึงอันตรายภายในฐานจงไห่ แต่ยังแสดงให้เห็นว่าทั้งเผ่าพันธุ์มนุษย์ตกอยู่ระหว่างความเป็นความตายอีกด้วย!

เมื่อมันดังขึ้น

นั่นหมายความว่าพละกำลังของศัตรูนั้นเหนือกว่าที่จะจินตนาการได้ ทำให้สุดยอดฐานจงไห่ตกอยู่ในความสิ้นหวังและต้องประกาศสถานการณ์ที่ย่ำแย่ที่สุด

ไม่เช่นนั้น…

หากยังพอมีความหวังอยู่บ้างก็คงไม่มีเสียงระฆังครั้งที่สิบแปด!

แต่นั่นก็คือสิ่งที่เกิดขึ้น…

และทำให้มนุษย์ทั่วทั้งฐานสับสนอลหม่านไปหมด!

นี่มันอะไรกัน!?

สุดยอดฐานจงไห่ได้รับการคุ้มกันจากราชันย์เทพยุทธ์ระดับสูงสุด รวมไปถึงราชันย์เทพยุทธ์ระดับ 9 ดาว และผู้ปลุกพลังขั้นราชันย์เทพยุทธ์อีกจำนวนมาก!

นอกจากนี้…

ยังมีกำแพงเมืองอันแข็งแกร่งและค่ายกลที่ทรงพลังมากมาย รวมไปถึงผู้ปลุกพลังกว่าหลายล้านคน ไม่ว่าจะเป็นราชันย์ยุทธ์หรือนายพลเมือง แล้วฐานระดับสูงที่มีกองกำลังแข็งแกร่งเช่นนี้จะมาตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังได้อย่างไรกัน?

ศัตรูของพวกเราแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ?!

พวกเขาต่างก็คิดแล้วคิดอีก…

แต่เสียงระฆังครั้งที่สิบแปดก็เป็นข้อสรุปได้แล้วว่า

ฐานจะตกอยู่ในสภาวะสงครามเต็มรูปแบบในไม่ช้า และผู้ปลุกพลังทุกคนจะถูกเกณฑ์ตัวมาเข้าร่วมกองทัพ!

ใช่แล้ว…

ผู้คนมากมายละทิ้งงานในมือและมุ่งหน้ากลับไปที่บ้านทันที!

ผู้คนธรรมดากลับไปที่บ้าน กอดครอบครัวอันเป็นที่รักไว้แน่น และรอคอยการประกาศให้เข้าไปข้างในที่หลบภัย

ส่วนเหล่าผู้ปลุกพลัง…

พวกเขาต่างก็กลับไปที่บ้านเพื่อบอกลาพ่อแม่ ภรรยา สามี และลูก ๆ

ส่วนผู้ที่ไม่มีเพื่อนหรือครอบครัว หากไม่อยู่ที่บ้านคนเดียวหรือยังคงงุนงง ก็คงจะหวนนึกถึงอดีตอยู่ในตอนนี้…

นอกจากนี้

ผู้คนมากมายใช้โอกาสนี้นึกถึงสิ่งที่อยากพูดแต่ไม่กล้าพูด และสิ่งที่อยากทำแต่ไม่กล้าทำ

ด้วยความกลัวว่าหากไม่พูดหรือทำในตอนนี้ พวกเขาก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว

ใช่แล้ว…

ผู้ที่หลงรักใครต่างก็ใช้โอกาสนี้สารภาพรัก

หากมีความขัดแย้ง พวกเขาก็ใช้โอกาสนี้ในการจับมือและคืนดีกัน

มีเหล่าคู่รักมากมายที่กล่าวคำสาบานร่วมกันว่า หากรอดชีวิตไปได้ ทั้งสองจะแต่งงานกัน

แน่นอนว่า…

มีผู้คนที่ยอมแพ้กับชีวิตและกรีดร้องเสียงดังลั่นด้วยเช่นกัน

ความโกลาหลทั่วทั้งโลก!

