บทที่ 397 ดึงเอาพรสวรรค์ทั้งหมดออกมา… เดิมพันด้วยทุกสิ่งที่มี!

บทที่ 397 ดึงเอาพรสวรรค์ทั้งหมดออกมา… เดิมพันด้วยทุกสิ่งที่มี!

ตู้ม!

คลื่นกระบี่สีดำยาวหลายร้อยเมตรพุ่งกระแทกกับเสาสายฟ้าของราชาอสูรท่ามกลางการจับจ้องของทุกคน จนปะทุระเบิดออกมาอย่างรุนแรงในทันใด

แรงระเบิดขึ้นสู่ท้องฟ้า ภายใต้ระดับความสูงหนึ่งหมื่นกิโลเมตร บริเวณทั้งหมดถูกพังทลายลงในพริบตา มิติปั่นป่วนจนสสารมืดไหลออกมาเป็นสายธาร และก่อตัวเป็นตาพายุแผ่กระจายไปรอบ ๆ ด้วยกลิ่นอายที่น่าพรั่นพรึง ทำให้ผู้คนต่างหวาดผวาใจสั่นไปตาม ๆ กัน

พายุห้วงมิติเช่นนี้ แม้จะเป็นร่างกายของราชันย์เทพยุทธ์ระดับ 9 ดาวมายืนอยู่บริเวณใกล้ ๆ ก็ยังต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือถูกหั่นร่างเป็นชิ้น ๆ ในเพียงชั่วอึดใจเดียว

ไม่เพียงเท่านั้น

ยังมีคลื่นกระแทกที่เกิดจากการระเบิด ซึ่งสามารถบดขยี้พวกเขาให้ละลายได้อย่างรวดเร็วราวกับน้ำแข็งหิมะ

แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงคลื่นกระแทกของการปะทะระหว่างทั้งสองเท่านั้น

มันเทียบไม่ได้กับใจกลางการต่อสู้ ณ ขณะนี้

เสาสายฟ้าขนาดใหญ่ทะลวงคลื่นกระบี่ของฉู่โม่วด้วยพลังที่ยังล้นเหลือมหาศาล และตรงดิ่งไปยังร่างของฉู่โม่ว

“หายตัว!”

ฉู่โม่วหลบฉากออกจากจุดเดิม เพื่อหลีกเลี่ยงเสาสายฟ้าที่อันตราย

ก่อนจะลอบมาปรากฏด้านหน้าของสัตว์อสูรจระเข้ยักษ์บรรพกาล แล้วพลิกกระบี่ยาวฟันลงมา

ตู้ม!

กระบี่ดาราทมิฬพลันหยุดนิ่งลงบนศีรษะของราชาอสูร แต่ไม่อาจสร้างบาดแผลใด ๆ ให้กับฝ่ายตรงข้ามได้

ทันใดนั้น

แรงสะท้อนกลับครั้งใหญ่พลันระเบิดออกมา ทำให้ทั่วร่างของฉู่โม่วสั่นสะท้าน จนแทบไม่สามารถกุมกระบี่ในมือไว้ได้ ก่อนจะถูกผลักกระเด็นออกไป

“เป็นพลังป้องกันที่แข็งแกร่งอะไรอย่างนี้!”

ฉู่โม่วตกตะลึง

ด้วยขุมกำลังของเขาตอนนี้ อาวุธที่ใช้เป็นถึงกระบี่ดาราทมิฬ ยุทธภัณฑ์วิญญาณระดับ 9 ด้านพรสวรรค์ในการใช้กระบี่ก็มาถึงระดับตะวัน มิหนำซ้ำ หลังจากกำหนดเส้นทางใหม่เป็นกระบี่เฉือนใจ จนรู้แจ้งวิถีแห่งกระบี่ถึง 30% และยังสำเร็จวิชากระตุ้นปราณกระบี่ ทำให้ปัจจุบันปราณกระบี่ของเขามาถึงจุดที่เฉียบคมน่ากลัวมาก

แต่ในขณะนี้

กลับไม่สามารถทำร้ายสัตว์อสูรจระเข้ยักษ์ให้บาดเจ็บได้แม้แต่น้อย มันน่าเหลือเชื่อมาก!

“เจ้ามนุษย์ตัวจ้อย ข้าผู้นี้มาถึงจุดสูงสุดของการวิวัฒนาการแล้ว!!”

“อีกทั้งยังเริ่มมีกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์บนร่างกาย นั่นหมายความว่าข้านำหน้าไปอีกขั้นแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่เจ้าจะเอาชนะข้าได้!”

ราชาอสูรหัวเราะอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเอ่ยว่า “ตายไปซะ!”

