บทที่ 433 แสงลึกลับส่องประกาย และ เสียงที่เหมือนกับสะท้อนไปทั่วทั้งจักรวาล!

บทที่ 433 แสงลึกลับส่องประกาย และ เสียงที่เหมือนกับสะท้อนไปทั่วทั้งจักรวาล!

“ยอมแพ้ซะ!”

“ถึงแม้ว่าเจ้าจะมีพรสวรรค์ธาตุไม้ แต่ด้วยขั้นนี้ เจ้าไม่มีทางสู้ข้าได้อย่างแน่นอน!”

“ไม่ใช่ว่าพรสวรรค์ของเจ้าไม่แก่กล้า แต่ความห่างชั้นระหว่างมนุษย์และเทพเจ้ามันมีมากเกินไป! เพียงแค่พรสวรรค์ยังไม่อาจจะทดแทนสิ่งนี้ได้!”

เมื่อหันกลับไปมองฉู่โม่วที่ลุกขึ้นมาอีกครั้ง บรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำก็ส่ายหน้าแล้วพูด

ถึงอย่างนั้น ฉู่โม่วก็ยังไม่สนใจ

ด้วยความที่เลือดขึ้นหน้าไปแล้ว เขายกกระบี่ทมิฬขึ้นสูงและฟาดฟันออกไป

คมกระบี่ที่น่ากลัวปรากฏออกมาอีกครั้ง ด้วยพลังที่น่าเกรงขามของมันนี้ แม้จะเป็นครั้งที่สอง มันก็ยังรุนแรงราวกับจะผ่าฟ้าแยกปฐพีได้เช่นเดิม

ในขณะเดียวกัน

ฉู่โม่วก็สั่งใช้งานแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนไว้ก่อนจะพุ่งเข้าถึงตัวด้วย กงล้อทองคำปฐมวิญญาณที่แปรสภาพเป็นแสงศักดิ์สิทธิ์ ทลายห้วงมิติที่ขวางกั้นและเข้าไปโจมตีห้วงจิตของบรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำทันที

อย่างไรก็ตาม

สิ่งที่ฉู่โม่วไม่คาดคิดคือ ร่างของชายชรานั้นเพียงแค่แกว่งไปมาเล็กน้อยเท่านั้น เจ้าตัวส่ายหน้าก่อนจะกลับเป็นปกติ

“นี่เจ้า โจมตีเข้ามาที่จิตวิญญาณของข้าได้ด้วยหรือนี่?”

เขาตระหนักได้และพูดด้วยรอยยิ้ม “การโจมตีประเภทนี้ถือว่าน่าประทับใจยิ่งนัก ไม่เพียงแต่จะทำให้จิตวิญญาณของผู้ที่โดนเสียหาย แต่ยังสร้างความเสียหายให้กับกายเนื้อจากภายในได้ด้วย…แต่น่าเสียดาย พลังศักดิ์สิทธิ์ที่ปกป้องจิตวิญญาณของข้านั้น มันทำให้แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนของเจ้า ส่งผลต่อข้าเพียงเล็กน้อย!”

“หมายความว่า แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนใช้ไม่ได้ผลกับเจ้านี่งั้นเหรอ!?”

ฉู่โม่วขมวดคิ้ว

ตั้งแต่ที่เขาเรียนรู้แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนมา นอกจากเผชิญหน้ากับหุ่นเชิดไร้สติแล้ว แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนก็ใช้ได้กับทุกเป้าหมายมาโดยตลอดไม่ว่าคนคนนั้นจะอดทนได้มากขนาดไหน ยามที่โดนซ้ำ ๆ ก็ยังต้องมีเจ็บปวดกันบ้าง

ทว่ากับสถานการณ์ตรงหน้านี้ บรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำกลับดูไม่เป็นอะไรเลย!

สมแล้วที่เป็นขั้นเทียมเทพ แตกต่างกับผู้ปลุกพลังทั่ว ๆ ไปยิ่งนัก!

ตู้ม!

