บทที่ 519 พรสวรรค์วิชากระบี่ระดับโชคชะตา กับ แปดกระบวนท่ากระบี่เมฆาคลั่ง!

บทที่ 519 พรสวรรค์วิชากระบี่ระดับโชคชะตา กับ แปดกระบวนท่ากระบี่เมฆาคลั่ง!

หากคนอื่น ๆ หันมามองก็จะเห็นว่าฉู่โม่วยังคงนิ่งเฉย

แต่มีแค่เขาเท่านั้นที่รู้ว่าเมื่อลำแสงนั้นพุ่งเข้ามาในจิตใจ มันก็ทำให้เกิดพายุโหมกระหน่ำข้างในทันที

ข้างในห้วงความคิดเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ขึ้น

เขาเห็นผู้ปลุกพลังในชุดสีดำคนหนึ่งยืนถือกระบี่อยู่ในจักรวาล เขาดูเยือกเย็น โหดเหี้ยม และน่าเกรงขาม เขาไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด แต่เมื่อฉู่โม่วจ้องมองดูก็ยังต้องรู้สึกหวาดกลัวอย่างหนัก!

แม้แต่เขาก็ต้องคิดว่า…

หากคนคนนี้ยังมีชีวิตอยู่ แม้แต่ชายหนุ่มก็คงไม่กล้ามองเขาและรัศมีกระบี่อันแหลมคมนั้น ไม่อย่างนั้น ตาของเขาก็ถูกแทงจนบอดทันทีแน่!

“หรือว่าเขาจะเป็นเทพกระบี่เมฆาคลั่ง?”

ฉู่โม่วตกตะลึง

แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็เห็นว่าร่างนั้นเริ่มเคลื่อนไหว มือกระบี่ชุดดำยกกระบี่ในมือขึ้น ทำให้แสงกระบี่ฉายผ่านทางช้างเผือกและฟันลงไปในทันใด ฉู่โม่วเห็นรัศมีกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุดสังหารผู้คนกว่าหลายร้อยล้านคน! ห้วงมิติในจักรวาลซึ่งมีรูปร่างคล้ายกับกาแล็กซีไร้ที่สิ้นสุดถูกผ่าเป็นสองส่วน!

ระหว่างทาง…

ห้วงมิติและดวงดาวทั้งหมดที่มันสัมผัสระเบิดและกลายเป็นผุยผงไปตาม ๆ กัน!

ในชั่ววินาทีนั้น

ทั่วทั้งกาแล็กซีถูกทำลายและแม้แต่ห้วงมิติก็พังทลายลง ราวกับว่ามันได้เผชิญหน้ากับการโจมตีทำลายล้างและถูกกำจัดออกไปจากจักรวาล

ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นภาพที่น่าหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

แม้แต่ฉู่โม่วเองก็ต้องตกตะลึงและเบิกตากว้าง

ภาพในตอนนี้น่ากลัวเกินไปจริง ๆ!

ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ทั่วทั้งกาแล็กซีก็ถูกทำลายล้าง พลังเช่นนี้นั้นเรียกได้ว่าน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุด!

“ผู้คนจากยุคสมัยใหม่เอ๊ย นี่คือร่องรอยของฉันที่ยังหลงเหลืออยู่ ถ้านายมองเห็นภาพที่ฉันทิ้งเอาไว้ได้ นั่นก็หมายความว่านายเข้าใจในวิถีกระบี่ขั้นสุดยอดและคู่ควรกับมรดกของฉัน!”

เสียงอันยิ่งใหญ่ดังขึ้น

แล้วร่างนั้นก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อแสดงกระบวนท่ากระบี่ให้เห็น

ทันใดนั้น แสงกระบี่จำนวนมากก็ส่องออกมาอย่างต่อเนื่อง พวกมันฟันไปยังอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่งโดยแต่ละครั้งน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุด

ในกระบวนการนี้

ฉู่โม่วสนใจวิชากระบี่นี้และจดจ่ออยู่กับมันในทันที

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร มันดูเหมือนแค่ชั่วครู่ แต่ก็เหมือนเป็นเวลายาวนาน

ในที่สุดฉู่โม่วก็ตื่นขึ้นมา

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้งก็มีแสงกระบี่สว่างจ้าพุ่งออกมาจากดวงตา แล้วจึงค่อย ๆ จางหายไปจนหมด

“แปดกระบวนท่ากระบี่เมฆาคลั่ง!”

“สมแล้วที่เป็นกระบวนท่าชื่อดังของเทพกระบี่เมฆาคลั่ง น่ากลัวจริง ๆ!”

ฉู่โม่วพึมพำ

แปดกระบวนท่ากระบี่เมฆาคลั่ง!

