บทที่ 7 หมียักษ์คลั่งและน้ำผึ้งวิญญาณต้นกำเนิด

บทที่ 7 หมียักษ์คลั่งและน้ำผึ้งวิญญาณต้นกำเนิด

โครงสร้างร่างกายของหมาป่าและสุนัขนั้นเหมือนกัน พวกมันถูกเรียกว่าสุนัขสันเหล็ก

ดูจากชื่อแล้ว หลังของมันต้องแข็งมากอย่างแน่นอน

การจะจัดการกับสุนัขสันเหล็กได้นั้นต้องระมัดระวังเขี้ยวและกรงเล็บของมันให้ดี ตราบใดที่หลบหลีกมันได้เรื่อย ๆ สุนัขสันเหล็กก็จะหมดแรงไปเอง

เขาแค่ต้องหาจังหวะและระมัดระวังให้มาก

แต่…

“ไม่จำเป็นหรอก!”

ตอนที่ความทรงจำไหลเข้ามาในสมองนั้นเอง สุนัขสันเหล็กก็พุ่งกรงเล็บเข้ามาแล้ว!

แววตาของฉู่โม่ววาวโรจน์ เขาไม่หลบหลีกแม้แต่น้อยและปล่อยหมัดออกไป!

ตู้ม!

กำปั้นอาบพลังสายฟ้าพุ่งตรงเข้าใส่หัวของสุนัขสันเหล็ก

เสียงกระดูกหักดังขึ้นในทันใด

กะโหลกของสุนัขสันเหล็กแตกร้าว และหลุดกระเด็นออกไปไกล

มันร่วงลงไปนอนแน่นิ่งบนพื้นทันที!

สังหาร!

“หมัดสายฟ้าของฉันมีพลังตั้ง 2.72 ตัน! ต่อหน้าฉันคนนี้ แค่สุนัขสันเหล็กน่ะไม่คณนามือหรอก!”

ฉู่โม่วส่ายหน้าไปมา

ก่อนเขาจะค่อย ๆ ย่างกรายเข้าไปตัดขาหน้าของเจ้าสุนัขสันเหล็กด้วยมีดที่พกติดตัวมา

มันคือหลักฐานว่าชายหนุ่มสังหารสุนัขสันเหล็กไปจริง ๆ

หลังจากนั้น

ฉู่โม่วหยิบขวดยาจำนวนหนึ่งออกมา ผ่าหัวใจของสุนัขสันเหล็ก และเทเลือดของมันลงไปในขวด

เลือดสัตว์อสูร!

ถึงแม้จะเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับ 1 เลือดในร่างกายของมันก็ยังช่วยเพิ่มพลังกายเนื้อของผู้ปลุกพลังได้

ภารกิจเรียบร้อย

ฉู่โม่วเดินต่อไปพร้อมกับขาหน้าสุนัขสันเหล็กสองข้างและเลือดของมัน

…

ลึกไปในป่าทึบ

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดสลัวลงโดยไม่รู้ตัว

เวลาเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ฉู่โม่วสังหารงูพิษปล้องเงินด้วยหมัดเดียว ก่อนจะใช้นิ้วปาดหยาดเลือดออกจากใบหน้า เขาลุกขึ้นยืนพลางหายใจหอบ

หนึ่งวันแห่งการล่าผ่านพ้นไป

นอกจากงูพิษปล้องเงินแล้ว ฉู่โม่วยังสังหารสัตว์อสูรระดับ 1 อีกเจ็ดตัว

นี่เป็นโอกาสดีในการเพิ่มประสบการณ์การต่อสู้ เขาหายใจแรงขึ้นด้วยความเหนื่อยหอบ

และในภารกิจล่าของวันนี้

“ใกล้จะมืดแล้ว ดูเหมือนว่าฉันจะต้องหาที่ปลอดภัยอยู่”

ฉู่โม่วพึมพำเบา ๆ ขณะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

ตอนกลางคืนคือสวรรค์ของเหล่าสัตว์อสูร

อสูรทรงพลังมากมายจะตื่นขึ้น ทำให้ผืนป่าแห่งนี้อันตรายยิ่งกว่าเก่า

ดังนั้นแล้ว แม้แต่กลุ่มไล่ล่าทั้งหลายยังต้องหาที่ปลอดภัย เพื่อพักผ่อนให้รัตติกาลผ่านพ้นไป และรอคอยแสงแดดในยามเช้า

แม้ว่าจะไม่มีสัตว์อสูรที่ทรงพลังอยู่ในพื้นที่ ฉู่โม่วก็ทนนิ่งเฉยไม่ไหว เขาสังหารพวกมันไปมากมายจนร่างกายอ่อนล้า

ยิ่งไปกว่านั้น ชายหนุ่มยังได้เลือดสัตว์อสูรมาไม่น้อยและพร้อมฝึกฝน

เมื่อคิดได้ดังนั้น

ฉู่โม่วหยิบถุงน้ำดีของงูพิษปล้องเงินออกมา คั้นเลือดลงไปในขวด ก่อนออกไปจากที่นั่นทันที

ผ่านไปพักใหญ่

ดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า …ความมืดเข้าปกคลุมโลกทั้งใบ

ในหลุมต้นไม้ขนาดใหญ่

มันเคยเป็นถ้ำกระรอกกลายพันธุ์ระดับ 1 ที่ถูกฉู่โม่วสังหารไป และตอนนี้เมื่อเขาต้องการที่หลบซ่อน ชายหนุ่มจึงนึกถึงที่นี่ขึ้นมา

ขั้นแรก กับดักเตือนภัยมากมายถูกติดตั้งไว้ที่ทางเข้าถ้ำ ทันทีที่มีใครมาแตะต้องมัน การแจ้งเตือนจะเกิดขึ้นทันที

เมื่ออยู่ในป่าลึก เราต้องระมัดระวังตัวมากขึ้นแสนเท่าตัว!

ระหว่างวัน มู่โฉ่วเห็นสัญญาณของเครื่องรางสื่อสารปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราวบนผืนป่า ยังคงมีนักเรียนได้เผชิญหน้าเข้ากับอันตรายอย่างไม่คาดฝัน

ถึงแม้จะมีอาจารย์คอยช่วยเหลือก็ตาม

แต่นักเรียนเหล่านั้นจะยังมีชีวิตรอดจนกระทั่งความช่วยเหลือไปถึงหรือไม่นั้น… ยังไม่อาจทราบได้

พูดอีกอย่างคือ…

แค่วันแรกของภารกิจก็อาจมีผู้เสียชีวิตมากมายแล้ว!

ทั้งที่ป่าแห่งนี้ถูกเก็บกวาดและลดความอันตรายลงไปมากโข

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลายคนคงจะจินตนาการถึงความอันตรายของป่าทึบที่แท้จริงได้แล้ว