บทที่ 1130 ดาวเลิศเวทวิถี

บทที่ 1130 ดาวเลิศเวทวิถี

วิชายุทธ์ของฉู่เสี่ยวชีเป็นเพียงวิชาที่หานเจวี๋ยสร้างขึ้นมาส่งๆ เท่านั้น แต่พออยู่ในโลกมนุษย์สามัญแล้วนับเป็นวิชายุทธ์ชั้นเลิศแน่นอน หากไม่มีหานเจวี๋ยคอยเทศนาธรรมช่วยเหลือ คนธรรมดาก็ยากจะทำความเข้าใจได้

นักพรตเต๋าชุดเขียวฝึกบำเพ็ญอยู่หลายวันแต่ก็ล้มเหลวตลอด

ทว่าเขาก็ไม่ได้รีบร้อนเลย มีความอดทนยิ่งนัก

ริมลำธารสายหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก ฉู่เสี่ยวชีกำลังช่วยทำความสะอาดแผลที่หลังให้ถังหว่านอยู่ ถังหว่านใช้อาภรณ์คลุมทรวงอกของตนไว้ หลังที่เดิมทีสมควรขาวเนียนกลับมีรอยแผลประปรายอยู่ทั่วหลัง เห็นแล้วน่าตกใจ

ถังหว่านใช้วิชาถ่ายทอดเสียงคุยกับฉู่เสี่ยวชี

“พวกเราจะต้องถูกจับไว้เช่นนี้หรือ”

“รอดูไปก่อนเถอะ ตบะเขาสูงเกินไป พวกเราต่อต้านไม่ได้”

“พลังวิเศษของท่านสามารถสังหารศัตรูที่เหนือชั้นกว่าได้มิใช่หรือ”

“เรื่องนั้นข้าเพียงคุยโม้กับเจ้าน่ะ เหนือกว่าสักขั้นสองขั้นก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่อีกฝ่ายเป็นถึงระดับก่อกำเนิดนี่สิ”

“เอาเถอะ”

ทั้งสองตกอยู่ในห้วงความคิด ต่างคนต่างมีความคิดในใจ

ฉู่เสี่ยวชีก็ขมขื่นใจนัก ไม่ทราบว่าท่านปู่จะเป็นอย่างไรบ้าง ท่านปู่ หลานชายท่านกำลังจะตายแล้ว

ในมุมมองของฉู่เสี่ยวชี ขอเพียงท่านปู่ออกโรง ผู้บำเพ็ญก่อกำเนิดคนนี้ต้องตายแน่นอน แต่ที่นี่อยู่ห่างไกลจากถ้ำพำนักของท่านปู่มากเหลือเกิน ท่านปู่ไม่มีทางมาช่วยเขาทัน

ไม่ได้การแล้ว!

ต้องคิดหาทางเอาตัวรอดให้ได้!

ฉู่เสี่ยวชีคิดเงียบๆ เริ่มใคร่ครวญหาวิธี

ในเมื่อสู้ไม่ได้ ก็ได้แต่ใช้เล่ห์กลเท่านั้น

แต่จะเล่นเล่ห์อย่างไรก็เป็นปัญหาลำบากอย่างหนึ่ง

ตกเย็น นักพรตชุดเขียวเรียกตัวฉู่เสี่ยวชีไป ที่แท้นักพรตเต๋าชุดเขียวก็รู้สึกว่าวิชายุทธ์นี้ยากเกินไป ต้องการให้ฉู่เสี่ยวชีช่วยเหลือ

ฉู่เสียวชีนึกดีใจ ได้วิธีแล้ว!

เขาเริ่มผสมเคล็ดจิตมั่วซั่วบางอย่างเข้าไปในวิชายุทธ์ เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกจับได้ เขาจึงแอบปรับเปลี่ยนไปทีละนิดๆ

เดิมทีนักพรตเต๋าชุดเขียวก็หนักใจกับความลึกล้ำของวิชายุทธ์นี้อยู่แล้ว มีจุดที่ติดขัดอยู่มากมายเหลือเกิน ดังนั้นจึงไม่ได้สังเกตรายละเอียด

