บทที่ 1021 มหาเทวาผลาญนภาไร้สิ้นสูญ

บทที่ 1021 มหาเทวาผลาญนภาไร้สิ้นสูญ

“เทพมารอนธการหรือ อยู่ที่ใดเล่า”

หานเจวี๋ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาเริ่มใคร่ครวญแล้วว่าดวงจิตนพชาติจะมีแผนการใด

ดวงจิตนพชาติตอบว่า “ข้าก็ไม่ทราบ แต่เจ้าสามารถสร้างขึ้นมาสักคนได้ ผลักดันให้เกิดมหาเคราะห์มรรคายิ่งใหญ่ขึ้น เพื่อให้ยุคสมัยอันไร้สิ้นสุดมาถึงในเร็ววัน”

หานเจวี๋ยขมวดคิ้วก่อนถาม “ยุคสมัยไร้สิ้นสุดคือสิ่งใด”

ดวงจิตนพชาติตอบว่า “เป็นยุคสมัยที่สามารถรองรับโลกมหามรรคต่างๆ ได้ ทำให้ฟ้าบุพกาลยกระดับกลายเป็นกว้างใหญ่ไร้สิ้นสุดอย่างแท้จริง เมื่อยุคสมัยนั้นมาถึง เจ้าก็สามารถยกระดับสู่ขั้นต่อไปได้ คิดว่าท่านพ่อก็คงเคยบอกเจ้าไปแล้ว ข้ามาหาเจ้าครั้งนี้ก็เพราะท่านพ่อเข้าสู่สภาวะปิดด่านไปแล้ว ข้าทำได้เพียงมาหาเจ้าแทน

“อดีตระหว่างเจ้าและข้าขอให้ลบเลือนไปเสียเถิด ข้าหวังเพียงว่ายุคสมัยไร้สิ้นสุดจะมาถึงในเร็ววัน เพื่อให้หลุดพ้นจากฐานะสิ่งมีชีวิตสามัญ”

หานเจวี๋ยหรี่ตาพลางเอ่ยถาม “เหตุใดถึงรีบร้อนขนาดนี้ นับตามอายุที่เจ้าคงอยู่มาก็ไม่น่าถึงขั้นนี้กระมัง”

ดวงจิตนพชาติกล่าวว่า “ข้าขอกล่าวตามตรง ถึงแม้ท่านพ่อจะสะกดตัวตนเหนือชั้นทั้งสองไว้ แต่นอกจากพวกเขาแล้วก็ยังมีอีกสองตัวตน หนึ่งในนั้นผู้โหดเหี้ยมกระหายเลือดใกล้จะฟื้นตื่นขึ้นมาแล้ว ทันทีที่ตื่นขึ้นมาเขาจะกวาดล้างสรรพสิ่งฟ้าบุพกาล ช่วยท่านพ่อควบคุมพัฒนาการของสรรพสิ่งฟ้าบุพกาล

“ถึงแม้ข้าจะเคยมีข้อพิพาทกับเจ้า แต่ดีร้ายอย่างไรข้าก็เฝ้ามองฟ้าบุพกาลวิวัฒนาการขึ้นมา ย่อมไม่อยากเห็นสรรพสิ่งฟ้าบุพกาลถูกล้างสังหาร หากเป็นในอดีตข้าคงอับจนหนทางจะทำสิ่งใดได้ แต่การปรากฏตัวของเจ้าทำให้ข้ามีความหวัง ท่านพ่อไว้หน้าเจ้าเป็นพิเศษ น่าจะวางใจให้เจ้ารับหน้าที่บุกเบิกยุคสมัยไร้สิ้นสุดได้ ขอเพียงยุคสมัยไร้สิ้นสุดมาถึง สรรพสิ่งฟ้าบุพกาลจะไม่ถูกกักขังไว้ในฟ้าบุพกาลอีกต่อไป ตัวตนเหนือชั้นกระหายการฆ่าฟันผู้นั้นก็ไม่มีทางดำเนินการกวาดล้างได้อีก”

หานเจวี๋ยถามด้วยความแปลกใจ “เหตุใดถึงไม่อาจกวาดล้างได้อีก”

ดวงจิตนพชาติเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เมื่อยุคสมัยไร้สิ้นสุดมาถึง โลกมหามรรคจะหลุดพ้น เขาก็ต้องยุ่งกับการดูแลโลกมหามรรคของตน ไหนเลยจะว่างมาใส่ใจฟ้าบุพกาลอีก”

“เช่นนั้นเหตุใดบิดาเจ้าถึงไม่สั่งห้ามเขากวาดล้างสรรพสิ่งฟ้าบุพกาลตรงๆ เล่า”

