บทที่ 45 การรวมตัว

บทที่ 45 การรวมตัว

เขายังคงเดินหน้าไปตามเส้นทางที่สัญญาณปรากฏ

ผ่านไปแล้วครึ่งทาง

ระหว่างทาง ฉู่โม่วพบกับของดีอยู่บ้าง แน่นอนว่าเขาไม่ลืมเก็บพวกมันมาด้วย

นี่เพิ่งผ่านไปเพียงชั่วโมงเดียวเท่านั้นนับแต่ที่เข้ามาในเขตแดนลับ ฉู่โม่วรวบรวมหญ้าวิญญาณลมได้มากจนพอใจแล้ว จากเดิมที่เขาเคยตื่นตาประหลาดใจ แต่บัดนี้เหลือเพียงความเฉยเมยเท่านั้น

ครั้นเมื่อย่อลงต่อหน้าโสมแปดร้อยปี เขาค่อย ๆ ถอนมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

ชายหนุ่มปัดเศษดินเศษตะกอนบนรากด้วยความเบามือ จากนั้นจึงหยิบเอากล่องหยกออกจากถุงเก็บของแล้วใช้มันเป็นภาชนะบรรจุพืชพรรณที่แผ่หน่อและรากหนาแน่น

เมื่อเสร็จแล้วก็ถึงเวลาลุยต่อ

โดยไม่มีใครคาดคิด จู่ ๆ เขาจะเปลี่ยนท่าทีและหันเหความสนใจไปยังสถานที่หนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก

ฝูงหมาป่านับสิบเข้ามารายล้อมเขา พวกมันมีรูปร่างใหญ่โตพร้อมกับรอยยิ้มแสยะจนเห็นเขี้ยววาววับ

แต่ละตัวล้วนส่งกลิ่นอายดุร้าย ดวงตาสีเขียวของมันเป็นประกายขณะจ้องมองยังฉู่โม่วอย่างหิวกระหาย

“นี่มันสัตว์อสูรระดับ 2!”

“หมาป่าหลังคราม!”

แววตาของฉู่โม่วมืดหม่นลง ฝ่ามือข้างหนึ่งกระชับกระบี่

เฉียดฉิวชะมัด

กรร! กรร!

หมาป่าอสูรเหล่านั้นต่างกระโจนตัวเข้ามา หมายจะล้อมฉู่โม่วทุกทิศทาง!

ทันใดนั้นเอง…

ชิ้ง!

กระบี่ถูกดึงออกจากฝักอย่างรวดเร็ว

ฉู่โม่วเปรยสายตาคมกริบไปมอง ตอนนี้ร่างกายของเขาไม่ต่างจากสายฟ้าแรงสูง เขาเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของบรรดาสัตว์อสูรพวกนั้นในเพียงพริบตา ก่อนจะเหวี่ยงคมกระบี่ไปยังร่างที่ปกคลุมด้วยขนหนา จนเลือดแดงฉานสาดกระเซ็น

ลำแสงกระบี่เย็นเยียบพุ่งผ่านผืนฟ้า

กึก! กึก!

ฉู่โม่วค่อย ๆ ดึงกระบี่กลับ

กลุ่มของอสูรหมาป่าตรงหน้าหยุดการเคลื่อนไหว ก่อนที่ร่างสัตว์หน้าขนขนาดใหญ่จะแยกเป็นสองท่อนและร่วงลงกับพื้น

เมื่อแน่ใจว่าพวกมันตายหมดแล้ว เขาก็เดินข้ามซากศพนั้นเพื่อไปยังที่หมาย

หนึ่งชั่วโมงถัดมา

ในที่สุด เขาก็มาถึงจุดนัดพบ

ที่นั่นเต็มไปด้วยผู้ฝึกยุทธ์ราวสิบคน แม้แต่หมัวซานซานก็อยู่ท่ามกลางผู้คน

ทว่าตอนนี้พวกเขากำลังประสบปัญหาบางอย่าง

สัตว์อสูรนับร้อยกำลังรุมล้อมพวกเขาจนเกิดการต่อสู้ตะลุมบอน!

ถึงพวกมันจะเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับ 2 แต่ด้วยจำนวนที่มากกว่าก็สร้างลำบากไม่น้อย

อีกอย่าง แม้ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งและเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูง แต่ก็มีกันอยู่เพียงไม่กี่สิบคน แต่ด้วยความร่วมแรงร่วมใจ พวกเขาสามารถจัดการกับสัตว์อสูรไปได้นับสิบตัวในเวลาอันสั้น

แต่แล้ว… พวกสัตว์อสูรจำนวนมากก็พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง

นั่นทำให้พวกเขาสูญเสียการควบคุมชั่วขณะ และมีบางส่วนได้รับบาดเจ็บ

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มเลวร้ายลง ฉู่โม่วจึงตัดสินใจปรากฏตัว!

ปลดปล่อยพลังธาตุลม!

ร่างของเขาพุ่งทะยานฝ่าฝูงสัตว์อสูรเข้าไปในวงล้อมด้วยความเร็วปานพายุ!

“กระบี่วายุอสนีบาต!”

มันรวดเร็วและทรงพลังกว่ากระบี่ทั่วไป รวดเร็วดั่งพายุ พรายแพรวเหมือนฝนกระหน่ำกลางมรสุม!

คมกระบี่วาวเปล่งประกายไปทั้งผืนฟ้า

กระบวนท่าการโจมตีดังกล่าวดึงดูดความสนใจจากสายตาทุกคู่ที่จับจ้อง

“นั่นคุณฉู่โม่วนี่!”

หมัวซานซานอุทานลั่นด้วยความตกใจ “ทุกคนคุณฉู่โม่วมาช่วยเราแล้ว! แข็งใจไว้ก่อนนะ!”