บทที่ 106 ก้าวข้ามไท่อี่ เดินอีกสามก้าว!

บทที่ 106 ก้าวข้ามไท่อี่ เดินอีกสามก้าว! หลังจากลังเลอยู่นาน หานเจวี๋ยตัดสินใจนำหินวิญญาณมรรคาสวรรค์ผสานเข้าไปในกระบี่พิพากษาอนธการ

พญาอสรพิษหยกอาจมาโจมตีได้ทุกเมื่อ เขาต้องเพิ่มความแข็งแกร่งของพลังสังหาร ให้ดีที่สุดต้องสังหารพญาอสรพิษหยกให้ได้ภายในชั่ววินาที

หากไม่ใช่พญาอสรพิษหยก บางทีหานเจวี๋ยอาจจะเก็บหินวิญญาณมรรคาสวรรค์ไว้

แต่เพราะความไม่ประมาท เขาจึงตัดสินใจที่จะใช้มันก่อน

เขาสาปแช่งเสียขนาดนั้น แต่พญาอสรพิษหยกยังทะลวงสำเร็จ ทั้งยังคอยสร้างเรื่องราวไปทั่วราวกับคนที่ไม่เป็นอะไรเลย แสดงให้เห็นว่าพญาอสรพิษหยกแข็งแกร่งยิ่งนัก!

หานเจวี๋ยไม่กล้าประมาท!

เขารีบนำกระบี่พิพากษาอนธการออกมา วางหินวิญญาณมรรคาสวรรค์ไว้บนคมกระบี่ กรอกพลังวิญญาณหกสายเข้าไปบนสิ่งของทั้งสอง พยายามทำให้พวกมันผสมผสานเข้าด้วยกัน

กระบี่พิพากษาอนธการเป็นของวิเศษคู่ชีวิต ก่อนหน้านี้เขาเคยลองมาแล้ว กระบี่พิพากษาอนธการไม่สามารถสำแดงพลังที่เหนือกว่าระดับขอบเขตพลังของเขาได้

สิ่งนี้ต่างจากที่เขาจินตนาการไว้ เขายังคิดว่าจะเป็นแบบตงหวงไท่อีในเทพนิยายโบราณที่มือถือระฆังฮุ่นตุ้นสังหารไปทั่วทิศเสียอีก

ทว่าพอครุ่นคิดดูแล้ว ตอนที่ตงหวงไท่อีถือกำเนิด ตบะของเขาก็อยู่ระดับแนวหน้าของช่วงเวลานั้นแล้ว

ก็จริงอยู่ หากมนุษย์ธรรมดาจะทำให้ของวิเศษสำแดงพลังของเทพเซียนออกมา เช่นนั้นจะไม่ถูกบีบจนแห้งหมดตัวหรอกหรือ

[กระบี่พิพากษาอนธการไม่อาจถูกหินวิญญาณมรรคาสวรรค์ยกระดับได้ กรุณาเปลี่ยนของวิเศษชิ้นใหม่]

หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว

ไร้เหตุผลสิ้นดี

ดูท่าคงจะเหมือนที่เขียนไว้ในนิยาย อนธการต้องสูงกว่ามรรคาสวรรค์

หานเจวี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง หรือไม่เช่นนั้นก็เก็บไว้ก่อน?

ใช้กับหนังสือแห่งความโชคร้ายก็รู้สึกจะสิ้นเปลืองไปสักหน่อย ยกระดับหนึ่งขั้นก็สามารถสาปแช่งพญาอสรพิษหยกให้ตายได้หรือ

หลังจากทะลวงระดับฝ่าด่านเคราะห์แล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะมีของวิเศษที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า

หากอยากสังหารพญาอสรพิษหยกให้ได้ภายในชั่ววินาที คงต้องหาวิธีอื่น

ทำความเข้าใจมรรคากระบี่อีกครั้ง?

ก็ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นยังเฝ้ารออยู่ในแม่น้ำมรรคกระบี่หรือไม่

หานเจวี๋ยนำหนังสือแห่งความโชคร้ายออกมา เริ่มสาปแช่งพญาอสรพิษหยกด้วยพลังทั้งหมด

ยืดเวลาได้แค่ไหน ก็แค่นั้น

หลายวันต่อมา

หานเจวี๋ยที่มีเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดวางหนังสือแห่งความโชคร้ายลง เขาเช็ดเลือดบนหน้า ก่อนเผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา

หลังจากใช้เวลารักษาตัวอีกหลายวัน หานเจวี๋ยก็เริ่มทำความเข้าใจมรรคกระบี่

ที่เขาทำความเข้าใจนั้นคือไตรวิสุทธิ์กำราบภูมิ เพราะอยากดูว่าจะสามารถทำให้ไตรวิสุทธิ์กำราบภูมิแข็งแกร่งกว่าเดิมได้หรือไม่