ขณะที่ฉู่โม่วกำลังครุ่นคิด บรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำก็ใช้ฝ่ามือผ่าทลายคมกระบี่ของฉู่โม่วได้อย่างง่ายดาย ราวกับเป็นเพียงแสงบาง ๆ

“ข้าบอกแล้วไงว่าวิธีของเจ้ามันใช้กับข้าไม่ได้ผล!”

คำพูดนั้นเยือกเย็นและเปี่ยมไปด้วยความไม่แยแส ราวกับว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น

อันที่จริง ฉู่โม่วสามารถหนีจากจุดนี้ไปเลยก็ได้ โดยที่ไม่จำเป็นต้องต่อสู้

ไพ่ตายในมือเขาหลายใบกลายเป็นเพียงสิ่งที่ไร้ประโยชน์แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีอะไรให้ทดลอง เหตุผลเดียวที่ทำให้เขายังคงสู้กับบรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำนี้อยู่นั้น ก็เพราะเขาอยากจะทดสอบพลังที่แท้จริงและอัตลักษณ์ของขั้นเทียมเทพ

ดังนั้นตอนนี้

เขาจึงไม่ได้พูดตอบอะไร เพียงแค่ทำการเดินลมปราณใหม่อย่างไม่ลังเลเท่านั้น

“มิติขวางกั้น!”

ฉู่โม่วรีบกระตุ้นพรสวรรค์ใหม่ และในยามที่มิติขวางกั้นถูกเปิดใช้งาน อากาศบริเวณรอบ ๆ ตัวก็หนักอึ้งขึ้นมาและพยายามจะกดข่มการเคลื่อนไหวไม่ให้ชายชราสามารถขยับตัวได้สะดวก

กึก กึก!

แรงกดดันของห้วงมิติยังคงรุกล้ำเป้าหมายต่อไป และเป้าหมายก็คือ ชายชรา

“นี่มัน… พรสวรรค์ห้วงมิติจริง ๆ สินะ!”

ชายชราแสดงท่าทีประหลาดใจอยู่ลึก ๆ แต่ก็ไม่ได้ถึงกับตกตะลึง เขามองเห็นร่างกายของตนสั่นเทาเพียงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวเขากำลังหนักอึ้ง มิติกำลังพยายามลดความสามารถในการเคลื่อนไหวของขั้นเทียมเทพคนนี้!

เห็นเช่นนั้นแล้ว ฉู่โม่วก็รีบใช้พลังห้วงเวลาต่อทันที

“หน่วงกาลเวลา!”

เวลาที่ถูกหน่วงขึ้น 15 เท่า ณ จุดที่ชายชราอยู่ ด้วยการเปลี่ยนผันของกาลเวลาเช่นนี้ ความเร็วในการคิด ตอบสนอง หรือการเคลื่อนไหวของเจ้าตัวก็ลดลงไปอย่างรวดเร็วด้วย

พร้อมกันนั้นเอง

พรสวรรค์แรงโน้มถ่วงถูกใช้งานตามมาติด ๆ

ในพริบตา

พรสวรรค์ระดับหายากก็เรียงหน้ากันออกมา แรงกดดันอันมหาศาลกดทับลงไปบนร่างของชายชรา ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาหยุดนิ่งไป

แต่เช่นเดียวกัน ในชั่วพริบตา แรงกดดันนั้นก็พลันแตกสลายไปด้วย

เกือบจะจังหวะเดียวกัน

คมกระบี่ครั้งใหม่ก็ปรากฏขึ้นและพุ่งเข้าใส่บรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำต่อในทันที

เพราะพลังของพรสวรรค์ทั้งสาม มันเลยทำให้ชายชราไม่สามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของคมกระบี่ระลอกที่สองนี้ได้ ดังนั้นในครั้งนี้ การโจมตีจึงเข้าถึงตัวอีกฝ่ายได้โดยไม่ถูกขัดขวางไว้

ทว่า…

ผลลัพธ์นั้นกลับไม่ใช่สิ่งที่ฉู่โม่วคาดคิดไว้เลย

พลังของคมกระบี่ที่เข้าปะทะร่างชายชรานั้น สร้างรอยแผลขนาดเล็กไว้เพียงเท่านั้น และเพียงชั่วพริบตา แผลนั้นก็หายสนิท นั่นหมายความว่า กระบวนท่าอันน่าภาคภูมิใจของฉู่โม่วนั้น ไม่สามารถทำให้คู่ต่อสู้ในครั้งนี้หลั่งเลือดแม้แต่หยดเดียวเลยด้วยซ้ำ!

