บทที่ 1052 ทวนศักดิ์สิทธิ์อนธการ

บทที่ 1052 ทวนศักดิ์สิทธิ์อนธการ

เทพมารปฐมยุคลุกขึ้นยืน เมื่อได้ยินนามของหานฮวงดวงตาพลันฉายแววแปลกใจ

เขาถือกำเนิดได้ระยะหนึ่งแล้ว ถึงแม้จะมิเคยออกจากวังจักรพรรดิมหาโชค แต่เคยได้ยินชื่อของหานฮวงจากปากเหล่าผู้บำเพ็ญในวังจักรพรรดิมหาโชคอย่างเรียกได้ว่าหนาหูเลยทีเดียว

อริยะอันดับหนึ่งแห่งฟ้าบุพกาล!

ผู้เลิศล้ำหมื่นยุค!

สุดยอดเทวทัณฑ์!

และอีกมากมาย!

หานฮวงได้รับฉายามากมายหลากหลาย กิตติศัพท์การต่อสู้ที่เขาสร้างไว้เหล่านั้นถูกเล่าขานไปชั่วกาลนาน ทุกครั้งที่เทพมารปฐมยุคได้ยินตำนานเหล่านั้นของหานฮวง จิตใจจะฮึกเหิมขึ้นมา

วันนี้จะได้พบหานฮวงตัวจริงทั้งที เขาจะไม่ตื่นเต้นได้หรือ

ไม่นานนัก ลำแสงสีม่วงสายหนึ่งพุ่งเข้ามา คนผู้หนึ่งที่ยืนอยู่เหนือลำแสงสีม่วงกระโจนลงมา บุคลิกทรงอำนาจ ทุกก้าวย่างเกิดกระแสลม เกราะศึกสีม่วงที่ก่อตัวขึ้นจากปราณม่วงอนธการราวกับมีจิตศักดิ์สิทธิ์แฝงอยู่ ดูราวกับมีเทพมารฟ้าบุพกาลตามหลังเขามาติดๆ เดินตามทุกฝีก้าว

เทพมารปฐมยุคมองไปที่หานฮวง ตื่นตะลึงกับอำนาจแกร่งกร้าวทรงพลังของเขา

เขายากจะจินตนาการได้ว่าบนโลกนี้จะมีผู้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้อยู่ด้วย ลำพังแค่กลิ่นอายของเขาก็เพียงพอจะทำให้คนขวัญผวาได้แล้ว

เทพมารปฐมยุคที่เป็นดั่งกบในกะลาตะลึงงันไป

หานฮวงไม่เหลือบแลเทพมารปฐมยุคเลย เมื่อเข้ามาในห้องโถงเขามองไปที่หานหลิง เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมีวันนี้เช่นกัน ข้าก็นึกสงสัยอยู่ว่าจักรพรรดิที่สยบบุตรแห่งสวรรค์แห่งตระกูลหานของข้าได้เป็นผู้ใดกัน”

หานหลิงลุกขึ้นมา ยิ้มแล้วกล่าวไปว่า “พี่รองล้อกันเล่นแล้ว ท่านย่อมคาดเดาเอาไว้แล้ว มิเช่นนั้นคนเจ้าอารมณ์อย่างท่านคงบุกเข้ามาในทันที ไหนเลยจะอดทนรอคอยได้”

หานฮวงหัวเราะแล้วพยักหน้ารับ ยิ่งมองหานหลิงก็ยิ่งรู้สึกพอใจ

เขาเหลือบมองเทพมารปฐมยุคเล็กน้อย เอ่ยขึ้นว่า “น้องสี่ ให้เขาถอยออกไปเถอะ”

หานหลิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พี่รอง ท่านไม่รู้สึกหรือว่าเขาดูเหมือนใครคนหนึ่ง”

เมื่อหานฮวงได้ยินก็มีสีหน้าประหลาดใจ

เทพมารปฐมยุคกลับกระวนกระวายขึ้นมา

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็ให้เขาอยู่ฟังที่นี่ด้วยเถอะ นับว่าเป็นการเพิ่มพูนความรู้ให้” หานฮวงหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยออกไป สายตากลับไปอยู่ที่ร่างหานหลิงอีกครั้ง

หานหลิงยิ้มรับพร้อมรอฟัง ไม่มีความเผด็จการเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ทำตัวสมเป็นน้องสาวยิ่งนัก