เมื่อสิ้นสุดเสียง

ร่างยักษ์พลันกระทืบเท้าอย่างทรงพลัง จนบังเกิดระเบิดสายฟ้าอย่างต่อเนื่อง และผลักดันกลิ่นอายที่รุนแรงออกมา

ช่วงเวลาต่อมา

ฉู่โม่วรู้สึกว่าทั่วร่างกำลังถูกฉุดรั้งด้วยอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น ราวกับตกอยู่ในบ่อโคลนตม ห้วงมิติโดยรอบนั้นดูพร่างพราวมากขึ้น และขัดขืนการกระทำอย่างช้า ๆ

“นี่คือ…แรงโน้มถ่วงงั้นเหรอ?”

ชายหนุ่มทำสีหน้าเคร่งขรึม

ในเวลานี้ จระเข้ยักษ์บรรพกาลพุ่งเข้ามาเหยียบร่างฉู่โม่วด้วยเท้าอันทรงพลัง

เท้านี้มีขนาดเพียงไม่กี่ร้อยเมตร แต่เมื่อตระหง่านอยู่เหนือศีรษะของฉู่โม่ว และถูกแรงกดดันบดทับไว้ มันทำให้ชายหนุ่มรู้สึกราวกับว่าท้องฟ้าทั้งหมดกำลังพังทลายลง และความหนักอึ้งมหาศาลกดลงมาบนร่างเขา ทำให้กระดูกลั่นดังกร๊อบ แทบจะพังทลายลง

“แกนี่น่ารำคาญชะมัด…ถอยไป!”

ฉู่โม่วกัดฟัน พร้อมโคจรพลังจนปั่นป่วนไปทั้งร่าง ด้วยพลังปราณ เลือดและอณูแห่งชีวิตสุดแสนจะบ้าคลั่ง ในที่สุดเท้านั้นก็ชะงักลงเล็กน้อย

เมื่อฉู่โม่วเห็นช่องว่างเช่นนั้น ก็หายตัวออกมาอย่างไม่ลังเล

ตู้ม!

ราชาอสูรเหยียบลงจุดที่ฉู่โม่วยืนอยู่เมื่อครู่ จนห้วงมิติพังทลายลงทันที คลื่นกระแทกนั้นระเบิดออกไปหลายพันกิโลเมตร

“พรสวรรค์ห้วงมิติงั้นเหรอ?”

ราชาอสูรมีสีหน้าผงะ มันมองไปที่ฉู่โม่วด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

เพราะตั้งแต่มันขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งเหล่าสัตว์อสูร มันก็ได้มีชีวิตอยู่มายาวนานตั้งแต่ยุคแรกเริ่ม ได้เห็นสัตว์อสูรมากมายที่มีพรสวรรค์ห้วงมิติ ดังนั้นมันจึงไม่สนใจมากนัก

“แม้เจ้าจะมีพรสวรรค์ห้วงมิติ แต่ชะตากรรมของเจ้าก็ถึงคราวต้องพบกับทางตัน มันจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้!”

ราชาอสูรคำราม

นี่ไม่ใช่เรื่องโป้ปด

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาของสัตว์อสูรจระเข้ยักษ์ มันเคยมีความขัดแย้งกับสัตว์อสูรบางตัวที่มีพรสวรรค์ห้วงมิติ แต่ก็ไม่เคยมีสักรายที่รอดจากเงื้อมมือของมันไปได้ ทั้งหมดถูกสังหาร

และในขณะนี้

โดยไม่รีรออีกต่อไป มันปะทุแสงสีทองออกมาทั่วร่าง ซึ่งเต็มไปด้วยรัศมีที่น่าพรั่นพรึงและลึกลับอย่างยิ่ง แผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณโดยรอบเป็นระยะทางกว่าหมื่นกิโลเมตรในชั่วพริบตา

เพียงอึดใจเดียว

ฉู่โม่วก็พบว่าห้วงมิติโดยรอบถูกหยุดนิ่ง ทำให้เขาไม่สามารถใช้การเคลื่อนย้ายมิติได้

แม้จะโคจรพลังปราณและเลือดจนเดือดพล่านเพียงใด มันก็ยังยากที่จะทำลายการปิดผนึกอันทรงพลังนี้ได้

“เจ้ามดปลวก เลิกต่อต้านซะ!”

“นี่คือพลังที่เกิดจากการผสมผสานระหว่างร่องรอยแห่งความศักดิ์สิทธิ์กับพรสวรรค์ของข้า ซึ่งสามารถปิดผนึกห้วงมิติได้ เจ้าเลิกพยายามได้แล้ว เพราะยังไงเสีย เจ้าก็ไม่อาจฝ่ามันออกไปได้หรอก!”

ราชาอสูรหัวเราะเย้ยหยัน

“ปิดผนึกห้วงมิติงั้นเหรอ?”

