บทที่ 48 ค้นหาผลึกซวนหยวนกับศิลาต้นกำเนิด!

“เจ้าพวกนี้ จริง ๆ แล้วคือตัวอะไรกันแน่?”

หลังจากการต่อสู้จบลง

ฉู่โม่วและหมัวซานซานได้เข้ามาตรวจสอบดูซากของสัตว์อสูรที่เข้ามาจู่โจมเมื่อครู่นี้

พวกเขาเห็นว่าร่างกายของพวกมันมีพลังมากกว่าปกติ มากเกินกว่าที่เหล่าสัตว์อสูรระดับ 2 ควรจะมี

ไม่ต้องพูดถึง

ความน่าสะพรึงก่อนที่มันจะตาย อสูรเหล่านี้สามารถพูดภาษามนุษย์ได้ด้วย!

หากยึดเอาตามบันทึกโลกภายนอกนี้ เหล่าสัตว์อสูรที่สามารถพูดภาษามนุษย์ได้อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะอยู่กันที่ระดับ 5 เสียด้วยซ้ำ!

เพราะงั้นนี่มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย!

หากเจ้าพวกนี้เป็นสัตว์อสูรระดับ 5 จริง ๆ พวกเขาไม่มีทางที่จะรับมือได้แน่นอน!

โดยเฉพาะในเขตแดนลับแห่งนี้

เพราะที่นี่มีประตูมิติที่ค่อนข้างแคบ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีสัตว์อสูรที่สูงกว่าระดับ 2 หลุดออกมาได้ หากว่าเป็นแบบนั้นจริง ๆ ป่านนี้พื้นที่บริเวณนี้คงถูกทำลายเพราะความปั่นป่วนจากการส่งร่างสัตว์อสูรเหล่านั้นผ่านประตูมิติเข้ามาแล้ว

แต่ความจริงตรงหน้าพวกเขากำลังทำให้ทฤษฎีที่ว่าสั่นคลอน หากพวกมันไม่ใช่ระดับ 5 จริง ๆ แล้วพวกมันคือตัวอะไร?

“ดูท่าว่าในเขตแดนลับนี่จะมีปริศนาให้ต้องไขอยู่อีกมากเลยนะ”

“คุณหนูหมัวครับ พวกเราคงต้องระมัดระวังกันให้มากขึ้นกว่าเดิมแล้ว… นำผลึกซวนหยวนกลับไปให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ส่วนสถานการณ์ระหว่างนั้น ค่อยดูกันอีกทีว่าจะรับมือยังไงได้บ้าง!”

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉู่โม่วก็พูดขึ้น

ได้ยินเช่นนั้น หมัวซานซานก็พยักหน้าเห็นด้วยกับเขา

ถึงแม้ว่าเขตแดนลับนี่จะดูน่าสนใจ แต่การสำรวจนั้นอาจต้องแลกมาด้วยชีวิตก็ได้

ในตอนนี้ การสำรวจเขตแดนลับยังถือเป็นเรื่องที่อันตรายมาก ๆ ทางที่ดีที่สุดคือรีบออกไปให้เร็วที่สุดเท่านั้น

เมื่อตัดสินใจเช่นนั้น

หมัวซานซานก็พูดต่อ “รักษาบาดแผลของทุกคนให้เร็วที่สุด แล้วพวกเราจะรีบค้นหาสิ่งที่ต้องการโดยใช้เวลาน้อยที่สุดค่ะ!”

“รับทราบ!”

กลุ่มของผู้ฝึกยุทธ์ตอบรับอย่างพร้อมเพรียงกัน

ภายหลังจากโดนลอบโจมตีไป กลุ่มผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงกว่าสี่สิบคนก่อนหน้านี้สูญเสียสมาชิกลงไปมาก จนปัจจุบันเหลือไม่ถึงสามสิบคนแล้ว

ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้ากลายเป็นความกลัวที่ฝังใจ แม้จะเล็กน้อยแต่ก็ทำให้พวกเขาอยากออกไปจากที่นี่เร็ว ๆ ไม่ต่างกันนัก

เมื่อการรักษาบาดแผลเสร็จสิ้นแล้ว ทั้งหมดก็เริ่มเดินทางต่อ

ทว่า…

ครั้งนี้ ทุกคนต่างคอยระมัดระวังรอบตัวเป็นอย่างดี ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันการลอบโจมตีจากสัตว์อสูรเหมือนตอนก่อนหน้านี้อีก

และแม้จะต้องคอยระมัดระวังรอบตัว

พวกเขาก็ไม่ได้เดินทางช้าลงแต่อย่างใด

เพียงชั่วโมงเดียว พวกเขาทั้งหมดก็เดินทางมาถึงหน้าผากันแล้ว

หน้าผานี้เป็นหน้าผาที่ยื่นออกมาเดี่ยว ๆ และสูงตระหง่าน นอกจากนี้ยังชันมากด้วย

แต่สิ่งที่พวกเขาสนใจหลังจากพบหน้าผาแห่งนั้น กลับเป็นปากถ้ำที่อยู่เบื้องล่างมากกว่า

“น่าจะเป็นที่นี่แน่เลยค่ะ!”

หมัวซานซานมองไปยังความมืดมิดที่อยู่ภายในถ้ำแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ฉู่โม่วมองตรงเข้าไปในนั้น

มันคือผาที่ลึกจนไม่อาจเห็นก้นบึ้งได้ นอกจากนี้ ภายในนั้นยังไม่ปรากฏสิ่งใดอยู่เลยด้วย

“พวกคุณรออยู่ที่นี่ก่อน ฉันกับคุณฉู่โม่วจะเข้าไปตรวจดูข้างในเอง”

ตอนนั้นเอง หมัวซานซานก็ออกคำสั่งไว้

ลึกลงไป มีถ้ำแห่งหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะเป็นที่ซ่อนของผลึกซวนหยวนจริง ๆ ซึ่งแร่ที่ว่านี้ถือเป็นสมบัติบรรพกาลที่โลกและสวรรค์เก็บซ่อนไว้ให้พ้นจากมือมนุษย์ ดังนั้นแล้วมันจึงมีค่ามาก

ถึงแม้ว่าผู้ฝึกยุทธ์เหล่านี้จะเป็นบุคคลที่พันธมิตรพ่อค้าหยกแก้วไว้วางใจมาตลอด แต่ยังไงเธอก็ต้องระวังพวกเขาเอาไว้ด้วยเหมือนกัน

ยังไงเสีย

ใจคนก็ยากแท้หยั่งถึง…

ผู้ฝึกยุทธ์คนอื่น ๆ ไม่ได้รู้ว่าหมัวซานซานกำลังคิดอะไร เพราะงั้นหลังจากได้ยินเช่นนั้น พวกเขาก็พยักหน้ารับแต่โดยดี

ด้วยเหตุนี้

หมัวซานซานจึงส่งสายตาให้ฉู่โม่ว จากนั้นทั้งสองก็เดินตามกันเข้าไปภายในถ้ำที่อยู่ใต้หน้าผาสูงด้วยความระมัดระวัง

ภายในถ้ำนี้ดูค่อนข้างกว้างก็จริง แต่ทางที่เดินได้นั้นกลับคับแคบสักหน่อย

ทั้งสองเดินไปตามทางอยู่พักใหญ่ และเมื่อเดินได้ราวสิบกว่ากิโลเมตร ตรงหน้าของพวกเขาก็ปรากฏกลุ่มแสงสว่างขึ้นมา

ความคิดเห็น