บทที่ 95 ศูนย์ใหญ่ของสัมพันธมิตรพ่อค้าหอการค้าหยกแก้ว กับสถานะที่แท้จริงของหมัวซานซาน

บทที่ 95 ศูนย์ใหญ่ของสัมพันธมิตรพ่อค้าหอการค้าหยกแก้ว กับสถานะที่แท้จริงของหมัวซานซาน

ใช้เวลาไม่นาน

ในที่สุดเสี่ยวจินก็บินมาถึงฐานจินหลิง

ยิ่งเข้าใกล้ฐานแห่งนี้มากเท่าไร พวกเขาสามารถเห็นได้ชัดว่าฐานจินหลิงมีขนาดใหญ่เพียงใด แล้วยิ่งเป็นเหล่าตึกระฟ้าที่ได้เห็นชัด ๆ แล้ว มันเทียบเท่าได้กับตึกสูงสมัยที่ยังเป็นอารยธรรมมนุษย์ยุคก่อนได้จริงอย่างที่สีอิ้งเล่าให้ฟัง

ไม่ว่าจะเป็นมุมไหนก็น่ามองไปหมด

แม้จะเป็นเพียงด้านนอกฐานเองก็มีการป้องกันอย่างหนาแน่นตลอดแนวกำแพงฐาน สมเป็นฐานที่มีขนาดใหญ่

การป้องกันบางรูปแบบ เช่น ค่ายกล ที่เคยเห็นมาก่อนหน้าที่ฐานลู่หยางนั้นเทียบไม่ติดเลย

ค่ายกลของฐานแห่งนี้ฉู่โม่วสามารถรับรู้ได้ว่ามันมีอยู่จริง แต่ไม่อาจรู้ได้เลยว่าถูกติดตั้งไว้เป็นระยะทางกว้างไกลขนาดไหน เพราะลำพังเพียงหันมองตามแนวกำแพงฐาน เขาไม่อาจหาจุดเริ่มหรือจุดจบได้เลยและนี่ก็ทำให้ฉู่โม่วอดตกตะลึงไปพักใหญ่ ๆ ไม่ได้

“ผู้ปลุกพลังที่นั่งอยู่บนนก รีบลงพื้นมาแล้วรับการตรวจตราซะ!”

ขณะที่ฉู่โม่วกำลังเพลิดเพลินกับการชื่นชมบรรยากาศฐานตรงหน้านั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงมาจากภาคพื้นดิน

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังตะโกนเรียกเขาจริง ๆ เขาก็ไม่รอช้าที่จะสั่งให้เสี่ยวจินพาลงไปยืนบนพื้นตรงหน้านั้น

“นายไม่รู้กฎหรือไง? จะบินเข้าเมืองตรง ๆ แบบนี้ไม่ได้นะ!”

ที่ประตูเมือง ผู้ปลุกพลังในชุดเครื่องแบบกำลังต่อว่าฉู่โม่ว

“ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ เพื่อน นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้มาที่ฐานจินหลิงนี้ เลยยังไม่รู้กฎน่ะ” ฉู่โม่วรีบอธิบาย

ได้ยินเช่นนั้น

ผู้ปลุกพลังคนเดิมก็เหลือบมองฉู่โม่วกับเฉินซีเวย ก่อนจะหันมองเสี่ยวจินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะถามออกมา “พวกนายมาจากข้างนอกเหรอ?”

“ใช่แล้ว”

ฉู่โม่วพยักหน้า

“ถ้าเป็นคนต่างถิ่น การจะเข้ามาในฐานจินหลิง พวกนายต้องจ่ายค่าเข้าเมืองคนละหนึ่งพันหกร้อยหินปฐมกาล พวกนายถึงจะสามารถลงทะเบียนข้อมูลและสามารถอยู่อาศัยในเมืองนี้ได้”

“อ้อ! แล้วก็เจ้านกยักษ์นี่… สัตว์เลี้ยงของนายสินะ? นายต้องลงทะเบียนสัตว์เลี้ยงแล้วจ่ายค่าเข้าเมืองให้มันด้วยเหมือนกัน ไม่เช่นนั้นถ้าผู้พิทักษ์กฎหมายในเมืองมาเจอเข้า นายจะถูกถือว่าเป็นผู้นำเข้าสัตว์อสูรแบบผิดกฎหมาย ดีไม่ดีเจ้านี่อาจจะถูกจับไม่ก็ถูกฆ่าไปด้วย”

หลังจากที่รู้ว่าฉู่โม่วนั้นเป็นคนต่างถิ่น ผู้ปลุกพลังคนนี้ก็ยืดอกและเชิดหน้า ระหว่างที่พูด เขาก็ทำทีราวกับว่าตนเองอยู่เหนือกว่าอีกฝ่ายไปด้วย

“แพงชะมัด!”

