บทที่ 67 ทิ้งระเบิด และการต่อสู้

บทที่ 67 ทิ้งระเบิด และการต่อสู้

ภายนอกฐานลู่หยาง

เมฆดำผืนใหญ่ไร้จุดจบเคลื่อนคลอน ปกคลุมทั่วแผ่นฟ้ากว้าง

มันเป็นคลื่นของสัตว์อสูรที่ประกอบด้วยสัตว์อสูรอันดุร้ายจำนวนมาก

จำนวนของพวกมันยากจะประมาณ

ขณะนั้นเอง พวกมันเคลื่อนที่ปานกระแสน้ำที่สั่งสมพลังมหาศาลไว้ พุ่งตรงมายังที่ตั้งของฐาน

“ยิง!”

บนปราการสูงของฐานลู่หยาง เหล่าผู้ปลุกพลังออกคำสั่งคำรามลั่น

ปัง ปัง ปัง…

สิ้นคำสั่ง ปืนกลขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นเหนือช่องของกำแพง ภายใต้การควบคุมพวกมันถูกระดมยิงโดยพร้อมเพรียง ในพริบตานั้น ประการไฟก็จุดสว่างเหนือท้องฟ้า คมกระสุนเป็นดังพายุเหล็ก กระหน่ำรัวยังเมฆครึ้ม

โลกถึงคราวเปลี่ยนไปแล้ว…

แม้ว่าบรรดาอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์จะไม่สามารถใช้การได้ หากอาวุธปืนที่ไร้ซึ่งชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ยังคงสามารถใช้ได้เป็นอย่างดี!

เพื่อที่จะต่อสู้กับสัตว์อสูร การจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ต้องอาศัยทั้งพรสวรรค์และพลังกาย คนธรรมดาจึงจำต้องหาวิธีเพื่อปกป้องตนเองในอยู่รอดในยุคนี้

เหตุนี้ปืนจึงเป็นอาวุธที่ถูกพัฒนาไปอย่างก้าวกระโดด

เกิดการพัฒนาปืนกลและปืนติดลำกล้องทุกประเภท จนอาจกล่าวได้ว่าคนธรรมดาที่มีปืนในครอบครอง ก็ไม่ต่างอะไรกับเหล่าผู้ปลุกพลัง!

กำแพงสูงของฐานเป็นหนึ่งในมาตรการป้องกันที่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องคนธรรมดาที่อาศัยในเมือง บนกำแพงมีทางเดินและช่องสำหรับตั้งอาวุธอยู่เรียงราย พลังจากแรงกระสุนนับว่าน่ากลัวอย่างยิ่ง

ขณะนั้นเอง

การเผชิญหน้ากับห่ากระสุนได้เริ่มขึ้น!

ทันใดนั้น เลือดของบรรดาสัตว์อสูรสาดกระเซ็น เศษเนื้อหนังกระจัดกระจายไม่รู้ทิศทาง

ละอองหมอกเลือดเข้มข้นแผ่ซ่านทั่วสารทิศ

แม้ต้องปะทะกับความเจ็บปวด แต่กลุ่มก้อนของสัตว์อสูรไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย แต่กลับกระตุ้นสัญชาตญาณดุร้ายในกาย พวกมันแผดเสียงคำรามก่อนจะกระโจนตัว

“เร่งมือเข้า! เร่งมือ!”

ปืนใหญ่นับร้อยกระบอกถูกเข็นไปยังที่โล่งราบสักแห่งหนึ่ง

บรรดาคนหนุ่มสาวและวัยกลางคนต่างแบกชิ้นส่วนต่าง ๆ ก่อนจะเร่งบรรจุกระสุนแล้วระดมยิงออกไปในคราเดียว

ในขณะนั้น กระสุนปืนใหญ่นับร้อยพุ่งสู่ท้องฟ้า แสงจากปลายดินปืนลากยาวประหนึ่งดาวหางมอดไหม้ที่ตกลงยังกลุ่มของสัตว์อสูร

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

เสียงระเบิดดังกระหึ่ม

แผ่นดินสั่นไหวพร้อมเปลวเพลิงปะทุ กระสุนแต่ละนัดล้วนระเบิดตัว แตกกระจายแผ่รัศมีร่วมร้อยเมตรก่อนจะกลายเป็นผุยผง

การระดมยิงด้วยปืนใหญ่นี้ทรงพลังยิ่ง

หลังแรงระเบิด มันทิ้งหลุมน้อยใหญ่ไว้บนพื้นดิน

แขนขาของสัตว์อสูรขาดวิ่น เขม่าควันคลุ้งลอยทั่วอากาศ

ภาพอันชวนตะลึงประจักษ์สู่สายตา

กระนั้น สัตว์อสูรเหล่านั้นไม่มีท่าทีจะหยุด ในที่สุดพื้นที่ที่ถูกกวาดด้วยปืนใหญ่ก็เต็มไปด้วยพวกมัน เสียงคำรามนั้นหาได้ขาดช่วงไป

…

เมื่อมองลงมาจากด้านบน

ฐานลู่หยางขนาดใหญ่ได้กลายสภาพเป็นป้อมปืนแล้ว

ทั้งปืนกลติดลำกล้องและปืนต่อต้านอากาศยานนับไม่ถ้วนถูกใช้เป็นแนวป้องกัน พวกมันถูกตั้งประหนึ่งผนังเขื่อนสูงทึบ หันปลายกระบอกไปทางสัตว์อสูร

ปืนใหญ่หลายชนิดถูกติดตั้งบนฐาน

ในบางครั้งก็บังเกิดแสงไฟตัดผ่านท้องฟ้าเช่นดาวหาง ก่อนจะตกสู่กลุ่มของสัตว์อสูรเพื่อระเบิดพวกมัน

พื้นดินยังคงสะเทือนอย่างต่อเนื่องไปพร้อมกับเสียงปืนใหญ่โหมกระหน่ำ

บรรดาสัตว์อสูรทิ้งซากศพของพวกมันเกลื่อนกลาดจากการโจมตีนั้น

ถึงอย่างนั้น พวกมันก็มีมากเสียจนไม่รู้จะหมดเมื่อไร! คล้ายกระแสพายุที่ไม่สิ้นสุด

เมื่อยืนอยู่บนกำแพงสูงนับสิบเมตร ก็จะสามารถเห็นสัตว์อสูรสีดำกระจายทั่วบริเวณ ไม่อาจมองเห็นได้ว่าท้ายขบวนนั้นอยู่ที่ใด นับเป็นเรื่องน่าประหวั่นไม่น้อย

กลุ่มคนธรรมดาซึ่งทำหน้าที่ควบคุมปืนกลมีสีหน้าเคร่งขรึม เหงื่อกาฬอาบทั่วแผ่นหน้า