บทที่ 491 หลีกเลี่ยงไม่ได้ และ สมบัติอยู่ในกำมือ

“ชิ้นแรกคือแก่นเลือดของสัตว์อสูรที่มีพละกำลังในขั้นเทวะยุทธ์ อสูรตัวนี้มีชื่อว่าราชาหมาป่าจันทราและมีเลือดกลายพันธุ์ สำหรับสัตว์อสูร มูลค่าของพวกมันอยู่ในแก่นเลือดทั้งนั้น ผมคงไม่ต้องพูดมากเพราะทุกคนคงจะรู้อยู่แล้วละ!”

“แต่สำหรับใครที่ยังไม่รู้ ผมจะอธิบายให้ฟังอีกครั้ง เลือดของราชาหมาป่าจันทราที่สืบทอดจากบรรพบุรุษนั้น นอกจากจะช่วยเสริมระดับพลังของผู้ปลุกพลังได้แล้ว เพราะเลือดของมันเต็มไปด้วยพลังแห่งแสงเดือนที่แข็งแกร่งอย่างถึงที่สุด ทำให้มีโอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงผู้ปลุกพลังที่เกิดในสายหยินได้ และกระทั่งมีโอกาสเล็ก ๆ ที่จะปลุกร่างกายสายหยินขึ้นมา ซึ่งเป็นโอกาสที่หายากสุด ๆ!”

“สินค้ามีทั้งหมดสามชิ้น และราคาเริ่มต้นที่ 1.5 พันล้านเหรียญเงินคราม!”

ชายชรากล่าวแนะนำสินค้าเสียงดังฟังชัด ขณะที่พูด เขาก็ยกถุงผ้าไหมสีแดงขึ้นมาจากมือของพนักงานสาว ทำให้สามารถมองเห็นขวดหยกสามขวดข้างในที่เต็มไปด้วยเลือดสีทองที่้เปล่งประกายสีทองออกมา

เมื่อเห็นภาพนี้

ทั่วทั้งห้องโถงประมูลก็เกิดความโกลาหลขึ้นทันที

แม้แต่ฉู่โม่วเองก็ยังรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

แม้ว่าเขาจะใช้มันไม่ได้ เขาก็ยังสามารถซื้อสมบัติเช่นนี้ไปให้เฉินซีเวยเมื่อกลับไปที่ดาวเคราะห์สีน้ำเงินได้

“แต่…”

“ถึงผู้ปลุกพลังที่มีร่างกายสายหยินจะมีโอกาสพัฒนา มันก็ยังมีโอกาสน้อย… แต่ราคาเริ่มต้นก็ 1.5 พันล้านเหรียญเงินครามแล้ว ราคาสูงมากไปหน่อยนะ!”

ฉู่โม่วส่ายหน้าและสลัดความคิดที่จะประมูลออกไป

ถึงเขาจะมีเงินอยู่ราว 1.7 หมื่นล้านเหรียญเงินคราม แต่เกือบครึ่งหนึ่งจำเป็นต้องใช้ซื้อยาแก่นเทวาและไม่สามารถนำมาใช้ได้

เงินที่เหลือก็ยังจำเป็นต้องเตรียมไว้เพื่อประมูลชิ้นส่วนทองแดงซึ่งคงไม่ใช่ถูก ๆ แน่ เขาจะเอาเงินมาเสียตรงนี้ไม่ได้

แต่

ถึงฉู่โม่วจะรู้สึกว่าราคาของสินค้าชิ้นนี้สูงเกินไปหน่อย เขาก็ดูถูกความทะเยอทะยานของผู้ปลุกพลังที่นี่มากเกินไป

“1.6 พันล้าน!”

“1.7 พันล้าน!”

“1.85 พันล้าน!”

“ 2 พันล้าน!”

“2.5 พันล้าน! ฉันต้องการมัน!”

“แค่ 2.5 พันล้านคิดว่าจะได้สมบัติแบบนี้ไปเหรอ? ฝันไปเถอะ! ฉันยอมจ่าย 2.7 พันล้านเลย!”

“2.63 พันล้าน!”

แสงในห้องมากมายกะพริบครั้งแล้วครั้งเล่า และราคาก็ค่อย ๆ สูงขึ้นเรื่อย ๆ

ท้ายที่สุด

ใครบางคนก็ซื้อแก่นเลือดของราชาหมาป่าจันทราขั้นเทวะยุทธ์ไปด้วยเงิน 3.38 พันล้านเหรียญเงินคราม ตกขวดละ 1.13 พันล้านเหรียญเงินคราม ทำให้ฉู่โม่วได้เข้าใจอะไรมากยิ่งขึ้น!