เมื่อได้ยินแบบนั้นเฉินซีเวยอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ

หนึ่งพันหกร้อยหินปฐมกาลนี้หากเป็นภายในฐานลู่หยาง ต่อให้เป็นจอมยุทธ์ยังต้องใช้เวลาร่วมปีเลยกว่าจะหามาได้

แต่ที่ฐานจินหลิงนี้ เงินร่วมปีนั่นกลับถูกผลาญให้กับค่าเข้าอยู่อาศัยง่าย ๆ เช่นนี้เลยงั้นหรือ?

“เธอจ่ายเท่าไรก็จะได้มาตรฐานความปลอดภัยที่ดีคืนกลับไปเท่านั้นแหละน่า ไม่เห็นค่ายกลด้านนอกนี่หรือไง? ค่ายกลขนาดใหญ่นี่น่ะก็เพื่อปกป้องฐานจากสัตว์อสูรด้านนอก การมีอยู่ของมันทำให้ฐานจินหลิงมีค่าใช้จ่ายหนักหน่วงในทุกปีเลยนะ ฉันคงไม่ต้องมาแจกแจงให้ฟังหรอกมั้งว่าปีหนึ่งฐานจินหลิงต้องใช้เงินไปกับอะไรบ้าง? เพราะงั้นในเมื่อพวกเธอเป็นคนที่มาจากข้างนอก แล้วคิดจะมาหาประโยชน์ภายในฐานนี้มันก็ต้องมีค่าใช้จ่ายกันบ้างเป็นเรื่องธรรมดาน่า!”

“ถ้าไม่ทำแบบนี้ ฐานจินหลิงจะมีแต่พวกคนจากฐานอื่นเข้ามาอาศัยหวังพึ่งใบบุญเต็มไปหมดน่ะสิ”

หลังจากที่พูดออกไปแล้ว ผู้ปลุกพลังในคราบทหารยามก็หยุดให้คิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปถามฉู่โม่วอีกครั้ง “ว่ายังไง? พวกนายจะลงทะเบียนหรือเปล่า? ถ้าใช่ ฉันจะได้พาไปยังจุดลงทะเบียน”

มันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ยังไงฉู่โม่วก็ต้องตกลงรับกฎข้อนี้

เพราะงั้นเขาจึงไม่พูดอะไรมาก และขอให้อีกฝ่ายพาไปยังจุดชำระค่าเข้าเมืองแต่โดยดี

ทั้งสองคนรวมกับสัตว์เลี้ยงอีกสามตัวจ่ายค่าเข้าเมืองรวม ๆ กันแล้วมีมูลค่าสูงลิบลิ่ว พวกเขาถูกพาตัวไปลงทะเบียน หลังจากนั้นไม่นาน ฉู่โม่วก็ได้บัตรประชาชนสองใบพร้อมกับบัตรสัตว์เลี้ยงอีกสามใบมาไว้ในมือ

บัตรประชาชนในมือเขาค่อนข้างจะเหมือนกับบัตรประชาชนใบก่อนหน้าของเขามากเลยทีเดียว

ส่วนของบัตรสัตว์เลี้ยงจะเป็นปลอกคอที่มีข้อมูลของสัตว์เลี้ยงตัวนั้นอยู่ ไม่ว่าจะเป็นประเภทหรือระดับ

ด้วยปลอกคอนี้ สัตว์อสูรที่เป็นสัตว์เลี้ยงจะสามารถเดินทางไปทั่วทั้งฐานจินหลิงได้ เพราะถ้าปราศจากสิ่งนี้ พวกมันจะถูกมองเป็นสัตว์อสูรที่บุกรุกเข้ามา หากใครจะกำจัดทิ้งก็ไม่ใช่เรื่องผิดแต่อย่างใด

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว

ฉู่โม่วและเฉินซีเวยจึงได้รับสิทธิ์ให้เข้าฐานจินหลิงได้เสียที

…

หลังเดินไปตามถนนหนทางภายในฐานยักษ์ใหญ่ พวกเขาก็ได้พบว่า ถนนที่นี่กว้างใหญ่มาก อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะไม่ต่ำกว่าร้อยเมตรแน่ ๆ ตลอดทางนั้นชายหนุ่มจะสามารถเห็นรถที่วิ่งด้วยพลังงานอณูแห่งชีวิตไปมา หรือไม่ก็ผู้คนที่เดินไปเดินมาพร้อมกับสัตว์เลี้ยงของพวกเขา

ถนนถูกขนาบไว้ด้วยตึกสูงที่มีแสงสว่างวิบวับอยู่ให้เห็นตลอดสองฝั่งทาง

นอกจากนี้ยังมีร้านค้ามากมายทอดยาวจนดูมีชีวิตชีวาสุด ๆ

“พวกเราจะไปทำอะไรกันต่อดีล่ะ?”

