บทที่ 423 ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป …ฆ่าทิ้งให้หมด!

บทที่ 423 ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป …ฆ่าทิ้งให้หมด!

ชิ้ง!

ขณะที่ราชาอสูรทั้งสามตนกำลังตกอยู่ในภวังค์ของความหวาดกลัว

ฉู่โม่วได้ยิงลำแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนใส่ราชาอสูรแมงกระพรุน ก่อนจะตามด้วยการฟาดฟันกระบี่ทมิฬเข้าใส่ร่างเนื้อของพวกมันทีละตน ๆ เพื่อสร้างความเสียหายให้สูงที่สุดในการโจมตีแต่ละครั้ง

ซู่ม!

ด้วยการฟาดฟันเพียงครั้งเดียว คลื่นลำแสงกระบี่ที่มีความยาวขนาดผ่าแผ่นฟ้าได้ก็ปรากฏออกมาอีกครั้ง

เหล่าราชาอสูรที่ได้สติกลับมารีบกระตุ้นพลังเพื่อสร้างเกราะป้องกันทันที

“หน่วงกาลเวลา!”

“สกัดห้วงมิติ!”

“พลังแห่งแรงโน้มถ่วง!”

พรสวรรค์ทั้งสามถูกใช้งานพร้อมกัน มันทำให้ร่างของราชาอสูรทั้งสามถูกพันธนาการไปตาม ๆ กันด้วย

ก่อนหน้านี้มันเป็นเรื่องที่ยากนิดหน่อยที่ต้องพันธนาการราชาอสูรถึงสี่ตนพร้อมกัน แต่ตอนนี้เหลือเพียงแค่สามเท่านั้น มันจึงทำให้พลังของพรสวรรค์เหล่านี้กลับขึ้นมาอยู่ในระดับสูงอีกครั้ง รวมถึงเวลาที่กว่าพลังจะอ่อนแรงลงก็ยืดยาวขึ้นด้วย

ด้วยจังหวะนี้

ฉู่โม่วเทเลพอร์ตเข้าไปและฟาดฟันราชาอสูรที่รูปร่างเหมือนกุ้งล็อบสเตอร์ในชั่วพริบตา

ครืน!

เพียงการฟันด้วยกระบี่เดียว ก้ามขนาดใหญ่ของราชาอสูรล็อบสเตอร์ก็ขาดกระเด็นอย่างง่ายดาย

ในยามที่พวกมันทั้งสามตนหลุดจากการจองจำ มันก็เริ่มที่จะสู้ต่อทันที

ทว่ามันช้ากว่าการเทเลพอร์ตของฉู่โม่ว

การที่ต้องเจอกับการเทเลพอร์ตไปมาของเขา ผนวกกับพรสวรรค์มากมาย ทำให้ราชาอสูรทั้งสามตนไม่สามารถตามตัวฉู่โม่วได้ทัน เขาเปรียบเสมือนฝันร้ายที่คอยเข้าโจมตีด้วยวิธีต่าง ๆ ที่ยากจะรับมือ

ไม่นานนัก

ผ่านไปไม่กี่นาที

ทั่วทั้งร่างของอสูรล็อบสเตอร์ก็เต็มไปด้วยบาดแผลมากมาย ความแข็งแกร่งของมันลดลงไปแบบสุด ๆ

ชิ้ง!

สีหน้าของฉู่โม่วเยือกเย็น เลือดลมของเขาไหลเวียนประดุจแมกมาขณะพุ่งเข้าหาราชาอสูรล็อบสเตอร์

ราชาอสูรทั้งสองตนที่เหลือพยายามจะช่วยหยุดแล้ว ทว่าด้วยพลังของการหน่วงกาลเวลาและสกัดห้วงมิติ พวกมันทำได้แค่ดูฉู่โม่วฟาดกระบี่ใส่ราชาอสูรล็อบสเตอร์อย่างต่อเนื่องเท่านั้น

ครืน!

ควบคู่ไปด้วยเสียงพื้นดินสั่นสะเทือน กระบี่สะบั้นสะเทือนสวรรค์ก็ปลดปล่อยพลังอันเปี่ยมล้นออกมาขณะที่มันผ่าร่างของราชาอสูรล็อบสเตอร์ไป

ในทันที

อวัยวะภายในของมันก็ถูกทำลายโดยคลื่นกระบี่อันรุนแรงนั้นจนพังทลายไปตาม ๆ กัน

ราชาอสูรอ้าปากราวกับจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้

และในตอนนั้น ฉู่โม่วก็กลับมาโจมตีด้วยการฟาดฟันใส่มันอีกครั้งและสามารถเด็ดหัวราชาอสูรล็อบสเตอร์ได้สำเร็จ

ร่างที่ถูกจับแยกออกจากหัวไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใด ๆ และแน่นิ่งไปในที่สุด

เห็นฉู่โม่วสามารถกำจัดราชาอสูรถึงสองตนได้ในเวลาใกล้ ๆ กัน แววตาของราชาอสูรที่ยังเหลือก็แสดงความหมดหวังออกมาอย่างอดไม่ได้

สิ่งนี้ไม่ต่างอะไรกับเชือดไก่ให้ลิงดู

ทั้ง ๆ ที่แต่เดิมแล้วพวกมันเป็นถึงราชาอสูรระดับเดียวกันที่มีมากถึงห้าตน ทว่าในท้ายสุดกลับไม่มีใครช่วยใครได้เลย ราชาอสูรเริ่มล้มตายจนกระทั่งตอนนี้เหลือเพียงสองตนเท่านั้น

“ฆ่ามัน!”

“ฆ่าเจ้ามนุษย์นี่ซะ!”

“ต่อให้จะต้องตาย ก็จะต้องฆ่ามันให้ได้!”

นอกจากราชาอสูรแมงกระพรุนที่ยังตกอยู่ในภวังค์ของแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน ทำให้สัตว์อสูรทั้งสองตนที่เหลือได้แต่มองหน้ากันเองแล้วตัดสินใจที่จะเข้าโจมตีฉู่โม่ว

เสียงที่แผดออกมาด้วยความโกรธนั้น เปี่ยมไปด้วยแรงอาฆาต

ณ จุดนั้น

พวกมันรู้ดีว่าต่อให้รวมพลังกันทั้งหมด มันก็ไม่ใช่ศัตรูของฉู่โม่ว หรือต่อให้พยายามจะหนี ก็อาจจะยากเกินไป ดังนั้นแล้วทางออกจึงเหลือทางเดียว นั่นคือสู้กับมนุษย์ประหลาดคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอดไป

ในกรณีที่ไม่มีใครรอดไป อย่างน้อยพวกมันก็จะได้ตายอย่างสมเกียรติ โดยไม่ต้องถูกใครเย้ยหยันในภายหลัง

ในฐานะที่เป็นราชาอสูร เกียรติยศนั้นถือว่าเป็นสิ่งสำคัญ

ดังนั้นตอนนี้

ราชาอสูรทั้งสองตนจึงเข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งเพื่อรับมือกับฉู่โม่ว

อย่างไรก็ตาม

ไม่ว่าทั้งสองจะดิ้นรนสักเพียงใด ในสายตาของฉู่โม่ว พวกมันก็ได้ตายไปแล้ว