……

ชายแดนต้าเยี่ยน

หยางเทียนตงหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง รีบร้อนนั่งลงเคลื่อนย้ายลมปราณรักษาอาการบาดเจ็บ บนร่างของเขาเต็มไปด้วยเลือด ท่าทางดูย่ำแย่เป็นอย่างมาก

ตั้งแต่ร่วมมือกับสุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นโจมตีพญาอสรพิษหยกจนได้รับความพ่ายแพ้กลับมา เขาก็ถูกตามล่าสังหารมาโดยตลอด หลายปีนี้หลบซ่อนไปทั่วสารทิศ ถึงขั้นกล่าวได้ว่าอยู่ไม่สู้ตาย

“ลูกทรพี เจ้าหนีต่อไปเถิด ไม่ว่าเจ้าจะหนีไปที่ใด ข้าก็จะจับเจ้าให้ได้ เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะถลกหนังดึงเอ็นของเจ้า ให้เจ้าได้ลิ้มรสว่าอะไรคือความสิ้นหวัง!”

เสียงหัวเราะเยือกเย็นและเต็มไปด้วยความอาฆาตของพญาอสรพิษหยกดังขึ้นข้างหูหยางเทียนตง

หยางเทียนตงกลับไม่ได้รู้สึกตกใจแต่อย่างใด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้ยิน

เห็นได้ชัดว่าพญาอสรพิษหยกใช้เคล็ดวิชาบางอย่างที่ทำได้เพียงแค่ถ่ายทอดเสียง แต่ไม่อาจสังหารหยางเทียนตงโดยตรงได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงถูกจับไปนานแล้ว

“บัดซบ…”

หยางเทียนตงกัดฟันแน่น เขารู้สึกกลัวขึ้นมาแล้วจริงๆ

หลายปีมานี้ เขาตกอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสมาโดยตลอด ไม่ว่าจะหนีไปที่ใดล้วนไม่มีประโยชน์ ทั้งยังสร้างความเดือดร้อนให้กับสำนักบำเพ็ญเซียนและราชาปีศาจต่างๆ ไม่น้อย

ไม่ง่ายเลยกว่าจะกลับมาต้าเยี่ยนได้ เขาลังเลเป็นอย่างมากว่าควรกลับไปยังสำนักหยกพิสุทธิ์ดีหรือไม่

พญาอสรพิษหยกแข็งแกร่งเกินไปแล้ว แข็งแกร่งเสียจนเขารู้สึกว่าไม่มีใครสามารถที่จะเอาชนะได้

หากไม่กลับสำนักหยกพิสุทธิ์ เช่นนั้นเขาก็ไม่มีสถานที่ให้ไปแล้วจริงๆ

หรือจะไปหาราชาปีศาจเตี่ยนซู่ก่อน

แต่พญาอสรพิษหยกมีราชาปีศาจที่มีความแข็งแกร่งพอๆ กับราชาปีศาจเตี่ยนซู่อยู่ใต้อำนาจจำนวนไม่น้อย ราชาปีศาจเตี่ยนซู่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพญาอสรพิษหยก

หยางเทียนตงรักษาอาการบาดเจ็บไปพลางคิดใคร่ครวญ

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม เขาก็ออกเดินทางอีกครั้ง

เขาเพิ่งจากไปไม่นาน ปีศาจวิหคหลายสิบตัวก็บินเข้ามา ไล่ตามต่อไปในทิศทางที่เขาจากไป

……

ท้องนภาพลันเกิดปรากฏการณ์แปลกประหลาดขึ้นอีกครั้ง แสงสีม่วงบดบังท้องฟ้าและดวงตะวัน แม้กระทั่งพื้นดินส่วนใหญ่ก็ถูกสะท้อนจนกลายเป็นสีม่วง

ขณะที่ผู้คนในใต้หล้ากำลังรู้สึกตกตะลึง พลังจิตของหานเจวี๋ยก็ได้เข้าไปในแม่น้ำมรรคกระบี่แล้ว

ยามนี้ เขากำลังเผชิญหน้ากับเงาร่างผู้หนึ่งเงียบๆ

“เจ้าอีกแล้ว!”

เงาร่างมนุษย์โกรธจนยั้งอารมณ์ไว้ไม่อยู่

หานเจวี๋ยยิ่งรู้สึกหมดคำพูด ‘เจ้านี่สติไม่ดีหรืออย่างไร ถึงเอาแต่เฝ้าดูแลอยู่ที่นี่ทุกคืนทุกวัน’