หานฮวงพอใจกับท่าทีของนางมาก เอ่ยไปว่า “ข้าผสานรวมกฎเกณฑ์สูงสุดของฟ้าบุพกาล ผลาญนภา พ้นนิวรณ์และอวิชชาสี่โลกมหามรรคเข้าด้วยกัน พลังบรรลุถึงระดับที่ไม่เคยมีปรากฏมาก่อนแล้ว ข้าใช้พลังของสี่กฎเกณฑ์สูงสุดบ่มเพาะศาสตราเทพชิ้นหนึ่งขึ้น ศาสตราเทพชิ้นนี้ผสานพลังของสี่กฎเกณฑ์สูงสุดไว้ แต่ข้ายังมีธุระอื่นต้องไปจัดการ คิดๆ ดูแล้วในบรรดาพี่น้องมีเพียงเจ้าที่แข็งแกร่งที่สุด และมีรากฐานเป็นของตนแล้ว ดังนั้นจึงต้องการมอบให้เจ้า”

ศาสตราเทพอย่างนั้นหรือ

หานหลิงยิ้มอย่างจนใจ นางส่งมอบเทพมารปฐมยุคให้จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายช่วยอบรมเลี้ยงดู หานฮวงกลับโยนศาสตราเทพของเขามาให้นางอีก นี่มันเรื่องอะไรกัน

หานฮวงมองออกว่าหานหลิงมีเจตนาจะปฏิเสธ จึงเอ่ยขึ้นว่า “วังจักรพรรดิมหาโชคอยู่ระหว่างสร้างฐานอำนาจ หากได้รับศาสตราเทพชิ้นนี้ไปจะทำสงครามได้ผ่อนคลายมากขึ้น รอจนวังจักรพรรดิมหาโชคกลายเป็นกลุ่มอิทธิพลเรืองอำนาจอย่างแท้จริงแล้วข้าค่อยมาพาเขากลับไป”

หานหลิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “อันที่จริงวังจักรพรรดิมหาโชคก็มีศาสตราเทพเช่นนี้อยู่เหมือนกัน ก็คือคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ เขามีนามว่าเทพมารปฐมยุค ข้าวางแผนจะมอบให้จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายดูแล”

หานฮวงผงะไป มองไปที่ร่างของเทพมารปฐมยุคอีกครั้ง ถามออกไป “เทพมารปฐมยุคหรือ ปฐมยุคเป็นอย่างไร”

เทพมารปฐมยุคตอบทันควัน “เหนือกว่าฟ้าบุพกาลและอนธการขึ้นไปก็คือปฐมยุค!”

“เป็นไปไม่ได้!”

หานฮวงตวาดกร้าว เอ่ยด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “เทพมารอนธการคือเทพมารที่แข็งแกร่งที่สุดและมีคุณสมบัติเลิศล้ำที่สุด เจ้าเคยพบเทพมารอนธการมาก่อนหรือไม่”

เทพมารปฐมยุคพลันตระหนักได้ว่าหานฮวงประกาศว่าตนคือเทพมารอนธการ ถึงแม้สรรพสิ่งฟ้าบุพกาลจะไม่เชื่อก็ตาม

เขาเชิดหน้าเอ่ยกลับไปว่า “ถึงแม้จะไม่เคยพบแต่ต้องเป็นเช่นนี้แน่!”

“เฮอะๆ เช่นนั้นหรือ”

หานฮวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา กลิ่นอายน่าหวาดหวั่นพลันปะทุออกมา กดทับเทพมารปฐมยุคให้ทรุดลงบนพื้น

เทพมารปฐมยุคแสดงสีหน้าตื่นตระหนก มองหานฮวงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แข็งแกร่งเหลือเกิน!

แข็งแกร่งไม่น้อยไปกว่าฝ่าบาทเลย!

เป็นไปได้อย่างไร!

นี่น่ะหรือเทพมารอนธการ

“พี่รอง เขาเปรียบเสมือนบุตรชายของข้า ไยต้องรังแกชนรุ่นหลังด้วย” เสียงของหานหลิงแว่วดังขึ้น รัศมีพลังมหาศาลของหานฮวงสลายไปในชั่วพริบตา ว่างเปล่าไปทันที

หานฮวงมองไปที่หานหลิงด้วยความแปลกใจ ถึงไม่เขาจะไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดและไม่ได้เอาจริง แต่ไม่คิดเลยว่าหานหลิงจะสลายพลังของเขาทิ้งได้ง่ายดายปานนี้

ยอดเยี่ยมมาก

ดูเหมือนเขาจะประเมินน้องสาวคนนี้ของตนต่ำเกินไปจริงๆ นางมาถึงวันนี้ได้มิใช่เพราะพึ่งพาสามบุตรแห่งสวรรค์ของตระกูลหานอย่างหานเย่ หานเหยาและหานป้าเสินเท่านั้น