ตอนที่ 553
บทที่ 553 สังหารมังกรราชันสมุทร กับ ยาอรุณหลอมกายา!
October 22, 2026
บทที่ 553 สังหารมังกรราชันสมุทร กับ ยาอรุณหลอมกายา!
เมื่อเห็นว่าฉู่โม่วไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ มังกรราชันสมุทรก็สงสัยอย่างมาก
ด้วยประสบการณ์การต่อสู้ที่ผ่านมาของมัน คู่ต่อสู้ใดก็ตามในอดีตเมื่อถูกการโจมตีนี้จะต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือกระทั่งตกตายลงทันที แต่มนุษย์ตัวเล็กนี้กลับหน้าอึดหน้าทนมีชีวิตรอดอยู่ได้อย่างไร?
“โฮก!”
มังกรราชันสมุทรไม่เชื่อในเรื่องความโชคร้าย มันจึงคำรามลั่น พร้อมเคลื่อนร่างที่ใหญ่โตเวียนว่ายไปในอากาศ แล้วตวัดกรงเล็บอันแหลมคมโจมตีใส่ชายหนุ่มอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
แต่คราวนี้ชายหนุ่มรู้ทันแล้ว จึงเปิดใช้งานพรสวรรค์ห้วงมิติแล้วเคลื่อนย้ายมิติหนีออกมาทันที เพื่อหลบเลี่ยงการโจมตีของมัน
หลังจากนั้น
มิติคุมขัง!
หน่วงกาลเวลา!
พรสวรรค์แรงโน้มถ่วง!
พรสวรรค์อันหลากหลายถูกเปิดใช้งานซ้อนทับกันครั้งแล้วครั้งเล่า ระลอกคลื่นที่มองไม่เห็นได้เคลื่อนผ่านมังกรราชันสมุทรไป ทำให้ร่างของมันถูกกักขังทันที
เมื่อเห็นโอกาสนี้ เขาจึงรีบไหลเวียนพลังปราณ เลือด และอณูแห่งชีวิตจนพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง พร้อมกลิ่นอายอันน่าพรั่นพรึงได้แผ่กระจายออกไปในรัศมีหลายพันกิโลเมตรทันที และในมือนั้นได้โจมตีกวาดฟันออกไป
ฉับ!
จู่ ๆ พลังปราณกระบี่ที่สามารถทำลายท้องฟ้าได้ก็พุ่งออกมาและตกลงบนร่างของมังกรราชันสมุทรอย่างฉับพลัน มีเพียงบาดแผลเหวอะหวะจากการถูกฟันบริเวณกลางหลังซึ่งยาวหลายสิบเมตร
แต่วินาทีต่อมา
ร่องรอยของพลังบริสุทธิ์ก็ปรากฏขึ้นบนร่างกายของมังกรราชันสมุทร จากนั้นบาดแผลก็หายเป็นปกติ
“ช่างเป็นความสามารถในการรักษาที่ทรงพลังจริง ๆ!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ฉู่โม่วตกใจเล็กน้อย
แม้การโจมตีของชายหนุ่มจะไม่ได้ทำให้มังกรราชันสมุทรได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ด้วยสถานะที่เป็นสายพันธุ์มังกรระดับสูง การได้รับบาดเจ็บจากฝีมือของมดปลวก ก็ทำให้มันโกรธเคืองมาก
“ไอ้มดปลวก แกกล้าดียังไงมาทำร้ายฉัน!”
มังกรราชันสมุทรคำรามอย่างเกรี้ยวกราด พร้อมพลังมังกรอันไร้ขอบเขตที่กำลังคุกรุ่น และกลิ่นอายอันเย็นยะเยือกที่กระจายออกมา ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็เต็มไปด้วยความหนาวเย็นเสียดแทงถึงขั้วหัวใจ
ทันใดนั้น
มังกรราชันสมุทรก็อ้าปากแล้วพ่นลำแสงสีฟ้าที่มีพลังทำลายล้างโลกออกมา ก่อนที่มันจะมาถึงร่างของชายหนุ่ม สัญชาตญาณก็บ่งบอกเขาทันทีว่าต้องหลบการโจมตีนี้
เขาจึงรีบเปิดใช้งานพลังหน่วงกาลเวลาอย่างรวดเร็วเพื่อหยุดชะงักลำแสงไปชั่วขณะ แล้วรีบเคลื่อนย้ายมิติหลบออกจากจุดนั้น
ตู้ม!
เมื่อลำแสงโจมตีเคลื่อนผ่านตำแหน่งที่ชายหนุ่มยืนอยู่เมื่อครู่ ก็ทำให้ความว่างเปล่าพังทลายลงทันที สร้างความปั่นป่วนให้ห้วงมิติโดยรอบอย่างรุนแรง จากนั้นก็หายไปในพริบตา
พลังที่เหลืออยู่ในลำแสงยังคงไม่ลดลงแม้แต่น้อย ก่อนจะพุ่งตกลงบนพื้นจนก่อให้เกิดหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้งทันที
เมื่อเห็นเช่นนั้น
ในเวลานี้ มังกรราชันสมุทรก็รู้สึกโกรธแค้นมาก หลังจากโจมตีพลาด ดวงตาของมันก็กลายเป็นสีแดง แล้วระดมโจมตีใส่ชายหนุ่มอย่างต่อเนื่อง
แม้จะมีร่างกายที่ใหญ่โต ทว่าความเร็วของมันกลับน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง อีกทั้งยังทรงพลังมากเช่นกัน ทำให้ฉู่โม่วไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย เขาทำได้เพียงใช้พลังเคลื่อนย้ายมิติและหน่วงกาลเวลาหลบเลี่ยงไปเรื่อย ๆ เพื่อให้ไม่ให้ถูกสังหาร
แต่โชคดีที่มีพลังของแก่นไม้ขจี แม้เขาแทบจะเอาตัวไม่รอด แต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรจากการต่อสู้
“เคลื่อนย้ายมิติ!”
“กระบี่ทลายนภา!”
“เคลื่อนย้ายมิติ!”
“กระบี่ทลายนภา!”
“เคลื่อนย้ายมิติ!”
“กระบี่ทลายนภา!”
เวลาคล้อยผ่านไป
ฉู่โม่วยังคงใช้พลังเคลื่อนย้ายมิติเพื่อหลบเลี่ยง ในขณะเดียวกันก็กระชับกระบี่ฟันสวนกลับออกไป แต่พลังในการฟื้นฟูของมังกรราชันสมุทรก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน แม้มันจะถูกโจมตีจนมีบาดแผลฉกรรจ์ก็สามารถรักษาได้อย่างรวดเร็ว
ครึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ช่วงเวลานี้ชายหนุ่มได้สูญเสียพลังไปไม่น้อย!
‘จะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ต่อไปไม่ได้!’
‘มิฉะนั้น เมื่อพลังของฉันหมดลง ฉันจะถูกมันสังหารทันที!’
‘ต้องทำอะไรสักอย่าง แต่วิธีเดียวที่ฉันคิดออกตอนนี้คือพลังโจมตีทางวิญญาณ!’
ฉู่โม่วตัดสินใจอย่างเด็ดขาด