มันเป็นกระบวนท่ากระบี่ที่เทพกระบี่เมฆาคลั่งเป็นคนสอนเขา!

ต้องบอกเลยว่า

วิชากระบี่เช่นนี้นั้นอยู่ในระดับโชคชะตา!

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่โม่วได้ยินคำว่าระดับโชคชะตา แต่ตามที่เทพกระบี่เมฆาคลั่งอธิบาย กระบวนท่านี้ได้ก้าวข้ามกระบวนท่าระดับเทพเจ้าไปแล้ว และถูกเรียกว่าระดับโชคชะตา

เทพกระบี่เมฆาคลั่งแสดงให้ดูอย่างละเอียด จนฉู่โม่วเข้าใจวิชานี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แต่เพราะระดับของวิชากระบี่เช่นนี้สูงเกินไปและอยู่ในระดับโชคชะตา แม้ว่าจะเป็นเทวะยุทธ์ก็ยังไม่สามารถฝึกฝนได้ ฉู่โม่วจึงยังใช้มันไม่ได้ในตอนนี้ แต่หากระดับพลังและวิชากระบี่ของเขาพัฒนาขึ้น เขาก็สามารถเริ่มฝึกฝนได้

ตามการคาดการณ์ของฉู่โม่ว

ด้วยพลังงานทั้งหมดที่มีอยู่ในร่างกาย บางทีแค่ฝึกฝนให้ไปถึงขั้นเทียมเทพและพัฒนาความเข้าใจในวิถีกระบี่ให้ถึง 70% เขาก็อาจจะสามารถฝึกฝนได้ แม้ว่าจะไม่ได้ใช้วิธีการอะไรมากมาย ชายหนุ่มก็มั่นใจว่าตนจะต้องเป็นผู้ไร้เทียมทานในระดับขั้นเดียวกันและกระทั่งสังหารเทวะยุทธ์ได้ด้วยซ้ำ!

“กระบวนท่าระดับโชคชะตา ทรงพลังจริง ๆ!”

ฉู่โม่วถอนหายใจและรู้สึกมีความสุขอยู่ในใจ

คราวนี้เขามาที่นี่เพียงเพื่อบ่มเพาะรากฐานร่างกายครั้งที่ห้า เขาไม่คิดว่านอกจากจะพัฒนาวิถีกระบี่ขึ้นเป็น 45% แล้ว เขายังได้กระบวนท่ากระบี่ระดับโชคชะตากลับมาด้วย เรียกได้ว่าคุ้มค่ามากทีเดียว

“คุณฉู่ เป็นอะไรไปเหรอ?”

ในตอนนั้นเอง

เว่ยซิงก็เดินเข้ามาถามฉู่โม่ว

เขาเห็นว่าฉู่โม่วยืนนิ่งอยู่กับที่จึงสงสัยเล็กน้อย

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ยังไม่อยากออกไปน่ะ”

ชายหนุ่มกำจัดความคิดเหล่านั้นออกไปและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ผมก็ไม่อยากไปเหมือนกัน กฎเกณฑ์แห่งกระบี่ที่นี่แข็งแกร่งมาก ถ้าอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป พลังของผมต้องเพิ่มขึ้นเยอะแน่… น่าเสียดายจริง ๆ!”

เว่ยซิงส่ายหน้าไปมาแล้วจึงกล่าว “พวกเราทำได้แค่รอมันเปิดครั้งต่อไปเท่านั้นแหละ!”

“นั่นสินะ!”

ฉู่โม่วพยักหน้า

ขณะที่พูดคุยกัน ทั้งสองก็เดินออกไปข้างนอกด้วยกัน

ในไม่ช้า

พวกเขาก็ออกมาจากเทือกเขาเมฆาคลั่ง

ชายหนุ่มกำลังจะจากไป แต่แล้วเว่ยซิงก็เอ่ยขึ้น “คุณฉู่ รอก่อน!”

“มีอะไรเหรอ?”

ฉู่โม่วหันไปถาม

“คือว่า ผมเคยเจอเขตแดนลับที่หนึ่ง แต่ถึงจะสำรวจมาหลายครั้งแล้วก็ยังเหลือสมบัติอยู่ข้างใน แล้วมันก็เป็นเขตแดนลับที่อันตรายมาก ผมคนเดียวน่ะอ่อนแอเกินไป เลยตั้งใจจะชวนเพื่อน ๆ ไปด้วยกันน่ะ เทวะยุทธ์จื่อกวง เทวะยุทธ์คงฉาน กับเทวะยุทธ์ไท่ซานตอบตกลงแล้ว แล้วคุณฉู่อยากไปกับพวกเราด้วยไหม?”