บทที่ 116 จักรพรรดิมารจี้ไน่เหอ แขกระดับฝ่าด่านเคราะห์

บทที่ 116 จักรพรรดิมารจี้ไน่เหอ แขกระดับฝ่าด่านเคราะห์ “เจ้าพวกสัตว์เลื้อยคลาน! รีบปล่อยข้า! พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร”

สุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นได้ยินวาจาของชายกลางคนชุดดำ ก็เปิดปากด่าเปิง

เสียงด่าทอของมันกลบเสียงของเหล่าผู้บำเพ็ญสายมารที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้นจนสิ้น

“รู้จักพญาอสรพิษหยกหรือไม่”

“เขาก็ตายในเงื้อมมือของนายท่านของข้า! พวกเจ้าแตะต้องข้า เคยคิดถึงผลที่จะตามมาหรือไม่”

“รอนายท่านของข้าบุกมาสังหาร พวกเจ้าจะต้องถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี!”

ยิ่งด่า เสียงของสุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นก็ยิ่งแผ่วเบา

เพราะมันเห็นว่าผู้บำเพ็ญสายมารเหล่านี้บ้าไปแล้ว ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ยังคงมองมันด้วยความบ้าคลั่งเช่นเดิม

มันรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาแล้ว

หรือมันจะต้องกลายเป็นของเซ่นไหว้ของจักรพรรดิมารจริงๆ

เมื่อความตายมาเยือนอยู่ตรงหน้า อารมณ์ของสุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นก็เริ่มปั่นป่วน กระทั่งกล่าวได้ว่าอารมณ์หลากหลายผสมปนเปกันไปหมด

มันหวนนึกถึงช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา มันเคยมีหน้ามีตา แต่เวลาส่วนใหญ่ล้วนลำบากเป็นอย่างมาก อารมณ์ของมันรุนแรง เมื่อพูดไม่เข้าหูก็จะตะลุมบอนกับมนุษย์และปีศาจอย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่ามันตัวคนเดียวพลังเบาบาง ผลสุดท้ายจึงมักถูกรุมโจมตีอย่างน่าอนาถอยู่ร่ำไป

‘ทำอย่างไรดี…จะต้องตายอยู่ที่นี่หรือ’

สุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก ร่างสุนัขเริ่มสั่นสะท้าน

มันอธิษฐานขอให้มีใครมาช่วย

กระทั่งดาบของผู้บำเพ็ญสายมารฟาดลงบนตัว เลือดเริ่มสาดกระเซ็น มันถึงได้รู้ว่าไม่มีผู้ใดมาช่วยมันได้

มันเริ่มสิ้นหวัง

ความรู้สึกผิดผุดขึ้นในใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

หากสวรรค์ให้โอกาสมันอีกครั้ง มันไม่มีทางที่จะจากเขาเพียรบำเพ็ญเซียนไปอย่างแน่นอน

มันจะเชื่อฟังคำพูดของพ่อไก่

แต่น่าเสียดาย ไม่มีโอกาสให้แก้ตัวแล้ว

……

ห้าปีผ่านไป

ในที่สุดหานเจวี๋ยก็ทะลวงถึงระดับฝ่าด่านเคราะห์ขั้นสอง

โอสถที่เซวียนฉิงจวินมอบให้ เขารับประทานหมดไปหนึ่งขวด ผลลัพธ์ที่ได้นั้นไม่เลว

โอสถเช่นนี้แน่นอนว่าจะต้องมีค่าควรเมือง ความรู้สึกที่เซวียนฉิงจวินมีให้กับเขานับว่ายิ่งใหญ่อยู่มาก หลังจากนี้หากไม่อาจตอบแทนได้ คงได้แต่ใช้ร่างกายตอบแทน

หลังจากทะลวงระดับ หานเจวี๋ยนำหนังสือแห่งความโชคร้ายออกมาสาปแช่งศัตรู ในขณะเดียวกันก็ตรวจสอบจดหมายไปด้วย

ไม่นาน เขาก็ขมวดคิ้วขึ้น

[สุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นสัตว์เลี้ยงเทพของท่านถูกเซ่นไหว้ กลายเป็นสัตว์พาหนะของจักรพรรดิมารจี้ไน่เหอ]

จักรพรรดิมารจี้ไน่เหอ?