ถูกเผยให้เห็นเมื่อเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย

ในไม่ช้า

ประกาศฉุกเฉินถูกกระจายข่าวออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

ผู้คนทั่วไปต่างก็ถูกพาตัวเข้าไปยังที่หลบภัยที่ใกล้ที่สุด

และเหล่าผู้ปลุกพลังก็เคลื่อนไหวในทันที

ส่วนตระกูลขนาดใหญ่ทั้งหลาย

ไม่ว่าจะเป็นผู้ปลุกพลังธรรมดาหรือราชันย์เทพยุทธ์ต่างก็ไปรวมตัวกันเพื่อรอคอยคำสั่งและภารกิจจากกองทัพ

ผู้ปลุกพลังนับไม่ถ้วนนำอาวุธและถุงเก็บของออกมาจากบ้านหลังจากที่ได้รับคำสั่ง พวกเขาก็กล่าวลาครอบครัวของตนทั้งน้ำตา และเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว!

เรือบิน ยานบิน และกระทั่งเรือรบมากมายถูกใช้งานเป็นยานพาหนะสงครามที่พาผู้ปลุกพลังและใช้บรรทุกวัสดุมากมาย

ในตอนนั้นเอง

ทั่วทั้งสุดยอดฐานจงไห่เกิดการเคลื่อนไหวขึ้น!

ผู้ปลุกพลังหลายล้านคนมุ่งหน้าไปที่กำแพงเพื่อรักษาการณ์!

ทรัพยากรมหาศาลถูกนำออกมากองรวมกันบนท้องถนน

ไม่มีผู้คนทั่วไปให้พบเห็น เหลืออยู่เพียงผู้ปลุกพลังหนุ่มสาวที่เพิ่งจะเริ่มฝึกฝนหรือผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งเดินไปเดินมาเท่านั้น

สีหน้าของพวกเขาต่างก็หวาดกลัวและวิตกกังวล

แต่…

เมื่อเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย กลับไม่มีใครหวาดกลัวแม้แต่น้อย

เพราะพวกเขามั่นใจเป็นอย่างมากว่า!

หากพวกเขาเองก็กลัวหัวหดไปด้วย ฐานแห่งนี้ก็จะหมดหวังอย่างแท้จริง และเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็จะถูกทำลาย!

ทั่วทั้งฐานและเผ่าพันธุ์กำลังแขวนอยู่ระหว่างความเป็นความตาย!

ในสถานการณ์เช่นนี้ ทุกคนต่างก็ปฏิบัติหน้าที่โดยไม่เกียจคร้านแม้แต่น้อย!

…

ที่หอคอยราชันย์เทพยุทธ์ ภายในจารึกหลอมวิญญาณร้อยเท่า

ฉู่โม่วยังคงแยกตัวฝึกฝนอยู่

แต่รัศมีที่ปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของเขาในตอนนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเก่ามาก

แค่พลังกัดกร่อนที่ถูกปลดปล่อยออกมาระหว่างฝึกฝนก็ทำให้อากาศโดยรอบฉีกขาดและพังทลายเล็กน้อยได้แล้ว

หากมีใครอยู่ที่นี่และได้เห็นภาพนี้เข้า

คงไม่มีใครสงสัยเลยว่า หากพลังในร่างกายนี้ถูกปลดปล่อยออกมา มันจะต้องเป็นพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุดอย่างแน่นอน!

หึ่ง!

อณูแห่งชีวิตยังคงก่อตัวเป็นทรงกรวยและหลั่งไหลเข้าไปในร่างกายของฉู่โม่วอย่างรวดเร็ว ทำให้พละกำลังของเขาพัฒนาสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แต่

ในตอนนั้นเอง

หง่างเหง่ง! หง่างเหง่ง! หง่างเหง่ง!

เสียงระฆังดังสนั่นเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งพื้นที่ครั้งแล้วครั้งเล่า

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่โม่วที่หลับตาฝึกฝนอยู่ก็ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ทำไมระฆังเมืองถึงลั่นเร็วแบบนี้ล่ะ?”

ฉู่โม่วพึมพำกับตัวเอง

เมื่อคิดได้ดังนั้น