บทที่ 56 การเก็บเกี่ยวที่ดีเยี่ยม และบ่มเพาะร่างกายด้วยธารสายฟ้า!

บทที่ 56 การเก็บเกี่ยวที่ดีเยี่ยม และบ่มเพาะร่างกายด้วยธารสายฟ้า!

“นายเป็นพญาหงส์ปีกทองคำ งั้นฉันจะตั้งชื่อว่าเทียนเผิงแล้วกัน หวังว่าจะฟื้นพลังของพญาหงส์ปีกทองคำกลับคืนมานะ! แต่ส่วนใหญ่ เพื่อไม่ให้ฟังดูเป็นทางการเกินไป เอาเป็นว่าฉันจะเรียกนายว่าเสี่ยวจินแล้วกัน!”

หลังจากที่คิดดูแล้ว ฉู่โม่วก็กล่าว

“เยี่ยมเลย ขอบคุณนายท่านที่ตั้งชื่อให้ข้า!”

พญาหงส์ปีกทองคำพยักหน้า

“นายท่าน ข้าอาศัยอยู่ในเขตแดนลับหมื่นบุปผามานานและซ่อนสมบัติไว้มากมาย นอกจากนี้ยังรู้ว่ามีสมบัติหายากอยู่ในโลกนี้ด้วย ข้าจะพาท่านไปที่นั่น!”

ตอนนี้เมื่อมันกลายเป็นสัตว์เลี้ยงของฉู่โม่วแล้ว พญาหงส์ปีกทองคำก็เปลี่ยนท่าทีและเริ่มทำตัวเป็นประโยชน์ทันที

ฉู่โม่วพึงพอใจในตัวเทียนเผิงมาก

“ถ้างั้นก็นำทางไปเลย”

“แต่…”

“รักษาบาดแผลก่อน!”

ตอนนี้พญาหงส์ปีกทองคำยังคงบาดเจ็บสาหัส ร่างกายของมันถูกพลังกระบี่กัดกร่อนจนบาดแผลหนักขึ้น

ฉู่โม่วจึงกำจัดพลังกระบี่ออกไป แล้วหยิบยารักษาออกมาจากถุงเก็บของและส่งให้มันกลืนลงไป

ร่างกายของพญาหงส์ปีกทองคำนั้นทรงพลังมาก ภายใต้ฤทธิ์ยา บาดแผลของมันได้รับการรักษาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ใช้เวลาเพียงหนึ่งถึงสองชั่วโมง อีกไม่นานก็จะเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้มันกลับมามีขนที่สวยงามอีกครั้ง

และหลังจากนั้น

เทียนเผิงก็พาฉู่โม่วไปยังที่ซ่อนสมบัติ

…

ข้างในถ้ำ

ฉู่โม่วมองดูสมบัติมหาศาลบนพื้น ถึงจะเตรียมใจมาแล้ว แต่ก็ยังตกตะลึงจนต้องอ้าปากค้างอยู่ดี

แม้ว่าเขตแดนลับหมื่นบุปผาจะเป็นเขตแดนลับที่เล็กที่สุดและเป็นโลกที่มีขนาดเล็กมาก

แต่ก็มีทรัพยากรธรรมชาติมากมายอยู่ในโลกใบนี้

เทียนเผิงอาศัยอยู่ที่นี่มาหลายพันปี สมบัติที่มันสะสมเอาไว้ก็มากมายมหาศาล

ฉู่โม่วกวาดสายตามองดูคร่าว ๆ และมองเห็นโสมพันปี บุษราคัม บัวหิมะและอื่น ๆ อีกมากมาย มันมีกระทั่งทรัพยากรในการฝึกวรยุทธ์ที่หาได้ยากมากในโลกภายนอกด้วยซ้ำ

ไม่ต้องสงสัยเลย

หากเอาสมบัติเหล่านี้ไปขายคงจะได้หินปฐมกาลเป็นแสนเลยทีเดียว!

แต่ในตอนนี้ สมบัติเหล่านี้ไม่ได้มีค่าสำหรับฉู่โม่วมากนัก

เมื่อคิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มก็เก็บสมบัติเหล่านี้เข้าไปในมิติพกพา

โชคดีที่เขามีพรสวรรค์แห่งห้วงมิติซึ่งสามารถเปิดมิติพกพาได้จนสามารถเก็บของได้มากขึ้น

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเก็บพวกมันไม่หมด

ไม่มีทาง…

ส่วนที่เหลือ ฉู่โม่วเก็บทรัพยากรในการฝึกวรยุทธ์ล้ำค่าเข้าไปในถุงเก็บของที่ว่างเปล่า

จนกระทั่งสมบัติเหล่านั้นหายไปจนหมด ถุงเก็บของของเขาก็ใกล้เต็ม

ฉู่โม่วนับดูคร่าว ๆ

ชายหนุ่มค้นพบว่าสมบัติที่ได้รับมานั้นมีมูลค่ารวมอย่างน้อยเท่ากับหินปฐมกาลมากกว่าแสนก้อนเลยทีเดียว!

ที่ต้องพูดอย่างนั้น

เพราะมีสมบัติมากมายที่ไม่รู้จักและไม่อาจประมาณมูลค่าได้

อันที่จริง

จากการคาดการณ์ของฉู่โม่ว

มูลค่าที่แท้จริงของสมบัติเหล่านี้คงไม่น้อยกว่าแสนก้อนหินปฐมกาลแน่!

ไม่ต้องสงสัยเลย

มันเป็นรายรับที่เยอะจนน่าขนลุกอย่างแน่นอน

แม้แต่เหล่าผู้ปลุกพลังขั้นปรมาจารย์ยุทธ์ยังไม่อาจหาเงินได้มากขนาดนี้ด้วยทั้งชีวิต!

และหลังจากที่ฉู่โม่วได้รับเหล่านี้

เขาจะไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพยากรในการฝึกวรยุทธ์ไปอีกนาน!

“เป็นการเก็บเกี่ยวที่เยี่ยมจริง ๆ!”

“กำไรแบบหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว!”

ฉู่โม่วกล่าวด้วยความตื่นเต้น

หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน ชายหนุ่มก็ใจเย็นลง

“ฉันเข้ามาในเขตแดนลับนี้ได้แค่ไม่กี่วันและยังมีเวลาอีกมากกว่ายี่สิบวันกว่าจะได้ออกไป ที่นี่เต็มไปด้วยพลังอณูแห่งชีวิต นี่เป็นโอกาสดีที่จะฝึกวรยุทธ์เลย!”

ฉู่โม่ววางแผนพัฒนาพละกำลังของตนเอง

หลังจากที่สั่งให้เทียนเผิงส่งสัตว์อสูรตัวหนึ่งไปหาหมัวซานซานกับคนอื่น ๆ เพื่อบอกพวกเขาว่าไม่ต้องเป็นห่วง ชายหนุ่มก็ตัดสินใจหาถ้ำแห่งหนึ่งและตั้งใจจะฝึกวรยุทธ์

ตอนที่กำลังจะจากไปนั้นเอง

เทียนเผิงถามขึ้น “นายท่าน ท่านตั้งใจจะฝึกวรยุทธ์เหรอ?”

“ใช่ ฉันจะปลีกตัวไปฝึกวรยุทธ์และเพิ่มพลังกายสักพัก ปกป้องฉันด้วยละ!”