‘พลังป้องกันอะไรกันน่ะ…’

เขาแอบตกตะลึงในใจ

ณ เวลานี้ เต๋าแห่งกระบี่ของฉู่โม่วยังคงแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ควบคู่ไปกับปราณแห่งกระบี่ที่ยังคงสูงขึ้นไม่หยุด ประกอบกับการกระบวนท่าที่ใช้ปราณดาบเข้าปะทะ และเสริมความคมด้วยพลังของธาตุเหล็ก แม้แต่อสูรระดับราชาอสูรยังถูกตัดขาดในคราเดียว หรือไม่ก็เกิดบาดแผลขนาดใหญ่ขึ้นมาชัดเจน

ในขณะที่พลังป้องกันทางกายภาพของผู้ปลุกพลังน่าจะน้อยกว่าสัตว์อสูรแท้ ๆ

แต่บรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำนี้กลับสามารถปัดป้องพลังทำลายอันมหาศาลของกระบวนท่านี้ได้ เพียงแค่ใช้ร่างกายตนเองรับการโจมตี ไม่ได้ยกโล่หรือสิ่งใดมาป้องกันแต่อย่างใด ดังนั้นมันแสดงให้เห็นว่า พลังป้องกันทางกายภาพของคนคนนี้สูงเกินกว่าที่คาดไว้มาก!

“พรสวรรค์ธาตุไม้”

“วิชากระบี่”

“พรสวรรค์ธาตุเหล็ก”

“พรสวรรค์ธาตุสายฟ้า”

“พรสวรรค์ธาตุไฟ”

“พรสวรรค์แรงโน้มถ่วง”

“นอกจากนี้ก็ยังมีพรสวรรค์ระดับสุดยอดอย่างห้วงเวลาและห้วงมิติอีกด้วย ทั้งหมดในร่างคนคนเดียว… ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าข้าช่างอิจฉาพลังในตัวเจ้าเสียเหลือเกิน!”

“หากข้าสามารถมีร่างกายที่เปี่ยมด้วยพรสวรรค์มากมายเช่นเจ้า ข้าจะต้องได้รับโอกาสครั้งใหญ่ในชีวิต ที่จะทลายขีดจำกัดของขั้นเทียมเทพได้แน่ ๆ อนาคตในหนทางผู้ปลุกพลังของข้า จะต้องไปได้อีกยาวไกล!”

ระหว่างที่ฉู่โม่วกำลังตกตะลึง ชายชราก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเขาและเปิดปากพูดชื่นชมพรสวรรค์ในตัวฉู่โม่วไปด้วย

“แต่น่าเสียดาย”

พูดเช่นนั้น เจ้าตัวก็ถอนหายใจ “ที่เจ้าไม่มีพรสวรรค์ที่จะสามารถเอาชนะข้าได้!”

ด้วยพรสวรรค์ที่มากมายนี้ มันแน่นอนอยู่แล้วว่าร่างกายของฉู่โม่วถือเป็นร่างกายที่น่ากลัวที่สุดในโลก หากใครก็ตามที่ได้ร่างกายเช่นนี้ไปครอง พวกเขาจะมีอนาคตที่ก้าวไกล ไม่มีปัญหาใด ๆ ที่จะใช้ชีวิตที่สองเลย

ในแววตาของชายชรามีความเศร้าฝังลึกอยู่ มีแม้แต่ความเสียดายภายในจิตใจ เขาไม่กล้าลงมือฆ่าฉู่โม่วเพราะความวิเศษนี้

ทว่าไม่นานนัก