“เพราะเขากระทำการอย่างรู้หลักและไม่ล้ำเส้น สังหารเพียงตัวตนในระดับอริยะเท่านั้น ท่านพ่อไม่มีเวลามาสนใจเรื่องสะกดข่มผู้ทรงพลังฟ้าบุพกาล จึงยืมมือเขาได้พอดี”

วาจาของดวงจิตนพชาติเจือความเศร้าหมองไว้เล็กน้อย

หานเจวี๋ยขมวดคิ้วอีกครั้ง

หลังจากเจรจากับเจ้านวฟ้าบุพกาลไป เขาคิดว่าจะสามารถนั่งเป็นผู้ชมมหาเคราะห์มรรคายิ่งใหญ่ได้ นั่งรอยุคสมัยไร้สิ้นสุดได้ แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีผู้สร้างมรรคาอีกรายปรากฏตัวขึ้นมา

ดวงจิตนพชาติเอ่ยว่า “ส่วนเรื่องราวเกี่ยวกับตัวตนนั้น ข้าพูดมากไม่ได้ มิเช่นนั้นจะถูกจับได้ เจ้าสามารถคัดเลือกสร้างเทพมารอนธการสักตนขึ้นมาโดยเร็ว ไม่จำเป็นต้องเป็นเทพมารอนธการตัวจริงก็ได้ ถึงอย่างไรเดิมทีเทพมารอนธการก็เป็นเพียงตำนานอยู่แล้ว ขอเพียงเจ้าขนานนามให้เขาเป็นเทพมารอนธการก็ใช้ได้แล้ว อีกอย่าง เด็กคนนี้จะต้องมีคุณสมบัติแข็งแกร่งถึงจะสามารถแบกรับดวงชะตาแห่งมหาเคราะห์มรรคายิ่งใหญ่ได้

“ยุคสมัยไร้สิ้นสุด จำเป็นต้องมีเทพมารอนธการมารับช่วงสานต่อมหาเคราะห์มรรคายิ่งใหญ่ ทำลายดินแดนเวิ้งว้าง เพราะความจริงแล้วดินแดนเวิ้งว้างก็คือกฎเกณฑ์ดั้งเดิมที่ผูกมัดฟ้าบุพกาลไว้”

พอเอ่ยจบดวงจิตนพชาติก็รีบสลายแดนความฝันลง

หานเจวี๋ยลืมตาขึ้น ถามในใจ ‘เรื่องที่ดวงจิตนพชาติมาเข้าฝันบอกก่อนหน้านี้เป็นความจริงหรือไม่’

[จำเป็นต้องหักอายุขัยห้าหมื่นล้านล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

ดำเนินการต่อ!

[เป็นความจริง]

‘ผู้สร้างมรรคาที่ดวงจิตนพชาติกล่าวถึงคือผู้ใด’

[ตรวจสอบไม่พบบ่วงกรรมนี้ ไม่สามารถวิวัฒนาการได้]

‘ผู้สร้างมรรคาคนใดที่กระหายการฆ่าฟันและมักจะกวาดล้างสังหารตัวตนในระดับอริยะขึ้นไป’

[จำเป็นต้องหักอายุขัยสองแสนล้านล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

จุ๊ๆ!

แข็งแกร่งกว่ามหาเทวาพ้นนิวรณ์และเจ้าอวิชชาฟ้าบุพกาลเสียอีก!

หานเจวี๋ยเลือกดำเนินการต่อ

ข้อความแถวหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

[มหาเทวาผลาญนภาไร้สิ้นสูญ: ผู้สร้างมรรคาระยะต้น ทวยเทพฟ้าบุพกาล ผู้สืบทอดฟ้าบุพกาลลำดับที่หนึ่ง ศิษย์สายตรงของเจ้านวฟ้าบุพกาล]

ยังคงเป็นผู้สร้างมรรคาระยะต้น ดูเหมือนเจ้านวฟ้าบุพกาลจะมีพลังสะกดข่มแรงกล้ายิ่ง ทำให้ผู้สร้างมรรคาทั้งสามไม่สามารถทะลวงขั้นต่อได้

คนผู้นี้เป็นศิษย์สายตรงของเจ้านวฟ้าบุพกาล ทั้งยังเป็นผู้สืบทอดฟ้าบุพกาลลำดับที่หนึ่งด้วย มิน่าเล่าถึงมีอำนาจในการกวาดล้างฟ้าบุพกาล เมื่อเทียบกับดวงจิตนพชาติแล้ว ดูเหมือนเจ้านวฟ้าบุพกาลจะใกล้ชิดกับมหาเทวาผลาญเทวาไร้สิ้นสูญมากกว่า