บทที่ 77 นกล่าสมบัติ

บทที่ 77 นกล่าสมบัติ

หลังจากที่ได้ยินข่าว ฉู่โม่วก็ออกไปจากฐานและให้เทียนเผิงพาไปยังตำแหน่งที่เจอสัตว์อสูรธาตุไม้ระดับ 4 ทันที

“สัตว์อสูรธาตุไม้ตัวนั้นอาศัยอยู่ในป่าลึกและมักจะซ่อนอยู่ตัวเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะฉันตาดีก็คงจะหาไม่เจอ”

เทียนเผิงโอ้อวดกับฉู่โม่ว

“เข้าใจแล้วละว่านายเก่ง พอฆ่าสัตว์อสูรตัวนี้ได้ฉันจะให้นายเอาร่างของมันไปเสริมพลังแล้วกัน”

ฉู่โม่วพูดพร้อมยิ้มให้

“ขอบคุณนะนายท่าน!”

นี่คือสิ่งที่เทียนเผิงตั้งตารอ ตอนนี้เขาจึงตื่นเต้นมาก

ตั้งแต่ฝูงสัตว์อสูรจากไป เทียนเผิงก็กินร่างของสัตว์อสูรที่ตายเข้าไปมากมาย ตอนนี้พละกำลังของเขามันมาถึงยังระดับ 3 อย่างรวดเร็วและไม่ห่างไกลไปจากระดับ 4 แล้ว

ถ้าได้กินเลือดเนื้อของสัตว์อสูรระดับ 4 ในคราวนี้ก็อาจจะเข้าใกล้ระดับ 4 จริง ๆ ก็ได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น เทียนเผิงก็กระพือปีกแรงขึ้นและตรงไปยังเป้าหมาย

สัตว์อสูรธาตุไม้ตัวนี้ชื่อว่าหมูเขียวชอุ่ม มันอาศัยอยู่ลึกในป่าโบราณที่อยู่ห่างจากฐานลู่หยางไปหลายพันกิโลเมตร

แต่ด้วยความเร็วของพญาหงส์ปีกทองคำก็ไปถึงได้อย่างรวดเร็ว

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง

ฉู่โม่วกับเทียนเผิงเข้าไปในป่าลึกโบราณด้วยกัน

ต้นไม้ทั้งหลายตั้งสูงตระหง่านด้วยเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่าสิบเมตรและสูงกว่าหลายร้อยเมตรขึ้นไปปกคลุมผืนฟ้า

ฉู่โม่วขอให้เทียนเผิงช่วยเขาตามหามันจากบนฟ้า

ในขณะเดียวกัน เขาเข้าไปในป่าลึกเพื่อใช้จิตสำผัสตรวจสอบอย่างระมัดระวัง

แต่ว่า…

หลังจากที่ตามหาเป็นเวลาหลายวันก็ไม่มีร่องรอยของสัตว์อสูรตัวนี้เลย

ฉู่โม่วไม่ได้รีบร้อนอะไร

หมูเขียวชอุ่มนั้นไม่ใช่สัตว์อสูรที่ดุร้ายนักและมักจะเกียจคร้าน ทุกครั้งที่เจอรังใหม่พวกมันจะนอนหลับเป็นอย่างแรกทันที ถ้าไม่ได้หิวก็จะไม่ออกล่าอย่างแน่นอน

ฉู่โม่วจึงเตรียมใจเรื่องที่ต้องใช้เวลารอมาแล้ว

แต่ในตอนนั้นเอง

จิตสัมผัสของเขาพลันพบว่าไม่ไกลออกไปมีสัตว์อสูรสองตัวกำลังต่อสู้กัน

นอกจากนี้ยังมีเสียงนกและหมูดังมาแต่ไกล

“หรือว่าจะเป็น…”

ฉู่โม่วตรงไปยังทิศทางที่มีการต่อสู้ทันที

ในไม่ช้า

ฉู่โม่วเห็นว่าที่ทางเข้าถ้ำที่ซ่อนอยู่ หมูเขียวชอุ่มขนาดเกือบหนึ่งเมตรนอนกองอยู่บนพื้นในขณะที่นกสีม่วงขนาดเล็กกว่าสามสิบเซนติเมตรกำลังจิกมันด้วยปากอันแหลมคม

แม้จะเป็นนกตัวเล็ก แต่จะงอยปากของมันแหลมคมมาก

ทุกครั้งที่จิกลงไปจะทิ้งแผลลึกไว้บนตัวหมูเขียวชอุ่ม

และทุกครั้งหมูเขียวชอุ่มก็จะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

เพียงแต่ว่า

ฉู่โม่วไม่คิดว่าหลังจากที่โอดครวญ หมูเขียวชอุ่มจะไม่สนใจอสูรนกและกลับไปนอนต่อ …บาดแผลของมันก็ฟื้นฟูอย่างรวดเร็วเช่นเดิม

ถ้ามีพลังฟื้นฟูที่แข็งแกร่งขนาดนี้ก็ไม่ต้องสงสัยเลย

นั่นแหละคือเป้าหมายของเขา… หมูเขียวชอุ่ม!

แต่ในตอนนั้นเอง

ดวงตาของฉู่โม่วจับจ้องไปที่นกตัวนั้น

ร่างกายของมันเป็นสีม่วง เว้นแต่ขนสีดำจำนวนหนึ่งบนหน้าผากซึ่งทำให้มันดูน่าขันยิ่งนัก

“นี่มันนกล่าสมบัติ!”

นกล่าสมบัติ!

ตามชื่อของมัน นกตัวนี้สามารถตามหาสมบัติได้!

แม้ว่าชื่อของมันจะฟังดูทั่วไป อสูรตัวนี้ก็มีสัมผัสที่ไวต่อสมบัติมาก ถ้ามีสมบัติล้ำค่าอยู่ภายในระยะ พวกมันก็สามารถสัมผัสได้ถึงสมบัติเหล่านั้นไปจนถึงรู้ว่าชิ้นใดมีมูลค่ามากที่สุด

นกล่าสมบัตินั้นหาพบยากมาก ผู้คนมากมายไม่เคยได้เห็นมันตลอดทั้งชีวิต

ฉู่โม่วเคยเห็นแค่บันทึกเกี่ยวกับมันในตำราอสูรหายากและอสูรต่างแดน มันระบุว่านกชนิดนี้ปรากฏให้เห็นไม่เกินสิบครั้งเท่านั้น