บทที่ 546 โถงมรดก และ บรรลุวิชาฝ่ามือเบิกนภา!

บทที่ 546 โถงมรดก และ บรรลุวิชาฝ่ามือเบิกนภา!

‘เดิมทีแผ่นศิลารู้แจ้งของฉันค่อย ๆ ตามความเร็วในการฝึกฝนของฉันไม่ทัน แล้วฉันก็คิดว่าหลังจากที่พัฒนาเข้าสู้ขั้นเทียมเทพก็จะตามหาสมบัติที่ช่วยเร่งความเข้าใจได้ โชคดีจริง ๆ!’

‘ด้วยแท่นประทับนี้ บางทีฉันอาจจะฝึกวิชาฝ่ามือเบิกนภาเลยก็ได้!’

ฉู่โม่วคิดกับตัวเองอย่างมีความสุข

ฝ่ามือเบิกนภาคือกระบวนท่าลับเบิกนภาที่บันทึกอยู่ในหยกเบิกนภาชิ้นที่สอง!

หากต้องการจะฝึกฝนมันก็จำเป็นต้องทำตามเงื่อนไขที่เข้มงวดอย่างถึงที่สุด

ชายหนุ่มทำตามเงื่อนไขเหล่านั้นครบแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ได้เริ่มต้นเพราะยังขาดความเข้าใจ

แต่ตอนนี้เมื่อมีแท่นประทับแล้ว เขาก็มีความหวังที่จะฝึกฝนมันได้สำเร็จสูงทีเดียว!

เมื่อคิดได้ดังนั้น

เขารอที่จะเริ่มฝึกฝนอีกต่อไปไม่ไหวแล้ว แต่ก็ยังมีคนอื่น ๆ อยู่โดยรอบ จึงได้แต่เก็บกดความอยากนี้เอาไว้

‘ตั้งแต่นี้ไป ฉันจะเรียกแกว่าแท่นประทับรู้แจ้ง!’

ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง

หลังจากนั้นเขาก็เก็บแท่นประทับเข้าไปในพื้นที่เก็บของอย่างระมัดระวัง

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็กลับหลังหันไปและเห็นว่ามีอัจฉริยะกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาทำความเคารพ “รอก่อน ผมอยากพบคุณอัจฉริยะฉู่ ขอบคุณอัจฉริยะฉู่มากที่ช่วยพวกเราเอาไว้!”

“ไม่ต้องสุภาพนักหรอก พวกเราเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์เหมือนกัน นี่คือหน้าที่ของเรา!”

ฉู่โม่วโบกมือและไม่ได้ใส่ใจมากนัก

“ถึงจะพูดอย่างนั้น อัจฉริยะฉู่ก็ช่วยพวกเราเอาไว้จริง ๆ ผมต้องขอขอบคุณจริง ๆ!”

ผู้ปลุกพลังทั้งหลายต่างก็กล่าวขอบคุณชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง

ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันอีกสักพัก

เมื่อเห็นว่าทุกคนสงบลงแล้ว ชายหนุ่มก็ตั้งใจจะออกไปหาพื้นที่ที่ไร้ซึ่งผู้คนเพื่อศึกษากระบวนท่าฝ่ามือเบิกนภา

แต่ในตอนนั้นเอง

เขาก็ได้ยินพั่วซานเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน “อัจฉริยะฉู่ ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่ล่ะ? ไม่ได้ไปที่โถงมรดกเหรอ?”

“โถงมรดก?”

ฉู่โม่วตะลึงงันไปครู่หนึ่งและเอ่ยถามออกไปด้วยความสับสน

“คุณฉู่ไม่รู้จักโถงมรดกมาก่อนเลยเหรอ?”

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย พั่วซานก็ประหลาดใจเป็นอย่างมาก

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงยังมีอัจฉริยะที่เข้ามาในเขตแดนลับกลืนดาราแต่ไม่รู้จักโถงมรดกอยู่อีก!

“ผมขอถามพั่วซานเลยแล้วกัน โถงมรดกที่พูดถึงนี่คืออะไรเหรอครับ?”

ฉู่โม่วถาม

“โถงมรดกเป็นสถานที่ที่แปลกประหลาดมากในเขตแดนลับกลืนดารา มีสมบัติสืบทอดมากมายอยู่ข้างในนั้น ตามการคาดเดาของผู้อาวุโสแห่งตำหนักบรรพชน มันน่าจะเป็นมรดกตกทอดของผู้ปลุกพลังแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ในโลกใบนี้ ตราบใดที่ผ่านการทดสอบไปได้ คุณก็จะได้รับสมบัติมา! ในหมู่สมบัติเหล่านั้นมีสมบัติโบราณอยู่ มีกระทั่งเลือดของมังกรหรือหงส์แดงที่ล้ำค่าอย่างถึงที่สุดในยุคโบราณด้วย!”

“ยกตัวอย่างเช่น อัจฉริยะเฟยเหลียน อัจฉริยะเฟิงหั่ว และอัจฉริยะอู๋หยาแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ โม่ซางจากเผ่าพันธุ์มนุษย์วิหค และคนอื่น ๆ ด้วย ตราบใดที่ไม่อุกอาจเข้ามา พวกเขาก็คงจะได้รับมรดกในโถงมรดกอย่างแน่นอน!”

พั่วซานอธิบาย

“เข้าใจแล้วละ!”

ฉู่โม่วพลันนึกขึ้นได้ว่าในที่สุดเขาก็รู้ว่าทำไมทั้งสองถึงไม่ได้มาที่นี่

“ในเมื่อพวกเราอยู่ในโถงมรดกกันหมดแล้ว ทำไมพั่วซานไม่ไปด้วยกันล่ะ?”

ชายหนุ่มสงสัยขึ้นมา

มีสมบัติมากมายอยู่ในโถงมรดก และผู้มีสุดยอดพรสวรรค์มากมายก็ยังได้รับมรดกต่อไป อย่างเฟิงหั่วและอู๋หยาที่ไม่ได้มาที่นี่ แต่พั่วซานที่อยู่ตรงหน้าก็ทำให้ชายหนุ่มสงสัยเป็นอย่างมาก หรือว่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจสมบัติที่อยู่ในโถงมรดกกันนะ?

เมื่อได้ยินคำถามของฉู่โม่ว พั่วซานก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน

“ผมก็อยากไปอยู่หรอก แต่ผมเชี่ยวชาญกายเนื้อมากกว่า การทดสอบของโถงมรดกน่ะต้องใช้ความสามารถหลายด้าน นอกจากกายเนื้อแล้ว ก็ไม่ถนัดด้านอื่น ๆ เลย ไม่นานผมก็คงถูกไล่ออกมาแล้วละ!”

เมื่อพูดคำเหล่านั้นออกมา สีหน้าของเขาก็ดูหมองหม่นลง เขารู้สึกเศร้าอย่างสุดหัวใจที่ไม่สามารถผ่านการทดสอบของโถงมรดกได้

“ไม่ต้องสนใจหรอกพั่วซาน ถึงคุณจะไม่ได้เข้าไปรับสมบัติในโถงมรดก คุณก็อาจจะได้รับประโยชน์เหนือความคาดหมายที่อื่นก็ได้!”

ฉู่โม่วกล่าวปลอบใจ

“คุณฉู่ก็พูดถูก”