นั่นมันตัวบ้าอะไรกัน

หานเจวี๋ยพลันโมโหขึ้นมาในทันที

แม้เขาจะเมินเฉยสุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้น แต่จะกล่าวอย่างไรมันก็เป็นสุนัขของเขา!

จักรพรรดิมารเซ่นไหว้สุนัขของเขา เคยเอ่ยถามเขาแล้วหรือ

หานเจวี๋ยนำหนังสือแห่งความโชคร้ายออกมาสาปแช่งจี้ไน่เหอโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

ฟ้าสูงพสุธากว้าง เขาอยากจะหาสุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นก็หาไม่เจอ จึงได้แต่ระบายความแค้นออกมาเช่นนี้

นี่เป็นครั้งแรกที่หานเจวี๋ยสาปแช่งติดต่อกันนานสามเดือน

จี้ไน่เหอสามารถมาปรากฏตัวในโลกมนุษย์ได้ แสดงว่าตบะคงไม่สูงไปกว่าจูเชวี่ยและนักพรตเต๋าเจวี๋ยเหยี่ยนแน่ อย่างมากก็คงแค่ระดับมหายาน

เนื่องจากจี้ไน่เหอไม่ได้เกิดความประทับใจหรือความเกลียดชังต่อหานเจวี๋ย หานเจวี๋ยจึงมองไม่เห็นความเคลื่อนไหวของเขา

หานเจวี๋ยลุกไปหาหลี่ชิงจื่อ เพื่อสืบข้อมูลของจักรพรรดิมารจี้ไน่เหอ

“จักรพรรดิมารจี้ไน่เหอ? นั่นคือตำนานของผู้บำเพ็ญสายมาร เป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน ถึงต่อให้เป็นเรื่องจริง คาดว่าคงสำเร็จมรรคผลขึ้นสู่สวรรค์ไปเสียนานแล้ว” หลี่ชิงจื่อส่ายหน้ากล่าว

หานเจวี๋ยถาม “ท่านช่วยตรวจสอบให้ข้าได้หรือไม่ ไม่ต้องระดมคนสร้างสถานการณ์ เพียงสืบข่าวในสำนักก็พอ”

“ย่อมไม่มีปัญหา”

สำหรับข้อเรียกร้องของหานเจวี๋ย หลี่ชิงจื่อไม่เคยปฏิเสธ

เขารีบดำเนินการทันที

หานเจวี๋ยกลับไปที่ถ้ำเทวา เขาสัมผัสได้ว่าเซียนซีเสวียนกลับมาแล้ว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงตัดสินใจไปเยี่ยมเยียน

เมื่อมาถึงหน้าถ้ำของเซียนซีเสวียน หานเจวี๋ยยังไม่ทันได้เอ่ยปากประตูถ้ำก็เปิดออก เขาเดินเข้าไปด้านในตามทางนั้น

ถ้ำเทวาของเซียนซีเสวียนสะอาดและเรียบง่าย ไม่มีสิ่งของประดับประดามากเกินไป ภายในถ้ำอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเย็นจางๆ

นางเข้าฌานอยู่บนเบาะ ก่อนค่อยๆ ลืมดวงตาอันงดงามขึ้น

หานเจวี๋ยเดินไปนั่งลงตรงด้านหน้านาง เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “ช่วงนี้ท่านเซียนได้รับผลสำเร็จหรือไม่”

เซียนซีเสวียนหัวเราะน้อยๆ ก่อนกล่าวว่า “ได้รับผลสำเร็จอยู่จริงๆ สหายเต๋าหานก็นับว่าเป็นดาวนำโชคของสำนักศักดิ์สิทธิ์หยกพิสุทธิ์อย่างจริงแท้ ตั้งแต่เจ้าเข้าร่วมสำนัก สำนักศักดิ์สิทธิ์หยกพิสุทธิ์ไม่เพียงแต่จะแข็งแกร่งเจริญรุ่งเรือง แต่ดวงชะตาของเหล่าผู้อาวุโสอย่างพวกเราก็ถูกยกระดับขึ้น การออกไปฝึกประสบการณ์ก่อนหน้านี้ ไม่ได้กลับมาโดยสูญเปล่า”