บทที่ 467 มังกรทมิฬประดิษฐ์ เทพแห่งความพรั่นพรึง!

บทที่ 467 มังกรทมิฬประดิษฐ์ เทพแห่งความพรั่นพรึง!

สิ้นคำพูดของกวนหนิงหนิง เสียงเฮของฝูงชนก็ดังอื้ออึง พวกเขาลงมายังพื้นดินเบื้องล่างโดยไม่รอคำสั่ง

“แรงเหนี่ยวนำมาจากทางทิศตะวันออก แต่ก็อ่อนแรงมาก บางทีมันคงอยู่ห่างไปจากเรา!”

กวนหนิงหนิงคิดบางอย่างขึ้นมาได้

“งั้นจะรออะไรล่ะ รีบไปกันเถอะ!” ซูเจาเจาพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี

ผู้เป็นเพื่อนพยักหน้ารับ แล้วจึงนำทุกคนไปทางตะวันออก

แม้ว่าทุกคนจะมีความสุดที่พบกับสถานที่ลึกลับ แต่พวกเขาก็ไม่คิดหลงละเลิง หากยังคงไว้ซึ่งความไม่ประมาท และเหาะไปด้วยความเร็วปานกลาง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

พวกเขาบินมาไกลเกือบแสนกิโลเมตรแล้ว เสียงของกวนหนิงหนิงจึงพูดขึ้น “แรงเหนี่ยวนำรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แสดงว่าสถานที่ลึกลับน่าจะอยู่ไม่ห่างจากเรามากนัก… ทุกคนกระจายตัวค้นหาอย่างระมัดระวังในรัศมีร้อยกิโลเมตรนี้!”

“รับทราบ!”

ผู้ใต้บังคับบัญชารับคำสั่ง พวกเขาจับคู่กันและเริ่มค้นหาทั่วพื้นที่

อย่างไรก็ตาม

ทันใดนั้น

ตู้มมม!

พลันเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นไหว อณูแห่งความมืดที่ลอยอยู่กลางอากาศก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่ เคลื่อนที่หมุนวนไปแต่ละทิศทางด้วยความเร็ว

มันขยายตัวอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย ในไม่ช้าก็กลายเป็นคลื่นลมที่มีรัศมีกระจายไปหลายร้อยกิโลเมตร ส่งกระแสพลังแผ่ไปไกลหลายพันกิโลเมตร

“นั่นมัน…”

“ลางไม่ดีแล้ว มันเป็นมังกรทมิฬประดิษฐ์ มาจัดการให้จบ ๆ เถอะ!”

สีหน้าของกวนหนิงหนิงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

ผู้ปลุกพลังที่เหาะออกไปตอบสนองต่อสถานการณ์อย่างรวดเร็ว พวกเขากลับมารวมตัวกันโดยแทบจะทันที แต่กระนั้นก็ยังช้าเกินไป!

“กรร!!!”

เสียงคำรามของมังกรกึกก้องไปทั่งแผ่นปฐพี ก่อตัวเป็นระลอกคลื่นกระจายออกไปในอากาศทั่วทิศทางอย่างไร้ขอบเขต ทุกแห่งหนที่มันเคลื่อนผ่าน ล้วนปราบปรามบรรดาผู้ปลุกพลังให้ขยับไม่ได้ ตัวของพวกเขาแข็งค้างอยู่กับที่

ในส่วนของฉู่โม่วนั้น

ทันทีที่เขาได้ยินเสียงมังกรคำราม ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึง ‘เสียงกึกก้อง’ ที่ดังอยู่ภายในหัว ทำให้เขารู้สึกเหมือนว่ามีใครบางคนกระแทกศีรษะนั้นด้วยวัตถุบางอย่าง ชวนให้วิงเวียนอยู่ในที

โชคดีที่ในเวลาต่อมา กงล้อทองคำปฐมวิญญาณก็เปล่งแสงสว่าง สร้างเกราะขึ้นมากำบังปฐมวิญญาณของเขาและปิดกั้นการโจมตีทางจิตวิญญาณที่มองไม่เห็น ตอนนี้เองที่ฉู่โม่วคืนสติรับรู้กลับมา

หากนี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

ตอนนี้เอง

สถานที่ลึกลับกลืนเข้าสู่ความมืดดำ หากภาพเบื้องหน้านั้นคือดวงอาทิตย์สีดำย่ำขึ้นเหนือแผ่นฟ้า เมื่อพินิจจะเห็นว่ามันถูกห้อมล้อมไปด้วยอณูแห่งความมืด คล้ายเป็นหลุมดำขนาดใหญ่ที่ไร้จุดสิ้นสุด สามารถกลืนกินแสงได้ทั้งเอกภพ

ที่แปลกมากก็คือ ดวงอาทิตย์ดวงใหญ่นี้สะท้อนแสงสีดำปริศนาปกคลุมพื้นที่ราว ๆ หลายร้อยกิโลเมตร

ฉึบ!

มวลก้อนสีดำนั่นหมุนรอบตัวเองอย่างเชื่องช้า ปล่อยลมหลายใจที่เปี่ยมด้วยแรงดึงดูดอันทรงพลังกระจากทุกสารทิศ

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ผู้ปลุกพลังที่อยู่ใกล้บริเวณดังกล่าวไม่อาจต้านทานแรงกดดันได้อีกต่อไป ร่างกายของพวกเขาระเบิดกลายเป็นหมอกโลหิต ก่อนจะถูกดูดกลืนเข้าไปในดวงอาทิตย์สีดำนั้น!

หลังจากดูดกลืนผู้คนเข้าไปนี้ พลังของมันยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นกว่าเดิม ส่งผลให้พลังดูดกลืนนั่นรุนแรงยิ่งกว่าครั้งก่อน

อณูแห่งความมืดทั้งแผ่นดินรอบรัศมีร้อยกิโลเมตรต่างถูกดูดกลืน หลั่งไหลเข้าสู่ดวงอาทิตย์สีดำไม่ต่างกระแสธารนับร้อยคืนสู่ห้วงสมุทร แม้แต่เศษหินดินทรายก็พัดวนไม่รู้สิ้นสุด

ผู้ปลุกพลังที่กำลังต่อสู้ขัดขืน พลังของพวกเขาไม่ต่างจากเรือเล็กท่ามกลางทะเลคลั่ง พร้อมอับปางได้เสมอเมื่อถึงคราว

“สิ่งประดิษฐ์แบบนี้หาได้ยากมากแม้จะเป็นในเขตแดนลับก็เถอะ ทำไมถึงได้ซวยแบบนี้นะ!”

“นี่ไม่ใช่เวลามาคร่ำครวญ มารวมตัวกันสร้างค่ายกลป้องกันเร็วเข้า!”

เหล่าผู้ปลุกพลังมีสีหน้าตื่นตระหนก

ในสถานการณ์คับขันนี้ พวกเขาดึงธงบัญชาแสงออกมาและเตรียมสร้างแนวป้องกัน