บทที่ 1100 ท่องดินแดนเวิ้งว้าง

บทที่ 1100 ท่องดินแดนเวิ้งว้าง

ณ ตำหนักอนธการ ปราณสีม่วงแผ่ล่องลอย

หงจวินมองแผ่นหลังองอาจที่ยืนอยู่บนแท่นสูง เหม่อลอยไปพักหนึ่ง

“เจ้าต้องการสิ่งใด”

หานฮวงเอ่ยถามหงจวินทั้งที่หันหลังอยู่ น้ำเสียงเย็นชา

หงจวินเอ่ยว่า “เราปรารถนาจะให้เผ่ามนุษย์มรรคาสวรรค์ได้กลายเป็นเผ่าพันธุ์มรรคาสวรรค์กลุ่มแรกของโลกอนธการ”

เผ่าพันธุ์มรรคาสวรรค์คือตัวเอกแห่งมรรคาสวรรค์ ความหมายที่สื่อคือต้องการให้เผ่ามนุษย์มรรคาสวรรค์ได้กลายเป็นเผ่าดวงชะตาอันดับหนึ่งแห่งโลกอนธการที่ปกครองอยู่เหนือเผ่าพันธุ์ทั้งปวง

หานฮวงค่อยๆ หันกลับมา ทอดมองไปที่หงจวิน

ชาตินี้หงจวินมีลำดับอาวุโสเทียบเท่าหานฮวง หานฮวงรู้จักหลิวเป้ยอาจารย์ของเขา ดังนั้นจึงมีสายสัมพันธ์ในฐานะศิษย์ร่วมสาย มิเช่นนั้นคงไม่ยอมพบหงจวินด้วยตัวเอง

หงจวินเผชิญหน้าอย่างสงบ ปราศจากความกริ่งเกรง สีหน้าไม่หวั่นไหว

หานฮวงเอ่ยว่า “อนธการต้องการได้เห็นความจริงใจของเผ่ามนุษย์มรรคาสวรรค์ ทำลายล้างสำนักเลิศนพวิถีเสีย แล้วข้าจะยอมให้เผ่ามนุษย์มรรคาสวรรค์ได้เป็นเผ่าพันธุ์หลักของอนธการ ได้รับดวงชะตาในคราแรกไป”

สำนักเลิศนพวิถี…

สีหน้าหงจวินแปรเปลี่ยน เขาย่อมเคยได้ยินชื่อสำนักเลิศนพวิถีมาก่อน ผู้นำสำนักก็มาจากมรรคาสวรรค์เช่นกัน

หานฮวงจ้องตาหงจวิน ทรงอำนาจอย่างยิ่ง แรงกดดันนั้นแผ่พุ่งปะทะใบหน้า หากเปลี่ยนเป็นคนทั่วไปเกรงว่าคงยืนไม่มั่นคงเสียแล้ว

แต่หงจวินคือบรรพชนเต๋ากลับชาติมาเกิดจึงไม่ตื่นตระหนกเลย

เทพมารอนธการตนนี้แข็งแกร่งมากเพียงใดกันแน่

แรงกดดันนี้แข็งแกร่งกว่าตอนที่เขาเผชิญกับการโจมตีจากสรรพสิ่งฟ้าบุพกาลในสมัยก่อนด้วยซ้ำ ถึงขั้นที่เรียกได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย

หงจวินรับรู้ได้ถึงแรงกดดัน แต่เขารู้ดีว่าไม่เหลือช่องให้ต่อรองอีกแล้ว

หานฮวงไม่เชื่อใจเขา

เขาถึงขั้นที่รับรู้ได้ถึงไอสังหารเสี้ยวหนึ่งที่แผ่อวลอยู่ในตำหนัก

ไอสังหารเสี้ยวนี้น่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง ทำให้วิญญาณเขาสั่นสะท้าน

เห็นได้ชัดเจนยิ่งว่าหานฮวงรับรู้ถึงความทะเยอทะยานของเขาได้

หงจวินตอบว่า “ตกลง!”

หานฮวงเผยรอยยิ้มออกมา เอ่ยไปว่า “ดีมาก เช่นนั้นข้าจะรอฟังข่าวดีจากเผ่ามนุษย์มรรคาสวรรค์”

หงจวินประสานมือคำนับลา หันหลังจากไป

หานฮวงมองตามแผ่นหลังเขาไป ดวงตาแฝงเจตนาสังหาร

“เผ่ามนุษย์มรรคาสวรรค์อย่างนั้นหรือ ข้าก็อยากเห็นนักว่าพวกเจ้าจะคู่ควรหรือไม่!”

หานฮวงแค่นเสียง เปี่ยมความดูแคลน

ช่วงที่ผ่านมาเผ่ามนุษย์มรรคาสวรรค์ก็สมควรออกมาโลดแล่นสร้างชื่อได้แล้ว แต่กลับไม่ปรากฏออกมาเลย เผ่าพันธุ์นี้เพียงอวดอ้างว่ามีคุณสมบัติทัดเทียมเทพมารฟ้าบุพกาลเท่านั้น แต่ไม่เข้าร่วมเผ่าพันธุ์อื่นๆเลย จากมุมมองของคนนอกล้วนมองออกถึงความทะเยอทะยานที่พวกเขาเก็บซ่อนไว้

หานฮวงทอดสายตามองไปในส่วนลึกของฟ้าบุพกาล

กลิ่นอายทรงพลังแกร่งกล้าสี่ประการนั้นทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

ก่อนหน้านี้ไม่เคยพบเจอมาก่อน เหตุใดจู่ๆ ถึงแผ่กลิ่นอายคุกคามเขาได้มากถึงเพียงนี้

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าตนยังมองฟ้าบุพกาลไม่ออกอย่างแท้จริง

ที่แท้แล้วเหนือฟ้าบุพกาลขึ้นไปคือดินแดนเช่นไรกันแน่

มุมมองของท่านพ่อจะเป็นสถานการณ์เช่นใดกัน

ตัวตนลึกลับที่บุกเบิกฟ้าบุพกาลขึ้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่

ความสงสัยมากมายอัดแน่นอยู่ภายในใจของหานฮวง

“ท้ายที่สุดแล้วข้าก็ยังอ่อนแอเกินไป หากว่าข้าก้าวข้ามยอดมหามรรคขึ้นไปได้ ไปถึงระดับเดียวกับท่านพ่อ…”

แววตาหานฮวงวูบไหว ความทะเยอทะยานในใจกลายเป็นเปลวเพลิงที่ลุกโชนอยู่ในดวงตาเขา

สรรพสิ่งต่างคิดว่าเขาคือตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว แต่ความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใจเขาคือการก้าวข้ามบิดาไปให้ได้

ก้าวข้ามบิดาไปให้ได้ก่อนจากนั้นค่อยมุ่งสู่ตำแหน่งสุดยอดผู้แข็งแกร่ง

….

เวลาดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

หานเจวี๋ยจมจ่อมอยู่ในสภาวะฝึกบำเพ็ญอย่างสมบูรณ์ เขาถึงขั้นที่ลืมเลือนมหาเคราะห์มรรคายิ่งใหญ่ไปแล้ว จิตใจจดจ่ออยู่กับการฝึกบำเพ็ญ