ตอนที่ 411
บทที่ 411 ขงจื๊อสอนให้มีเมตตา เมิ่งจื๊อสอนให้มีความยุติธรรม พวกเรายอมเป็นคนโง่!
October 22, 2026
บทที่ 411 ขงจื๊อสอนให้มีเมตตา เมิ่งจื๊อสอนให้มีความยุติธรรม พวกเรายอมเป็นคนโง่!
ที่สุดยอดฐานจงไห่ ในสถาบันอันดับ 1
นักเรียนจำนวนมากยืนอยู่ตรงหน้าจัตุรัสด้วยความตื่นเต้นและต้องการท้าทาย
“ทำอะไรอยู่? ทุกคนทำอะไรอยู่? ถ้าไม่ไปเข้าห้องเรียนแล้วจะมาที่นี่ทำไม!”
เมื่อผู้อำนวยการได้ยินข่าว เขาก็รีบตรงเข้ามาห้ามปรามเหล่านักเรียนทันที
และพยายามให้พวกเขากลับไปเข้าห้องเรียน
“ผู้อำนวยการ! เผ่าพันธุ์มนุษย์กำลังเศร้าโศกและโกรธแค้น แล้วผู้ปลุกพลังอย่างพวกเราจะใจเย็นอยู่ได้ยังไงครับ?”
ผู้ปลุกพลังหนุ่มคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นนักเรียนตะโกนเสียงดังลั่น “ผมรอคำสั่งอยู่ ผมอยากไปเข้าร่วมกองทัพและสู้กับสัตว์อสูร!”
“ใช่! พวกเราอยากไปที่แนวป้องกันชายฝั่งและต่อสู้กับสัตว์อสูร!”
“ไปสร้างผลงานให้กับเผ่าพันธุ์มนุษย์และแก้แค้นให้ราชันย์เทพยุทธ์อสงไขยกัน!”
“ผู้อำนวยการตอบตกลงเถอะครับ!”
นักเรียนผู้ปลุกพลังหนุ่มคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง
“พวกเธอล้อเล่นกันอยู่รึไง!”
ผู้อำนวยการกล่าวเสียงดังสนั่น “แนวป้องกันชายฝั่งไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ และยังมีสัตว์อสูรอยู่นับไม่ถ้วน นายพลเมืองก็เหมือนกับมดตัวหนึ่ง และจ้าวยุทธ์ก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น แม้แต่ราชันย์เทพยุทธ์ก็ยังมีโอกาสชนะแค่นิดเดียว!”
“พวกเธอเป็นแค่ผู้ปลุกพลังและลูกศิษย์ตัวเล็กตัวน้อย จะไปได้ถึงไหนกันเชียว? รีบกลับไปเข้าห้องเรียนซะ ถ้าใครส่งเสียงอะไรอีกฉันจะทำให้เธอต้องเสียใจ!”
ท้ายที่สุด เสียงของผู้อำนวยการฟังดูดุดันยิ่งกว่าเก่า
เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการ นักเรียนมากมายก็ไม่พอใจ
“ถึงตอนนี้เราจะมีพละกำลังน้อย เราก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์นะครับ!”
“เมื่อเผชิญหน้ากับความไม่ยุติธรรม พวกเราก็มีหน้าที่ต้องจัดการ!”
“ใช่แล้ว! มันคือหน้าที่ของเรา!”
นักเรียนตะโกนเถียงคนแล้วคนเล่า
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของนักเรียนเหล่านี้ ผู้อำนวยการก็รู้สึกสิ้นหวังขึ้นมา
ในตอนนั้นเอง
ชายชราหลังงุ้มคนหนึ่งพลันเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา “ผู้อำนวยการสวี่ ฉันเองก็อยากลงสนามรบไปต่อสู้กับสัตว์อสูรด้วย!”
“ผู้อาวุโสเหลียง มาทำอะไรที่นี่ตอนนี้!”
เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา ผู้อำนวยการก็อุทานเสียงดังลั่นทันที
ผู้อาวุโสเหลียงคือผู้ที่ไม่มีใครรู้ชื่อเดิมมาก่อน
เขาเคยเป็นผู้ปลุกพลังที่ประจำการที่แนวป้องกันชายฝั่ง แต่หลังจากที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับสัตว์อสูร พื้นฐานของเขาก็ได้รับความเสียหายและไม่อาจพัฒนาต่อไปได้อีก เขากระทั่งเสียขาข้างหนึ่งไปตลอดกาล
เพราะเขาเป็นผู้ปลุกพลังขั้นจอมยุทธ์และมีประสบการณ์ต่อสู้มากมาย หลังจากที่ปลดเกษียณออกมาจากกองทัพ ก็มาที่สถาบันอันดับ 1 ของสุดยอดฐานจงไห่และกลายเป็นอาจารย์ที่คอยสอนความรู้และวรยุทธ์ให้กับนักเรียน
ในอดีต ผู้อาวุโสเหลียงจริงจังกับการสอนและเป็นคนเคร่งครัดมาก เขาจึงเป็นที่ไว้วางใจของผู้อำนวยการ
เขาคิดว่าผู้อาวุโสเป็นคนสุขุมมาตลอด แต่ใครจะรู้ว่าตอนนี้เขาจะออกมาต่อสู้ ไม่เห็นหรือไงว่าสถานการณ์น่าสิ้นหวังขนาดไหน?
ผู้อำนวยการแอบบ่นอยู่ในใจ
“ฉันขอโทษนะผู้อำนวยการ ฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันไม่ควรสร้างปัญหา!”
“แต่…”
ผู้อาวุโสเหลียงถอนหายใจ เขากล่าวด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวด “คุณก็รู้ว่าฉันเคยเป็นผู้ปลุกพลังที่ประจำการอยู่ที่แนวป้องกันชายฝั่ง ฉันเคยต่อสู้เคียงข้างกับสหายนับไม่ถ้วน แต่ตอนนี้พวกเขาตายไปหมดแล้ว ภายใต้การโจมตีของสัตว์อสูร ฉันเป็นคนเดียวที่รอดมาได้ด้วยลมหายใจสุดท้าย!”
“ในตอนแรก ฉันหมดกำลังใจและอยากจะให้ทุกอย่างจบลง แต่คุณ ผู้อำนวยการที่ให้โอกาสฉันได้เป็นอาจารย์มาสอนเด็กพวกนี้ ฉันเลยได้ใช้พลังงานที่เหลือสร้างประโยชน์ให้กับเผ่าพันธุ์มนุษย์!”
“แต่ผู้อำนวยการ ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังไม่สบายใจ… หลายปีมานี้ เวลาเที่ยงคืนฉันจะฝันถึงวันที่ต่อสู้เคียงข้างกับมิตรสหายที่แนวป้องกันชายฝั่ง รวมไปถึงมิตรสหายที่ต้องตายต่อหน้าฉันด้วย!”
“เสี่ยวโจว อาเหยียน กวงเชี่ยน… ภาพที่พวกเขาถูกสัตว์อสูรกินเข้าไปยังติดอยู่ตรงหน้าฉันตลอดเวลาและไม่เคยลืมเลือน!”
“ในตอนนั้น สัตว์อสูรบุกเข้ามาและพวกเขามาขัดขวางเอาไว้ ฉันถึงรอดชีวิตมาได้ แต่รอดมาแบบนี้ก็เหมือนการทรมานตลอดชีวิต ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนี้อีกต่อไปแล้ว!”
“ผู้อำนวยการ ในเมื่อตอนนี้ที่ฐานตัดสินใจว่าจะต่อสู้กับสัตว์อสูร ฉันก็รู้ว่าถึงเวลาที่จะต้องลุกขึ้นยืนแล้ว… ฉันควรจะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ!”
“เพราะฉะนั้น…”
เขาเดินกะเผลกไปหาผู้อำนวยการ หลังโค้งงอของเขาค่อย ๆ ตรงขึ้น ดวงตาพร่ามัวของเขาค่อย ๆ กระจ่างแจ้ง มุ่งมั่น และจริงจังยิ่งขึ้น “ผู้อำนวยการ ได้โปรดอนุญาตเถอะ!”
“ผู้อาวุโสเหลียง!”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ผู้อำนวยการสวี่ก็อ้าปากราวกับว่าจะพูดบางสิ่ง แต่แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
และในตอนนั้นเอง
นักเรียนที่เอ่ยปากขึ้นมาคนแรกก็ลุกขึ้นยืนในทันใด “ผู้อำนวยการ ผมรู้ว่านักเรียนกำลังทำให้คุณรู้สึกอับอายและปวดหัว! แต่พวกเราเป็นนักเรียนก็จริง แต่ก็เป็นส่วนหนึ่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์ด้วย!”