บทที่ 1019 ผู้ที่เคารพเพียงหนึ่งเดียว

บทที่ 1019 ผู้ที่เคารพเพียงหนึ่งเดียว

“เด็กคนนั้นดูชั่วร้ายอยู่บ้าง ไม่น่าเชื่อว่ากำลังดูดซับไอสังหารอยู่”

จ้าวเซวียนหยวนทอดสายตามองหานเย่ ร้องจุ๊ๆ ออกมา

เจียงอี้นับนิ้วทำนาย เอ่ยว่า “โลกแห่งนี้ถูกมารร้ายเข้าครอบงำ สรรพสิ่งหลายร้อยล้านชีวิตถูกสิงร่าง แรงกรรมล้นฟ้า เด็กคนนี้เข้าล้างบางก็นับว่าผดุงคุณธรรมแทนสวรรค์แล้ว”

จ้าวเซวียนหยวนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เขามาจากมรรคาสวรรค์ มีตบะระดับเสรี ทว่ามีไอสังหารเทียบเท่าอริยะมหามรรค เลิศล้ำนัก”

“เข้าไปดูดีหรือไม่”

“ไปเถอะ!”

เจดีย์โบราณใหญ่ยักษ์เริ่มมุ่งหน้าไปในทิศทางที่หานเย่อยู่

ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงโลกที่ล่มสลาย

ท่ามกลางทะเลโลหิต หานเย่ที่นั่งสมาธิอยู่กลางอากาศพลันลืมตาขึ้น สองเนตรเรืองแสงสีเลือด ทำให้ปราณโลหิตที่ไหวระริกอยู่รอบกายหยุดนิ่ง

หานเย่มองเจดีย์โบราณ ขมวดคิ้วนิดๆ

เสียงกลั้วหัวเราะของจ้าวเซวียนหยวนแว่วมา “ไอ้หนู เหตุใดเจ้าถึงดูดซับไอสังหารได้”

เจียงอี้เริ่มทำนายถึงที่มาของหานเย่ การทำนายครั้งนี้ทำให้สีหน้าเขาแปรเปลี่ยนทันที

เขาถ่ายทอดเสียงหาจ้าวเซวียนหยวนทันที หลังจากจ้าวเซวียนหยวนได้ยินก็ตะลึงงันไปเช่นกัน

เต้าจื้อจุนเองก็ลืมตาขึ้น สายตามองไปที่ร่างหานเย่

เมื่อเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญแปลกหน้าและลึกลับทั้งสี่ หานเย่เพียงแค่นเสียงเอ่ย “แล้วมันกงการใดของพวกเจ้า หรืออยากจะมาหาเรื่องข้า!”

จ้าวเซวียนหยวนนึกสนุกแล้ว เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ดุมากนักหรือ!”

หานเย่เรียกธนูปฐมเทพทลายโลกาขึ้นมา มือขวากุมคันธนูไว้ กลิ่นอายดุดันน่าหวาดหวั่นเข้าครอบคลุมโลกล่มสลาย

พอพวกเต้าจื้อจุนทั้งสี่มองเห็นธนูปฐมเทพทลายโลกา ทั้งหมดต่างก็ขมวดคิ้ว

เป็นธนูที่ทรงพลังอย่างยิ่ง!

ทันทีที่ธนูคันนี้ปรากฏขึ้น พวกเขารู้สึกใจสั่นขึ้นมาเล็กน้อย

มีอาวุธวิเศษน้อยนักที่จะทำให้พวกเขารู้สึกกระวนกระวายได้แต่แรกเห็น

เจียงอี้ถ่ายทอดเสียงหาจ้าวเซวียนหยวน “เจ้าว่าจะใช่สมบัติวิเศษที่ท่านเจ้าสำนักมอบให้เขาหรือไม่ ในมรรคาสวรรค์ไม่มีทางปรากฏสมบัติวิเศษระดับนี้ ต้องเป็นยอดสมบัติฟ้าบุพกาลแน่นอน!”

จ้าวเซวียนหยวนรู้สึกว่ามีเหตุผล แววตาที่มองหานเย่อ่อนโยนลง

เชื้อสายของหานเจวี๋ยมีมากมายนับไม่ถ้วน ไม่ใช่เชื้อสายทุกคนที่จะมีเกียรติพอให้พวกเขาไว้หน้า แต่ถึงขั้นที่ได้รับยอดสมบัติจากหานเจวี๋ย เช่นนั้นย่อมต่างออกไปแล้ว

เต้าจื้อจุนเอ่ยว่า “เข้าร่วมกับพวกเราเถอะ”

เสียงของเขาดังกังวานยิ่ง ก้องสะเทือนอยู่ในหูหานเย่ราวกับกระดิ่งเงิน สะท้อนอยู่เนิ่นนาน

เมื่อหานเย่ได้ฟังแขนขวาพลันเหยียดตรง มือซ้ายน้าวสายธนู น้าวดึงอย่างสุดกำลัง ไร้ซึ่งลูกธนูทว่าแรงกดดันน่าหวาดหวั่นพลันปะทุออกมา ทำให้โลกที่ล่มสลายไปแล้วสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

พวกเต้าจื้อจุนทั้งสี่มีสีหน้าตกตะลึง เป็นธนูที่น่ากลัวจริงๆ!

“จะให้โอกาสพวกเจ้าอีกครั้ง ไสหัวไป!”

สีหน้าหานเย่เรียบเฉย ตะคอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา

จ้าวเซวียนหยวนเอ่ยเยาะ “อาศัยเพียงธนูคันเดียวก็คิดว่าจะสังหารพวกเราสี่คนได้แล้วอย่างนั้นหรือ เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเราเป็นใคร”

ดวงตาหานเย่ปรากฏเจตนาสังหาร เหล่าตานตกใจรีบตะโกนขึ้นว่า “หยุดมือ ล้วนเป็นคนกันเองทั้งนั้น! อย่าทะเลาะกันเลย!”

หานเย่ได้ยินแล้วผงะไป คนกันเองหรือ

เหล่าตานถลึงตาใส่จ้าวเซวียนหยวนคราหนึ่ง มองไปที่หานเย่แล้วกล่าวว่า “พวกเขาสามคนล้วนมาจากสำนักซ่อนเร้น เป็นศิษย์สืบทอดของอริยะสวรรค์เกรียงไกร”

หานเย่ขมวดคิ้ว

เขารู้จักสำนักซ่อนเร้น แต่เขาไม่เคยนับว่าตัวคือคนตระกูลหานเลย

ตลอดเส้นทางชีวิตของเขาพึ่งพาตัวเองทั้งสิ้น บุพการีชราวัยสิ้นชีพไปนานแล้ว เข้าสู่สังสารวัฏ

หลังจากเขาแข็งแกร่งขึ้นมา ตระกูลหานถึงได้มาหาเขา เรื่องนี้ทำให้เขาดูแคลนตระกูลหานยิ่งนัก

ส่วนอริยะสวรรค์เกรียงไกร อยู่ไกลเกินเอื้อมเหลือเกิน น้อยนักที่เขาจะนึกถึง