บทที่ 1091 กฎเกณฑ์สูงสุดสายที่เก้า

บทที่ 1091 กฎเกณฑ์สูงสุดสายที่เก้า

พอได้ฟังคำตอบจากบิดา หานฮวงสูดหายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่ง เขารับรู้ได้ถึงแรงกดดัน แต่ที่มีมากกว่าคือความตื่นเต้น

มาสังหารข้าสิ!

ข้าก็อยากเห็นนักว่าผู้ใดจะสังหารข้าได้!

หานฮวงมองบิดาของตนที่กำลังมองเขาด้วยรอยยิ้มน้อยๆ อยู่ แรงกดดันในใจพลันสลายไปในทันใด

ท่านพ่อยังไม่กังวลในตัวเขาเลย แล้วเขาจะกังวลไปไย

หากชักนำมหาเคราะห์มรรคายิ่งใหญ่มาได้ ได้ยิ้มรับยุคสมัยไร้สิ้นสุด เช่นนั้นก็นับว่าเขาเป็นผู้ไร้พ่ายแห่งฟ้าบุพกาลอย่างแท้จริง คู่ควรกับนามเทพมารอนธการแล้ว!

หานฮวงลุกขึ้นขอตัวลาไป

เฝ้ารอมาหลายล้านปีก็เพื่อไม่กี่ประโยคนี้

หานเจวี๋ยมองแผ่นหลังเขาที่เดินจากไป ถอนหายใจอยู่เงียบๆ

เจ้าตัวแสบ ไม่รู้จักถามไถ่สารทุกข์สุขดิบเลย คุยกับพ่อเจ้าให้มากหน่อยไม่ได้หรือ

ถามดูสิว่าตอนนี้พ่อเจ้าแข็งแกร่งขนาดไหนแล้ว!

ไม่ให้โอกาสพ่อเจ้าได้วางท่าสักหน่อยเลยหรือ

เช่นนั้นหากถึงเวลาที่มหาเคราะห์มรรคายิ่งใหญ่มาเยือนเจ้าก็รับความลำบากไปมากหน่อยแล้วกัน!

หานเจวี๋ยคิดๆ ไปด้วยความฮึดฮัด หากถึงเวลาที่หานฮวงถูกข่ม เขาจะเข้าไปช่วยให้ช้าหน่อย

หลังจากหานฮวงจากไป ซั่นเอ้อร์อดถามไม่ได้ “ปฐมบรรพชน เมื่อใดจะถึงคราวที่ข้าได้ออกโรงหรือขอรับ”

บรรพชนหานฮวงกระตุ้นให้เกิดมหาเคราะห์มรรคายิ่งใหญ่ จะต้องก่อความแค้นไว้นับไม่ถ้วนแน่นอน เขารู้สึกว่าตนน่าจะมีส่วนช่วยเสริมกำลังให้ได้

อยู่ข้างกายหานเจวี๋ยมานานถึงเพียงนี้ ได้ซึมซับรับอิทธิพลมา รูปแบบความคิดของซั่นเอ้อร์จึงถูกยกระดับให้สูงขึ้นไปด้วย ไม่ได้มองชีวิตในแง่มุมเดียว แต่มองในมุมของมวลสรรพสิ่งทั้งปวง

มหาเคราะห์มรรคายิ่งใหญ่ดูเหมือนจะเป็นหายนะใหญ่หลวง สำหรับสรรพสิ่งในยุคนี้นับว่าภัยพิบัติทำลายล้าง แต่หากมองในแง่มุมอนาคต นี่คือมหาโชคอันยิ่งใหญ่อย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน!