ไกลออกไปร้อยลี้

หานเจวี๋ยเห็นฉู่เสียวชีเล่นลูกไม้ก็อดขบขันไม่ได้ เด็กคนนี้ช่างเสแสร้งมากเสียจริง

ด้วยอยู่ว่างไม่มีอะไรทำ หานเจวี๋ยจึงตัดสินใจจะใช้สวรรค์ประทานโชคสักครั้ง

สวรรค์ประทานโชคจะได้รับทุกสิบล้านปี ยามนี้มีสะสมอยู่ทั้งหมดสี่สิบหกครั้งแล้ว

[เริ่มใช้งานสวรรค์ประทานโชค ผู้มีมหาโชคแต่กำเนิดจะปรากฏขึ้นในหมู่เชื้อสายของท่านแบบสุ่มเลือก]

[เฉินเจวี๋ยเชื้อสายของท่านตื่นรู้ในมหาโชคแต่กำเนิด…ดาวเลิศเวทวิถี]

[ดาวเลิศเวทวิถี: มหาโชคแต่กำเนิด มีพลังเวทให้ใช้อย่างไร้สิ้นสุด ไม่มีวันเหือดแห้ง]

พลังเวทไร้สิ้นสุด ไม่เลวเลย แต่ก็กล่าวได้เพียงว่าดีแค่ในระยะแรกเท่านั้น เมื่อตบะบรรลุถึงระดับหนึ่งแล้วก็จะได้ผลลัพธ์เช่นนี้เหมือนกัน

เขาทำนายดูเงียบๆ เฉินเจวี๋ยอยู่ห่างจากโลกนี้ไปไกลแสนไกล ถูกปิดกั้นไว้ด้วยจักรวาลฟ้าบุพกาลหลายสิบล้านแห่ง ดูเหมือนชาตินี้คงยากจะได้พบพานกับฉู่เสี่ยวชี

ครั้งนี้หานเจวี๋ยไม่คิดจะชุบเลี้ยงผู้ได้รับเลือกจากสวรรค์ประทานโชค ปล่อยให้เฉินเจวี๋ยดำเนินชีวิตไปตามธรรมชาติ

ครั้งต่อไปจะรวบรวมให้ครบร้อยครั้งแล้วค่อยใช้ทีเดียว ให้ตื่นรู้ขึ้นมาในคราวเดียวจากนั้นค่อยรวบรวมเข้ามา ชุบเลี้ยงให้กลายเป็นทัพเทวาแห่งผู้สร้าง!

ยังขาดอีกห้าสิบห้าครั้ง ต้องอีกแค่ห้าร้อยห้าสิบล้านปีเท่านั้น

หานเจวี๋ยทอดสายตาสอดส่องฉู่เสี่ยวชีอีกครั้ง

อีกห้าร้อยล้านปีให้หลัง ฉู่เสี่ยวชีจะกลับชาติมาเกิดอีกกี่ครั้งกัน

พอเห็นฉู่เสี่ยวชีที่มีบุคลิกสดใสเจ้าปัญญาเช่นนั้น หานเจวี๋ยก็รู้สึกหักใจไม่ลงแล้ว

ช่างเถิด เขาวนเวียนกลับชาติมาเกิดมากพอแล้ว สมควรหลุดพ้นจากวังวนทุกข์สังสารวัฏเสียที

หานเจวี๋ยยิ้มน้อยๆ จากนั้นหลับตาลง

….

สองเดือนต่อมา แผนร้ายของฉู่เสี่ยวชีดำเนินต่อไป สภาวะการบำเพ็ญของนักพรตเต๋าชุดเขียวเริ่มผิดปกติขึ้นเรื่อยๆ เขาตระหนักได้ว่าเกิดปัญหาขึ้นแล้ว ไปเอาความกับฉู่เสี่ยวชีทันที บังคับข่มขู่ฉู่เสี่ยวชี

ฉู่เสี่ยวชีคุกเข่าอย่างไร้ศักดิ์ศรียิ่ง หวาดหวั่นเกรงกลัวจนน้ำมูกน้ำตาไหล แสดงฉากนี้ต่อหน้าถังหว่าน ทำให้นักพรตเต๋าชุดเขียวคิดว่าเขาไม่ได้เสแสร้ง ถึงอย่างไรบุรุษก็รักศักดิ์ศรีกันทั้งสิ้น เขาจำต้องคลายความคลางแคลงลง