สีหน้าของฉู่โม่วกลายเป็นเคร่งขรึมทันที

สัตว์อสูรจระเข้ยักษ์ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวิถีแห่งการบ่มเพาะแล้ว

เพียงมันเหยียบออกไปครึ่งก้าว ก็สามารถเข้าสู่ขั้นเทียมเทพได้ ซึ่งมันเป็นอีกโลกหนึ่ง

โดยมีช่องว่างความแตกต่างระหว่างมันกับฉู่โม่ว

เดิมทีชายหนุ่มก็ยากที่จะประมือกับมันอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้พรสวรรค์ห้วงมิติกลับถูกปิดผนึกไปด้วย จึงส่งผลเสียอย่างมากต่อความแข็งแกร่งของเขา

“ดูเหมือนว่าถ้าฉันอยากตัดศีรษะของเทพเจ้าในวันนี้ คงต้องทุ่มหมดหน้าตัก โดยไม่สนว่าราคาที่ต้องจ่ายนั้นจะสูงเพียงใด เพื่อสำแดงพลังทั้งหมด!”

ฉู่โม่วตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

“เจ้ามนุษย์เอ๋ย จงปลาบปลื้มและยินดีต่อความตายของเจ้าซะ! มดก็ยังเป็นมดอยู่วันยังค่ำ มันถูกกำหนดไว้แต่แรกแล้ว ยังไงเสียเจ้าก็ไม่มีทางต่อกรกับพลังแห่งเทพเจ้าได้!”

พระสุรเสียงของราชาอสูรจระเข้ยักษ์ดังขึ้น มันช่างสง่างามและสูงส่งราวกับเป็นคำพิพากษาจากเหล่าเทพเจ้า

เพียงสิ้นประโยคนั้น

หางแห่งการลงทัณฑ์ถูกสะบัดหาร่างฉู่โม่ว ซึ่งประกอบไปด้วยพลังอันท่วมท้น

ด้วยการโจมตีที่เร็วอย่างยิ่งยวด อีกทั้งฉู่โม่วไม่สามารถใช้พรสวรรค์ห้วงมิติเพื่อเคลื่อนย้ายร่างได้ในตอนนี้ จึงไม่มีโอกาสที่จะหลบได้เลย!

“หน่วงกาลเวลา!”

ฉู่โม่วเปิดใช้งานพรสวรรค์ห้วงเวลาทันที และฝืนใช้การหน่วงกาลเวลาติดต่อกันถึงสิบห้าครั้ง คลื่นกาลเวลาที่มองไม่เห็นแผ่ออกไป และไหลผ่านร่างของสัตว์อสูรจระเข้ยักษ์อย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น ความเร็วของสัตว์อสูรจระเข้ยักษ์ก็ช้าลง 15 เท่า ภายใต้การจ้องมองของฉู่โม่ว กระทั่งความสามารถในการคิดของมันก็ช้าลงถึง 15 เท่าในขณะนี้ด้วยเช่นกัน

เมื่อเห็นโอกาส ฉู่โม่วพลันเปิดใช้งานพรสวรรค์ธาตุลม และใช้เคล็ดกระบวนท่าเคลื่อนไหวทันที เพื่อหลบเลี่ยงการลงทัณฑ์ครั้งนี้

“กระทั่งพรสวรรค์ห้วงเวลาเจ้าก็มีมันด้วยงั้นเรอะ?”

แม้ว่าสัตว์อสูรจระเข้ยักษ์จะมองไม่เห็นพลังของเวลา แต่ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันแปลกประหลาดขณะที่มันทำการโจมตี ซึ่งทำให้ความคิดของมันช้าลงจนเผลออุทานออกมา

พรสวรรค์ห้วงเวลา เป็นอะไรที่หายากมาก ยากเสียยิ่งกว่าพรสวรรค์ห้วงมิติ!

สัตว์อสูรหรือมนุษย์ผู้ใด อาจสามารถเชี่ยวชาญหนึ่งในสองพรสวรรค์นี้ได้ ก็นับว่าน่าทึ่งมากอยู่แล้ว แต่ฉู่โม่วกลับเชี่ยวชาญมันทั้งสองอย่าง

ตั้งแต่มันเกิดมา ก็ยังไม่เคยพานพบผู้ใดที่กระทำได้อย่างชายหนุ่มตรงหน้ามาก่อน แม้จะเป็นผู้ที่มีชีวิตอยู่มายาวนานจนแทบจะเป็นนิรันดร์ก็ตามที

“สะบั้น!”

สัตว์อสูรจระเข้ยักษ์ที่กำลังตกใจ พลันฟื้นสติกลับมา เมื่อเห็นฉู่โม่วทำการโจมตีพร้อมกระบี่อีกครั้ง

แสงกระบี่ตัดลงบนร่างของราชาอสูรอย่างแม่นยำ แต่ก็เป็นเพียงรอยถากสีขาวเล็ก ๆ บนหลัง ซึ่งไม่แม้แต่จะทะลุการป้องกันด้วยซ้ำ

“มนุษย์ตัวจ้อย อย่างที่ข้าเตือน พลังของเจ้าไม่มีวันทำลายการป้องกันของข้าได้หรอก ยอม…”

เมื่อเห็นฉู่โม่วไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ ราชาอสูรก็อดไม่ได้ที่จะโอ้อวด