เฉินซีเวยถามขึ้นมาด้วยเสียงเบา

ฉู่โม่วคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ถ้ายังไงเราคงต้องหาที่อยู่กันก่อน… แต่จะหาซื้อบ้านวันนี้เลยคงไม่ทันแล้ว ไว้เดี๋ยวเราค่อยหาซื้อบ้านพรุ่งนี้ดีกว่า”

“เข้าใจแล้ว”

หญิงสาวตอบอย่างเชื่อฟัง

ซึ่งเมื่อพูดออกมาเช่นนั้น ระหว่างทางทั้งสองก็พบโรงแรมพอดี พวกเขาไม่รอช้าที่จะตัดสินใจเข้าพักที่นั่นไปก่อน

…

ตัวเมืองชั้นในของฐานจินหลิง

พนักงานขายสาวในชุดสุภาพเปิดประตูเข้าไปใต้คฤหาสน์ ก่อนจะเริ่มพูดแนะนำ “เชิญค่ะ ที่นี่เป็นบ้านที่ตรงกับความต้องการของพวกคุณมากที่สุดค่ะ ทั้งเงียบสงบ และมีการรักษาความปลอดภัยในระดับสูง… มันเคยเป็นที่อยู่อาศัยของจอมยุทธ์ระดับสูงมากก่อน แต่หลังจากที่คนคนนั้นได้รับการบรรจุเข้าไปในหอการค้าหยกแก้ว เขาก็ย้ายออกจากที่นี่ไป”

ที่ด้านหลังของพนักงานผู้นี้ มีชายหนุ่มที่ดูไม่ธรรมดากับหญิงสาวที่มีหน้าตาสละสลวยและรูปร่างที่งดงามตามมาด้วย

ทั้งสองคนที่ตามมาคือฉู่โม่วและเฉินซีเวยที่ซึ่งเพิ่งจะมาถึงฐานจินหลิงได้วันเดียว

ภายหลังจากที่พวกเขาพักผ่อนในโรงแรมไปแล้วหนึ่งคืน ฉู่โม่วก็ติดต่อหาตัวแทนจำหน่ายบ้านตั้งแต่เช้าเพื่อจะได้รีบหาที่อยู่อาศัยตั้งแต่เนิ่น ๆ

พนักงานขายถามเขาเกี่ยวกับประเภทบ้านและเรทราคาที่เขาต้องการจะซื้อ จากนั้นถึงได้ส่งคนพาฉู่โม่วมาดูบ้านตามที่ต้องการ

ระหว่างที่ฟังพนักงานสาวอธิบาย ฉู่โม่วและเฉินซีเวยก็หันดูรอบ ๆ ไปด้วย

ที่นี่เป็นคฤหาสน์ขนาดใหญ่ที่ไม่ได้หรูหราอะไรมากนัก แต่ก็มีสภาพแวดล้อมที่ดีมากเลยทีเดียว

ภายในสวนของคฤหาสน์หลังนี้มีบ่อน้ำเล็ก ๆ อยู่ ซึ่งบ่อน้ำนี่ได้รับน้ำมาจากลำธารที่อยู่ไม่ไกล

“ฉนวนกั้นเสียงของคฤหาสน์นั้นมีประสิทธิภาพที่ดีมาก ๆ ความเป็นส่วนตัวเองก็สูงสุด คฤหาสน์หลังอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้ที่สุดยังอยู่ห่างกันอย่างน้อยก็ร่วมร้อยเมตร แต่ถึงอย่างนั้นที่นี่ไม่ได้เปลี่ยวแต่อย่างใด เช่นนี้แล้วคงพูดได้ว่า คฤหาสน์ที่สุดแสนจะหายากนี้ เป็นพื้นที่แสนสงบท่ามกลางความวุ่นวายภายนอกเลยค่ะ! มันตรงตามความต้องการของคุณลูกค้ามาก ๆ เลยล่ะ!”

ตลอดเวลาที่เธอพูด พนักงานขายสาวผู้นี้ก็พาฉู่โม่วและเฉินซีเวยเดินชมบ้านหลังโตนี้ไปด้วย

“เธอคิดว่ายังไง? ชอบมันหรือเปล่า?”

ฉู่โม่วหันไปถามเฉินซีเวย

“อื้อ ชอบสิ!”

เธอพยักหน้ารับ