เมื่อยุคสมัยไร้สิ้นสุดมาถึง ความโกลาหลวุ่นวายนับไม่ถ้วนจะบังเกิดขึ้น จำนวนสรรพสิ่งจะเพิ่มขึ้นทบทวี เสียสละส่วนน้อยเพื่อเติมเต็มส่วนรวม มิใช่เรื่องพึงกระทำหรอกหรือ

ต่อให้เป็นสิ่งมีชีวิตสามัญ ก็ต้องรู้จักเสียสละส่วนน้อยเพื่อผลประโยชน์ส่วนรวมเช่นกัน ทุกสิ่งล้วนต้องมุ่งเน้นไปที่ภาพรวม

หานเจวี๋ยหลับตาเอ่ยไปว่า “ ถึงเวลาแล้วค่อยว่ากันเถิด ใช่ว่าจะมิได้”

ซั่นเอ๋อร์พลันมีสีหน้าปรีดา

เขาเพียรฝึกฝนมาโดยตลอด แต่ไม่เคยได้ลงมือเลย น่าอึดอัดเกินไปแล้วจริงๆ

ภายในแบบจำลองการทดสอบไม่สามารถแอบสาปแช่งศัตรูอยู่ลับหลังได้ ศัตรูจะพุ่งเข้ามาโจมตีเสมอ มหามรรคคำสาปไม่เป็นประโยชน์อย่างยิ่ง

หานเจวี๋ยเริ่มสอดส่องฟ้าบุพกาลและโลกปฐมยุค

….

ณ วังจักรพรรดิมหาโชค ภายในตำหนักเชื่อมนภา

หานฮวงบอกเล่าถึงความตั้งใจของตนต่อหานหลิง หานหลิงได้ฟังก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ผ่านไปนานพักใหญ่

หานหลิงถอนหายใจ “จำเป็นต้องทำเช่นนี้หรือ”

หานฮวงตอบยิ้มๆ “จำเป็น แทนที่จะปล่อยให้คนอื่นได้ประโยชน์ไป มิสู้มอบให้เจ้าดีกว่า ข้ามาบอกเจ้าไว้ล่วงหน้า เช่นนี้จะได้ลดภาระของเจ้าลง”

หานหลิงขมวดคิ้ว “หากข้าเลือกยืนฝั่งเดียวกับสรรพสิ่ง ท่านจะทำอย่างไร”

“ฮ่าๆๆ…”

หานฮวงหัวเราะดังลั่น เอ่ยไปว่า “น้องสี่ เจ้าคิดว่าข้าจะตายหรือ ไม่มีทาง”

พูดจบ หานฮวงก็หันหลังเดินออกไป

เขาหยุดเท้าเล็กน้อย เอ่ยขึ้นว่า “อย่าได้บอกเรื่องนี้กับหานเย่ ข้าต้องการให้เจ้าหนูคนนี้เผชิญหน้ากับข้าด้วยพลังทั้งหมด!”

หานหลิงมองแผ่นหลังของหานฮวงที่เดินจากไป แววตาวูบไหว

ภายในวันนั้น หานหลิงประกาศคำสั่งออกไปว่าหานฮวงทรยศต่อวังจักรพรรดิมหาโชค นับจากนี้จะถือว่าเขาเป็นศัตรู

เกิดเสียงฮือฮาไปทั่ววังจักรพรรดิมหาโชค แต่ก็ไม่ได้ตระหนกลนลาน ถึงอย่างไรจักรพรรดิก็เป็นผู้แข็งแกร่งไร้พ่ายทัดเทียมกับหานฮวง เคยปะทะกับสำนักเลิศนพวิถีด้วยตัวคนเดียวมาแล้ว ถึงแม้การจากไปของหานฮวงจะเป็นความสูญเสียใหญ่หลวง แต่ก็ไม่สั่นคลอนต่อรากฐานของวังจักรพรรดิมหาโชค

นอกจากจักรพรรดิแล้ว หานเย่ หานเหยาและหานป้าเสินก็ผงาดขึ้นมาเช่นกัน ทรงพลังพอๆ กับจักรพรรดิและหานฮวงในสมัยก่อน

ในสังกัดของสามคนนี้ก็มีบุตรแห่งสวรรค์ผู้แข็งแกร่งอยู่อีกนับไม่ถ้วนที่กำลังพุ่งผงาดขึ้นมา