…

เวลาดำเนินผ่านไป

ในพริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง

สินค้าประมูลปรากฏขึ้นมากมาย แต่ละชิ้นมีมูลค่าสูงมากและเลือดของผู้ปลุกพลังทั่วไปต้องเดือดพล่านเพียงแค่ได้ยินราคาของพวกมัน ทำให้การประมูลร้อนแรงยิ่งขึ้น

มีสมบัติมากมายที่ทำให้ฉู่โม่วต้องหวั่นไหว อย่างของเหลววิเศษที่สามารถทำให้พื้นฐานของขั้นเทียมเทพแข็งแกร่งยิ่งขึ้นและสินค้าแปลกประหลาดที่สามารถทำให้จิตวิญญาณของผู้ปลุกพลังแข็งแกร่งขึ้นได้ และอื่น ๆ อีกมากมาย

แต่ราคาเริ่มต้นที่ 1 พันล้านหรือมากกว่านั้นก็ทำให้ฉู่โม่วต้องถอดใจไป

“ไม่!”

“ฉันมีเงินน้อยเกินกว่าจะมาเสียกับมันได้!”

ชายหนุ่มเก็บความโหยหาเอาไว้ในใจและไม่ยกป้ายประมูล

ไม่ใช่แค่ฉู่โม่ว แต่ซูเจาเจากับกวนหนิงหนิงเองก็พยายามห้ามใจสุดขีด พวกเธอนั่งอยู่กับที่ กำมือแน่น และเก็บความต้องการเอาไว้ในใจ

…

“ทุกคนครับ สินค้าประมูลชิ้นต่อไปเป็นสมบัติที่พิเศษอย่างถึงที่สุด สินค้าชิ้นนี้อาจจะดูธรรมดา ทว่าแม้แต่ผู้ปลุกพลังขั้นเทียมเทพก็ไม่อาจทำลายมันได้ มันไม่ได้ทำขึ้นจากทองหรือไม้ แม้แต่ผู้ประเมินราคาที่เชี่ยวชาญที่สุดของหอศักดิ์สิทธิ์ก็ยังตั้งราคามันไม่ได้ ถือว่าเป็นสินค้าที่ไม่ธรรมดาเลย!”

“พวกเรามีวิธีการตามหาต้นกำเนิดของสิ่งนี้หลายวิธี แต่แปลกที่ไม่มีใครสามารถควบคุมมันได้และไม่เจอร่องรอยของต้นกำเนิดของมันเลยสักนิด หอศักดิ์สิทธิ์จึงเกิดคำถามขึ้นระหว่างที่ตัดสินใจว่าจะประมูลสิ่งนี้ดีหรือไม่ หลังจากที่โต้เถียงกันเป็นเวลานาน บางส่วนคิดว่าสินค้าชิ้นนี้มีความพิเศษอย่างแน่นอนและควรได้รับการตรวจสอบเพิ่ม แต่บางส่วนก็คิดว่ามันไม่ได้มีค่าอะไร ไม่มีอะไรไปมากกว่าวัสดุพิเศษชิ้นหนึ่ง บางทีมันอาจจะไม่สามารถใช้เป็นประโยชน์เลยก็เป็นได้ ทำให้พวกเราได้ข้อสรุปออกมาหลายรูปแบบ”

“แต่… หลังจากที่พิจารณาอย่างละเอียดแล้ว พวกเราก็ตัดสินใจเอาสิ่งนี้มาประมูล!”

“ไม่ใช่แค่ขายด้วยราคาสูง แต่ที่สำคัญกว่านั้น ผมไม่อยากให้สินค้าชิ้นนี้ต้องสูญเปล่าไป สำหรับผู้ที่ร่ำรวยและมีคุณธรรม บางทีสิ่งนี้อาจจะส่องประกายในมือของคนอื่นที่ถูกต้องก็ได้!”

“ดังนั้นแล้ว พวกเราตัดสินใจที่จะรักษาราคาเริ่มต้นของสินค้าชิ้นนี้ไว้ที่ 1 พันล้าน หากใครสนใจ หอศักดิ์สิทธิ์ก็หวังว่าจะหาต้นกำเนิดของมันพบ แต่หากไม่มีใครสนใจ สินค้าชิ้นนี้ก็จะถูกผนึกไว้ในคลังสมบัติของหอศักดิ์สิทธิ์ และจะไม่มีการนำออกมาขายอีก”

“เอาละ งั้นไม่ต้องพูดให้เสียเวลา ทุกคนมาเริ่มประมูลกันเลย!”

หลังจากที่ติงหงพูดจบ เขาก็เปิดผ้าม่านและเผยให้เห็นชิ้นส่วนทองแดงแตกหักชิ้นหนึ่ง

เมื่อสินค้าชิ้นนี้ปรากฏตัวขึ้น ฉู่โม่วผู้รอคอยมาตลอดก็ตัวเกร็งขึ้นมาและตาลุกวาวในทันใด

ครืนนนน!

ฉู่โม่วนั่งอยู่กับที่นั่งและจ้องเขม็งไปที่ทองแดงชิ้นนั้น แม้ภายนอกอาจดูสงบนิ่ง แต่แท้จริงแล้วเขามีพายุโหมกระหน่ำอยู่ในหัวใจ!

เมื่อทองแดงชิ้นนี้ปรากฏตัวขึ้น ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ก็พลุ่งพล่านในหัวใจของเขา

ความคิดเห็น